ادامه بده

راستش يکي از دوستام از من خواسته تا از شما بپرسم شما قصد ازدواج داريد البته من بهش گفتم که شما قصد نداريد وميخوايد درس بخونيد اما اون اصرار داره تا من بپرسم
او.....

گفت : ازدواج؟ خوب من تا حالا بهش فکر نکرده بودم! يعني اصلا نمي دونم!
حالا اون دوستتون کي هست؟؟ م رو از کجا مي شناسه؟
نمي دونستم چه جوابي بدم! گفتم: هيچي، ولش کنيد! من خودم هم بهش گفتم که نمي خوايد ازدواج کنيد اما اون قدر اصرار کرد که مجبور شدم قبول کنم که ازتون بپرسم!
گفت:.......

گفت : حالا شما ایشان را معرفی بکنید . شاید من با شناختن اون بتونم بهتر تصمیم بگیرم ....

آقا لطف کنيد ديگه يه خطي جواب نديد! خيلي يه جوريه!!!!!!!!! به يه جايي برسونيد داستان رو لااقل!

میخواستم از زیرش فرار کنم اما انگار نمیشه باشه من ادامه میدم :
گفت : حالا شما ایشان را معرفی بکنید . شاید من با شناختن اون بتونم بهتر تصمیم بگیرم ...
گفتم : آخه اون از این میترسه که جواب شما منفی باشه . به همین خاطر دوست نداره شناخته بشه .
گفت : در صورتی که ایشان اینقدر ترسو هستند که جرات ندارند خودشان جلو بیایند و این مطلب را عنوان کنند بهشون بگین جواب من منفیه
و رفت .
و من ماندم و ....

دنيايي از دردهاي که هر لحظه مثل کرم سيب که از درون آن را مي پوساند لحظه هايم را به تاراج مي داد! از اين وضعيت خسته شده بودم، ديگر تحمل تپشهاي ناگهاني قلبم را نداشتم ؛ تحمل اشکهايي که هر شب بالشم را خيس مي کرد، تحمل حرف هايي که عمري در راهروهاي ذهنم خاک خورد و هرگز به بيرون در نرسيد! ديگر بيش از اين نمي توانستم تحمل کنم ، بايد .....

يه کاري ميکردم .
پيش خودم زمزمه کردم :
بر سر آنم که گر ز دست بر آيد
دست به کاري زنم که غصه سر آيد
سخت مصمم بودم که بالاخره اقدامي انجام بدهم . توي فکر بودم که چه کار ؟ بايد چي کار کنم ؟
از دانشگاه دويدم بيرون تا اون را پيدا کنم که ناگهان صداي ترمزي ....

ترمز ماشيني که جلوي پاي او ايستاد باعث وحشتم شد داخل ماشين يه پسر با قيافه اي جذاب نشسته بود که به او لبخند ميزد نگاهي به او کردم او هم لبخند به لب داشت بعد سوار ماشين آن پسر شد و مرا با دنيائي از..................

تنفر ابدي به جاي گذاشت! چشمام به سختي مي تونست جايي را ببينه؛ به سختي راه ميرفتم! نفسم از ته ريه هام به کندي جاري مي شد ولي از بدنم خارج نمي شد! به راه افتادم! توي راه به صد نفر تنه زدم و هزار بار نزديک بود برم زير ماشين! مرده اي متحرک بودم که عنکبوت ترديد تارهاش رو سراسر افکارم کشيده بود و مغزم بيخودي توي تورش تقلا مي کرد! دلم مي خواست بميرم! حتي از روي پل که رد شدم فکر کردم که بپرم پايين، اما خوب شهامتش رو نداشتم! مي خواستم برگردم عقب؛ به همون جايي که سر کلاس بودم! نفسم ديگه بالا نمي يومد! همه چيز سياه شده بود! نشستم روي زمين و چشمام رو بستم!
توي همين حال بودم که احساس کردم کسي داره صدام سرم رو آوردم بالا! اون بود که داشت صدام ميزد! و تازه اون جا بود که فهميدم چي شده!
از فرط خستگي سر کلاس خوابم برده بود! همه چيز رو توي خواب ديده بودم! همه ي اون حرف ها! اوني که سوار ماشين اون شد! همش خواب بود!
اون گفت :.......

اون گفت: خوب خوابيدي ها.
راست مي گفت کلي خواب ديده بودم، حالا انگار از زير به خروار خواب بد و پريشون بيرونم آورده بودن.آخيش، خدا رو شکر که همش خواب بود، ولي اگه واقعيت بود چي؟ ولش کن، خدا رو شکر که فقط خواب بود. ولي انگار يه چيزي داشت ذهنم رو مشغول مي کرد، يه چيزي مثل....