دلآیه ها

در گلويم باز شعر ديگري خشکيده است
گوييا آه شب تار مرا فهميده است
از کدامين واژهء آن راز دل پنهان کنم؟
در گلويم حرف حرف قلب من را ديده است
پنبه کردم رشتهء بي حاصل افکار خويش
او تمام پنبه ها را يک شبه ريسيده است
من نديدم شعر اين اندازه پيله، بد قلق
از سر شب تا کنون روح مرا کاويده است
دوره اش کردم ولي آن سان که از غم هاي من
يک کلام، يک واژه، حتي آخ هم نشنيده است
سعي در شعري مقفّا کرده ام از ابتدا
اينک اما ديده ام کز وزن مي لنگيده است
هاي! شعرا! بين که بيتابم، سخن دارد دلم
رو! ز ٍ بيت مصدر تو روح من ترسيده است
يک بغل واگويه، گريه، ناله ها در پيش روست
ليک شعري مرده در لبهاي من گنديده است
دختر طبعم نيامد پا به پايم بر مزار
مرده هاي يک جهان را در دل من چيده است
رنگ آزادي نديدم، هر کجايم با مني
واژه از شرم حضورت سرخ رو گرديده است

از دست عزيزان چه بگويم، گله اي نيست
گر هم گله اي هست، دگر حوصله اي نيست

در حسرت ديدار تو آواره ترينم
هر چند که تا منزل تو فاصله اي نيست

در نگاهت همه مهرباني هاست :

قاصدي که زندگي را خبر مي دهد .

و در سکوتت همه صداها :

فريادي که بودن را تجربه مي کند

به ياد مهربان ترين نگاهمان
به ياد دلنشين ترين ندايمان
به ياد خنده هايمان
به ياد اشکهايمان
به ياد بي رياترين صفايمان
ز يادمان نمي رود بهار قلبهايمان

به تو مي انديشم...

دلتنگي هاي آدمي را باد
ترانه اي مي خواند
روياهايش را
آسمان پر ستاره ناديده مي گيرد
و هر دانه برفي
به اشکي نريخته مي ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
سرشار از کارهاي نکرده
اعتراف به عشق هاي نهان
و شگفتي هاي به زبان نيامده.

در اين سکوت حقيقت ما نهفته است
حقيقت تو
و من.

مارگوت بيکل

گاه آرزو مي کنم کاش زورقي باشم براي تو
تا بدان جا برمت که مي خواهي
زورقي توانا
به تحمل باري که بر دوش مي کشي
هر اندازه که نا آرام باشي
و نا متلاطم باشد
دريايي که در آن ميراني.

مارگوت بيکل

روزگار ديگري در پيش است:
رفتني ها رفته اند؛
شکستني ها شکسته اند
و سکوت خلوت گوش فلک را پر کرده است.
"پايان"؛ تو چقدر بلندي! کاش هميشه جاودانه ات را با امتداد خاطره ها پيوند نمي زدي.

اي مهربانتر از من

با من

در دستهاي تو

آيا کدام رمز بشارت نهفته بود

کز من دريغ کردي

تنها تويي

مثل پرنده هاي بهاري در آفتاب

مثل زلال قطره بباران صبحدم

مثل نسيم سرد سحر

مثل سحر آب

آواز مهرباني تو با من

در کوچه باغهاي محبت

مثل شکوفه هاي سپيد سيب

ايثار سادگي است

افسوس آيا چه کس تو را

از مهربان شدن با من

مايوس مي کند؟

تا نگاه مي کني وقت رفتن است،
باز هم همان حکايت هميشگي
پيش از آنکه باخبر شوي
لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود.
اي دريغ و حسرت هميشگي
چقدر زود دير مي شود

راه سوم

چه تنگناي سختي است
يک انسان يا بايد بماند يا برود
و اين هر دو
اکنون برايم از معنا تهي شده است
و دريغ که راه سومي هم نيست.........

دلم تب وتاب رفتن داشت و اين هجرت انگار ديوانه اش کرده بود.
يکبار بودنم را بدون تمام تعلقات تصور کردم.
ديگر تب وتاب رفتن نبود ،ديوانگي هم نبود ، خود رفتن بود.

تگاهم کن تا کورکورانه تو را جويم.

خاطره

دستهايم از گلگشت خاطره مي آيند
مي بويمشان
بوي دستان ترا دارند!

من برمي خيزم

چراغي در دست

چراغي در دلم

زنگار روحم را صيقل مي زنم

آينه اي برابر آينه ات مي گذارم

تا از تو ابديتي بسازم

احمد شاملو

سلام اي غرابت تنهايي

اتاق را به تو تسليم مي کنم

چرا که ابرهاي تيره هميشه

پيغمبران آيه هاي تازه تطهيرند

و در شهادت يک شمع

راز منوري است که آن را

آن آخرين و آن کشيده ترين شعله خوب مي داند

ايمان بياوريم

ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد

ايمان بياوريم به ويرانه هاي باغ تخيل

به داسهاي واژگون شده بيکار

و دانه هاي زنداني

نگاه کن که چه برفي مي بارد ...

اي يار، اي يگانه ترين يار

ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد ...

فروغ فرخزاد