دلآیه ها

پیش از خواب
گوسفندان را نمی‌شمارم!
یارانی را می‌شمارم که ترکشان گفته‌ام.
صورت‌هاشان را به یاد می‌آورم
که یکایک در برابرم ورق می‌خورند..

آنها را چون زخم‌ها می‌شمارم...
و خوابم نمی‌برد!

هلا اي مهربان
عشق آوردم
و مهري تا بشويد، ريشه هاي تلخ نفرت را
تو را اي ساكن اين زمين و خاك تفديده
گوارا بارش اميد آوردم
بر اين قفل گره خورده به لب هايت
هزاران واژه آوردم
و آغوشي كه راز خستگي را، خوب مي داند
براي نيمه شب ها
و تقديم تو يك بغل اميد
و فردا كه نام ديگر امروز و ديروز است
و دستاني كه مي فهمد نوازش را
و چشماني كه خيسند از نگاهي سرد
و قلبي تا بفهمد معني دلدادگي را
من براي سردي تنهائي در جمع
صد شعله آوردم
به جاي بخشش يك سكه
آري من كنون
آئين دل دادن برايت هديه آوردم
ولي آيا در قلبت جائي براي مهرورزي هست؟
و گر قلبي بخواهد بشكند
آيا صدايش را ...

حرف, کلمه, جمله, پاراگراف, فصل, کتاب
هرچی بگم آخرش به تو ميرسه Confused

پس توی همون حرف ميمونم Silenced

همون حرف اول حروف الفبا بسه Silenced

"سالها پيش ...كه كودك بودم
سر هر كوچه كسي بود كه چيني ها را بند مي زد ... با عشق
و من آنروز به خود مي گفتم
آخر اين هم شد كار
ولي امروز كه ديگر خبري از او نيست
نقش يك دل كه به روي چيني است
تركي دارد و ....
من در به در‎، كوه به كوه
در پي بند زني ميگردم ..."

منبع: http://www.elhammehr.persianblog.com

و اگر نشنوی به تو خواهم شنواد
حماسه سماجت عاشقت را زیر پنجره مشبک تاریک بلند
که در غریو قلبش زمزمه می کند:
" شوکران عشق تو که در جام قلب خود نوشیده ام
خواهدم کشت.
و آتش این همه حرف در گلویم
که برای برافروختن ستارگان هزار عشق فزون است
در ناشنوائی گوش تو
خفه ام خواهد کرد"

احمد شاملو

ديشب رفته بودم پارک نزديک خونمون قدم بزنم ..
هوا سرد بود وپارک خلوت..
اما بچــه ها
اومده بودند بازي کنند ، عده اي با تاب وسرسره مجاني
عده اي هم با وسايل بازي پولي
.
ولي من ، نمي خواستم با هيچ کدوم بازي کنم !
...
سال ها پيش
آرزوم بود بابام بيارتم پارک تا بازي کنم ، تنهايي اجازه نداشتم بيام ....
يا پولام را جمع مي کردم و يواشکي ميومدم ماشين بازي و آتاري و چرخ و فلک و ...
.
اما حالا که براي پارک رفتن اجازه نمي خوام ، سالي يه بار هم زورکي ميرم پارک ...
يا حالا که پول دارم ، اين بازي ها برام جالب وقانع کننده نيست ...
.
.
.
الانم حسرت چيزايي را مي خورم که ندارم و به سختي بعضي وقتا به دستشون ميارم ....
.
نمي دونم ده سال ديگه هم ! همين حس حالا را دارم ؟! و به اين حسرت هاي حالام ، مي خندم !؟

مهربانا، نازنینا، من تکم
پر از سعی و خطا
هیچ گاه وفادارت نبودم
هیچ زمان مهر تو را ارج ننهادم
هیچ گاه عاشقانه هایت را تمجید نکردم
هیچ گاه، دستت را ...
آنگاه که بر زلفم بود...
نگرفتم.........

هیچ گاه....

همیشه ات تنها نهادم
همیشه غیرتت را به بازی گرفتم
همیشه پیش چشمت به دیگران چشم دوختم

همیشه ....

اما هیچ در دلم، به تو شک نکردم،
همیشه در دلم به تو مهر ورزیدم،
و آنگاه که در دلم دیگری آمد،
باز پیش تو بازگشتم....

و حال؛
دلم تنگ است،
و از تو دورم،
و جایت خالی است،

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
کجایی؟ می خواهمت...
در آغوشم بگیر
دوباره

لحظه ای غیرتت را تشنه ام؛

بیا و دوباره مرا حفظ کن....

بیا!
تنهایم مگذار!

سياسفيد نوشته بود:

هوا سرد بود وپارک خلوت..
اما بچــه ها
اومده بودند بازي کنند ، عده اي با تاب وسرسره مجاني

واقعا هيچ چيز غم انگيز تر از يه پارک با خلي از بچه با وسايل بازي قديمي و زنگ زده نيست..

عمری ست که دلتنگم ، از این دل یلدایی

می میرم و می پوسم در ظلمت و تنهایی

بی تو همه ی عمرم ، ای ناب تر از باده !

همسایه ی غم هستم ، هم خانه ی تنهایی

من بی تو زمستانم ، محکوم به بی برگی

تو فصل بهارانی ، معروف به زیبایی

باید به نگاه تو ، فالی زد و شعری گفت

هر چند که می دانم ، دلتنگ تر از مایی

رفتی و ندیدی که بعد از تو چه ها دیدم

دل خانه به دوش ات شد ، در شهر شکیبایی

از کلبه ی احساسم یاد تو نمی کوچد

یک لحظه درنگی کن ! ای خوب و تماشایی !

فالی زده ام امشب ، دلتگی حافظ را

(( دل بی تو به جان آمد ، وقت است که باز آیی )) ...

صبا به تهنیت پیر می فروش آمد ؛

و ما ، روز و شب در حسرت نماز بر خاک آدم ،
فریفته بهشتی دور و غریب ،
فصل می را به دل خوش کنکی به بطالت گذراندیم .

روز و شب سپری شد
از پی یکدیگر

و ما در پی حوریان و جویهای شیر و انگبین ،
خویش را چه ارزان فروختیم.......

و ندانستیم این دمی را که در فکرت مهرویان ،
با خاک سر میکنیم ؛
بهشتیان سرخوش از جام لحظه ها
بر آسمان فکرت بشر
سیب خاطره را از درخت خداوند می دزدند.

آری! این گونه است برادر؛

و فردا که در خاک دیدی جز این که دیدی چیز دیگری نیست ،
حسرت خواهی خورد که چگونه بهشت خود را دوزخ کردی.

و این است اسفل السافلین سفالینه های جهان سفلی.
لجنی در بر خاک،
خاکستری بر روی آب،
مرداری در صحرا،
هر چه باشی، زقوم تویی و

آتش حسرت پرواز در بیکران آسمان در زمان جاودانه حیات
می سوزاند دل و سر و سینه را!

بیار باده که که بنیاد عمر بر باد است!

آشنای غريبه...

چراغها را خاموش کنید

می خواهم آسوده سر بر زمین بگذارم

غریبه، اگر می خواهی به خواب من بیایی

نامم را که صدا می کنی، کمی آرامتر؛

بگذار تا پسین فردا با خیال خوش تو

میان رویاهای شیرینم دست و پا زنم

از من نگیر این لحظه های دلخوشی را

نگذار حتی خواب دیدن تو برایم عقده شود ...

یادت می آید حرفی را که زدی؛

گفتی می روم،

گه گداری شاید به خوابت بیایم

شاید در خواب،

تو را به آرزوی دیدنم نزدیک کنم

لااقل همین وعده را برایم بگذار ...

غریبه، به خاطر خدا در نگاهم صادق باش

غریبه

تمام دروغ هايي كه زندگي كرديم كافي نيست
براي آنكه پنهان كند حقيقت درونمان را
براي آنچه نبايد باشم تلاش نمي كنم
دلم را رها كن
بگذار خودش باشد.

هر روز و هر بار
همواره ميخواهم بگويم

بگذار از عشق بگوييم، عشق
اين تمام روياي من است

روياهايت را دور نيانداز
هرگز مغلوب نخواهي شد

عشق را زنده نگه دار

اوايل قبولش برام سخت بود. چه فکرايي که نمي کردم.من بهترين شاگرد.شلوغترين دانش آموز چه ساده از قافله جا ماندم.سال دوم با خاطرات سال اول و در خانه به ياد دوران تحصيل . هيچ يک از دوستانم ديگر سراغي از من نگرفتند. چه زود فراموش شدم. مثل سفالينه هايي که در موزهايند من هم عتيقه شدم.

قصه خدا روي زمين نوشته بود:

من خودم هستم.......
.......

Sahar! You are in the forum too? Brick wall

It's summer and its thursday night and the university is closed and you guys are all home sitting at your computers? Confused

Loooooooooooosers! Whistle