دلآیه ها

پناهگاهی نیست

لامذهب که باشی مسجد راهت نمی دهند

بست نشینی مال مشروطه بود

دکانش تخته شده

تف که کرده باشی به مسیح مصلوب

کلیسا هم چپ چپ نگاهت می کند

کنیسه هم که حرفش را نزن

می ماند نمایندگی سازمان ملل

? Can you help me

pantea نوشته بود:

mammad نوشته بود:

شعرهاي اميد قشنگه. Applause

بيشتر به سبک شعرهاي شاملو هست

بند اول از آخرين شعرش قوي هست...
ولي من منظورش رو از "ردي سفيد" و "دو انار کال" نمي فهمم !

ردي سفيد رو دقيقا نمي دونم منظور شير هست!
ولي دوانار کال تشابهي از بخشي از جسم مادر(سينه) هست!
اميدوارم اشتباه نکرده باشم! d'oh!

من هم در نگاه اول به همون بخش ! توجه داشتم همونطور که نصرت رحماني هم در شعر زير دارد :
حلقه بر در زدم صدا برخاست:
کيست؟
گفتم که شاعر بدنام
گفت : امشب که نوبت تو نبود
شب ديگر بيا و بستان کام
....
و الي آخر (تا به انار مورد نظر مي رسد!)

اما اگر به شعر اميد دقت کنيم نگفته: از درختي نيم سوخته روييده ام
که در آن صورت حدس ما درست بود و اتفاقا جملات بعدي نيز با معني تر و عميق تر مي بود
اما اينجوري که اميد گفته انگار دو انار کال مربوط به خودش هست ! (نه مادر يا "شخص ديگه"! )

وقتي سكوتم را
فرياد مي خوانند
ديگر چه فرق مي كند
گريه ام را چگونه تفسير كنند!

كابوسهاي بي بضاعت
دست از سر شبهاي بي ستاره
بر نميدارند
نميدانم تا كي تا كجا
تاوان ناكرده ها را بايد داد!

من ديدم تو را که
لبخند مي زدي به احساس من
من شنيدم
که
هزار بار مي گفتي: دوستت دارم
من احساس کردم
کاملا احساس کردم
که دست هاي لرزانم را گرفتي و ... تابستان شرم
من ديدم، شنيدم و کاملا احساس کردم ...
من...
اين فلسفه بيدار شدن از خواب عجيب مرا اذيت مي کند!!!

يه خواهش...

نذار به حساب حماقت

بذار به حساب سادگي

دختران روستا به شهر فكر مي كنند! دختران شهر در آرزوي روستا مي ميرند! مردان كوچك به آسايش مردان بزرگ فكر مي كنند! مردان بزرگ در آرزوي آرامش مردان كوچك مي ميرند! كدامين پل در كجاي جهان شكسته است كه هيچ كس به خانه اش نمي رود...

ميان اين همه سفيدي
من مي نويسم
تو تايپ كن
و تصور كن
لابه لاي سطور
تو به زنبورهاي گرسنه فكر كني
و من پشت در ايستاده باشم
با كندويي بي عسل بر پشت....

چه بگویم جز هیچ
که تو آزرده از این ساکت باش
و من آزرده از آن دل که حراجش دادی
آن هم به بهایی کوچک
شاید بتوان گفت به اندازه ی یک مرغ سحر
و از این در عجبم که چه جور
دگران بانگ حراجت بشنیدند ولی
تو خودت بی خبری !!
کاش می دانستی
که در این دیر خراب
بهتر آن است که عادت بدهی
دل خود را به نوایی آرام

سوء تفاهم هايي كه جهاني را نابود ميكنند!!!

و

غرورهايي كه همه را مي شكنند براي ماندن خويش !!!

وقتی يک صدا, که از ارتعاش تارهای صوتی يک حنجره بيرون مياد, برات عزيز باشه
شنيدن دوجور ميشه
شنيدن با گوش جسم, و گوش دل
يک قسمتی از حرفا, يادت نمياد, حسشون ميکنی
خود صدا, مستقيم, رفته نشسته توی دل
دل تنگ فقط گرمی صدا رو به حلقوم ميکشه, ميبلعه
با لذت
بقيه ی حرفها, ولی يادت مياد
چون گوش جسم اونها رو شنيده
برای صدای تو, همه جا گوش جسم هست
ولی
گوش دل?

آدمها از خونشون فرار ميکنن به کارشون ميچسبن که از اونی که پيششونه و از روحشون دوره دور تر بشن
يک عالمه کار دارم
از کارم زدم, تا پيش تو باشم, که ازم دوری و روحم بهت نزديک Sad

صدای دل
گوش دل
حرف دل
راز دل
درد دل
همش دل دل دل d'oh!

LoVeSexlOvesExLOveSExloVEloveSExlOVESex... ah forget it, can I have my money back please?

ديوار...

در گذشت پر شتاب لحظه هاي سرد
چشمهاي وحشي تو در سكوت خويش
گرد من ديوار ميسازد
مي گريزم از تو در بيراهه هاي راه
تا ببينم دشتها را در غبار ماه
تا بشويم تن به آب چشمه هاي نور
در مه رنگين صبح گرم تابستان
پر كنم دامان ز سوسن هاي صحرايي
بشنوم بانگ خروسان را ز بام كلبه دهقان
مي گريزم از تو تا در دامن صحرا
سخت بفشارم به روي سبزه ها پا را
يا بنوشم سرد علفها را
مي گريزم از تو تا در ساحلي متروك
از فراز صخره هاي گمشده در ابر تاريكي
بنگرم رقص دوار انگيز طوفانهاي دريا را
در غروبي دور
چون كبوترهاي وحشي زير پر گيرم
دشتها را كوهها را آسمانها را
بشنوم از لابلاي بوته هاي خشك
نغمه هاي شادي مرغان صحرا را
مي گريزم از تو تا دور از تو بگشايم
راه شهر آرزو را
و درون شهر ...
درب سنگين طلايي قصر رويا را
ليك چشمان تو با فرياد خاموشش
راهها را در نگاهم تار ميسازد
همچنان در ظلمت رازش
گرد من ديوار ميسازد

[فروغ فرخزاد]