ادامه بده

ادامه داستان اينکه

قصه ما به سر رسيد کلاغه به خونش نرسيد

صبح که از خواب بيدار شدم يه احساس خاص داشتم، نمي دونم چه احساسي ولي يه جوري بودم. از رخت خواب بلند شدم، دست و صورتم رو شستم و با پيرهنم خشکشون کردم، رفتم تو آشپزخونه و يه استکان چايي ريختم ولي همش توي اين فکر بودم که امروز بايد يه روز خاص باشه، هنوز لقمه ي اول رو قورت نداده بودم که : واي!!!!!!! يادم اومد، امروز ... واي. با عجله از جا بلند شدم و با سرعت لباسهام رو پوشيدم، با همه ي عجله اي که داشتم يه ساندويچ گنده براي خودم درست کردم، کفشم رو پوشيدم با سرعت رفتم بيرون، سر کوچه که رسيدم يه هويي يادم اومد: آخ يادم رفت هديه اي را که براش خريده بودم توي خانه جا گذاشته بودم . با عجله به خونه برگشتم و از جلوي آينه هديه را برداشتم . با چه زحمتي پول هام را ريخته بودم روي هم تا اين هديه را براش بخرم . کل مغازه هاي شهر را زير پا گذاشتم تا پيداش کردم . هموني بود که ميخواستم . مطمئن بودم ازش خوشش مياد .
يه نگاه ديگه توي آينه انداختم . يه دستي به موهام کشيدم و با عجله از خونه دويدم بيرون .
خداکنه خوشش بياد و نزنه تو حالم گرچه عادتشه هميشه از يه چيزي ايراد بگيره يه بار از قيافم يه بار از بوي عطرم و.......... خدائيش اگه من شوهرش بشم خدا بايد به دادم برسه ولي...

يه دلشوره عجيبي داشتم! فکر مي کردم که قراره يه اتفاقي بيفته! يه چيز بد!
قبلا هم همين حس رو داشته بودم، يه جوري انگار داره آب قطره قطره ميريزه روي سرم! هر لحظه منتظري که قطره بعدي سقوط کنه! هر لحظه منتظري اون اتفاق بيفته!
دست کردم توي کيفم و چک کردم که هديه سر جاش باشه! کادو رو که لمس کردم حس کردم که آروم تر شدم! هر چيزي که به نوعي به اون ربط اشت من رو آروم مي کرد! حتي اين کادو که تنها چيزي که داشت اين بود که فقط ماله اون بود! اما همين هم من رو آروم مي کرد!
درست مثل همون ساعتي کهبه من داده بود! يک ساعت بود درست مثل ماله خودش، همون اول ها بهم داد! گفت بهم : اين ساعت ماله تو باشه! هر وقت دلت تنگ شد به صداش گوش بده!
و چه شب هايي که من فقط با تيک تاک يه ساعت به خواب رفتم!
اين دفعه داشتم سر زده مي رفتم سراغش! مي خواستم که با دادن کادو تولد يه دفعه شادش کنم!
مي خواستم که برم دم در خونشون و وقتي رسيدم اون جا بهش زنگ بزنم تا از خونه بياد بيرون و کادو رو بهش بدم! مي خواستم خوشحالش کنم! آخه اون هموني بود که مي خواستم!
فقط چند تا خيابون به خونشون مونده بود! ترجيح داده بودم که پياده برم! دوست داشتم که آدم هايي رو که راه ميرن نگاه کنم! يه جورايي با اين کار حال مي کردم! نگاه به ساعت کردم، نيم ساعت به 6 بود! آدم ها داشتن تند تند رد ميشدن! نگاهي به اون طرف خيابون کردم، يه چيزعجيب ديدم! اول شک کردم، نمي خواستم که اون چيزي رو که ديدم قبول کنم! نه اون خودش نبود! اون نه....
اون ميخواست مطمئن بشه! به سرعت مي خواست بره اون طرف خيابون که مطمئن بشه! اما خوب ماشين سرعتش بيشتر از اون بود!
دختر گفت : واي ببين اون خاونمه رو ماشين زير گرفت! بريم ببينيم چي شده!
پسر گفت : بيا زودتر بريم! امروز تولدم بود ها! حالا ببين مي توني با ديدن اين خاونمه روزمون رو خراب کني يا نه!
هنوز هم به سختي نفس مي کشيد! چشماش رو به زحمت باز کرد؛ يه پسر با يه دختر داشتن مي رفتن! ساعت هاشون درست مثل هم بود!

من اين داستان رو اين جوري تمومش کردم! اگر کسي دوست داره يه جوره ديگه تمومش کنه!

بالاي سرش که رسيدم بهم يه لبخند زد
هول شدم بايد ميرسوندمش درمانگاهي جائي
وقتي سوار ماشينش کردم هنوزم لبخند ميزد خودم رفتم جلوي ماشين نشستم و بهش گفتم
آخه حواست کجاس دختر تو روياي.....

تو روياي چي هستي که به اطرافت نگاه نميکني
ميدوني تو اين فکر بودم که روز تولدم يادت مونده يا نه؟
از جلو دستمو به طرفش دراز کردم و گفتم مگه تو اخلاقم تغييري ديدي که اينو ميگي ؟
علي سرم درد ميکنه
هول شدم نميدونستم چي کار کنم به راننده گفتم مگه نميبيني حالش بده تندتر برو ديگه
چشم
راهيل نخوابيا
_باشه سعي ميکنم
براي اين که نذارم بخوابه هديه اي که تهيه کرده بودم زود از جيبم در اوردم و گفتم بفرمائيد راحيل خانوم اما رمق اينکه از دستم بگيره رو هم نداشت زود کادوشو باز کردم و انگشتري که خريده بودمو تو انگشت چهارمش کردم و گفتم خوشت اومد يا...........
آره قشنگه
ديگه به بيمارستان رسيده بوديم سريع پياده شدم و از بهداريه بيمارستان خواستم تا برا.........

تا به حال چند تاپيک براي نوشتن قصه در اينجا شروع شده ولي همه آنها به نوعي نيمه تمام مانده اند بنابر اين من يکي از آنها را که قديمي تر از همه است انتخاب کرده و بالا مي آورم تا يکبار ديگر نوشتن يک داستان را با کمک هم شرو ع کنيم ضمنا يادمون باشه فقط کسانيکه دستي برقلم دارند ننويسند اينجا ميتواند براي همه مفيد باشد و محلي مناسب براي شروع نوشتن.

هوا سرد بود و دريا طوفاني. نميشد توي آب شنا کرد. پس سعي کردم همانطور که در ساحل قدم ميزدم به ماجراهاي عجيب دو روز اخير فکر کنم. اصلا باورم نميشد که مريم چنين کاري کرده باشد اون اصلا دختري نبود که ......

اهل اين کارا باشه !!! اما شايد تو اين چند سالي که من رفته بودم فرانکفورت تا هم مادرمو ببينم و هم ليسانس بگيرم اينقدر عوض شده بود . کاش لااقل......

شرايط منو درک ميکرد من که نميدونستم مريم تو اين چند سال اخير داره يه چيزهايي رو از من مخفي ميکه آخه ناسلامتي ما از بچه گي با هم بزرگ شده بوديم. اين قضيه که قايم موشک بازي نداشت. نميدونم شايد هم داشت؟!
دلم گرفت ازاينکه مريم که از خواهر برام عزيزتر بود نتونسته بود ياشايد هم نخواسته بود رو من و کمکم حساب کنه که پاشده رفته......

تو يه مانتو فروشي کار کنه.حالا اونم پيش کي ؟ پيش اون مهران عوضي که مي تونست تو اين 5 شيش سال بهشون بدون هيچ چشم داشتي کمک کنه.ناسلامتي مهران پسر خاله بزرگش بود.حالا مريم زير دست اون کار مي کرد.مهران هم براي اين که فروششون بيشتر بشه به مريم گفته بود گاهي مانکن بشه.به خودش برسه.موهاشو هر ماه يه رنگ بکنه و بذاره بيرون اونم کي مريمي که تا وقتي من ايران بودم موهاشو نديده بودم!!!دلم مي خواست......

هر کاري ميتونستم براش کاري انجام بدم. آخه چه کاري از من بر مياد؟
تو افکارم غرق بودم که يهو با صداي فرياد بلندي به خودم اومدم ديدم دو تا پسر حدودا بيست شش هفت ساله دارن به سرعت به طرف من ميان و پشت سر اونها هم چند نفر ديگه با فاصله زياد ميدويدند و پشت سر هم به پسرها بد وبيراه ميگفتند عرق از سر و روي پسرها روان بود ولي از وضع لباساشون به نظر نمي اومد که واسه دزدي کسي اونها را دنبال کند
يکي از اونها .........

Oranium نوشته بود:

هر کاري ميتونستم براش کاري انجام بدم. آخه چه کاري از من بر مياد؟
تو افکارم غرق بودم که يهو با صداي فرياد بلندي به خودم اومدم ديدم دو تا پسر حدودا بيست شش هفت ساله دارن به سرعت به طرف من ميان و پشت سر اونها هم چند نفر ديگه با فاصله زياد ميدويدند و پشت سر هم به پسرها بد وبيراه ميگفتند عرق از سر و روي پسرها روان بود ولي از وضع لباساشون به نظر نمي اومد که واسه دزدي کسي اونها را دنبال کند
يکي از اونها .........

هر کاري که مي تونستم براش بکنم اما از دست من چه کاري ساخته بود به قول خودش من هيچ نسبتي با اون نداشتم فقط قبلا خونمون کنار خونشون بود که با فوت پدرش اونها خونشون رو به ناچار عوض کرده بودن اما ارتباط دو خانواده قطع نشد.تو افکارم غرق بودم که يهو با صداي فرياد بلندي به خودم اومدم ديدم دو تا پسر حدودا بيست شش هفت ساله دارن به سرعت به طرف من ميان و پشت سر اونها هم چند نفر ديگه با فاصله زياد ميدويدند و پشت سر هم به پسرها بد وبيراه ميگفتند عرق از سر و روي پسرها روان بود ولي از وضع لباساشون به نظر نمي اومد که واسه دزدي کسي اونها را دنبال کند
يکي از اونها که قيافهء جالبي هم داشت در حاليکه مي دويد لبخند مرموزي هم به لب داشت.يعني دليل اين فرار و اون لبخند پسرک چي مي تونست باشه!!!فکر مريم اما يک لحظه هم رهام نمي کرد دوباره....

يکي از اونها که قيافهء جالبي هم داشت در حاليکه مي دويد لبخند مرموزي هم به لب داشت.يعني دليل اين فرار و اون لبخند پسرک چي مي تونست باشه همينطور که نگاه ميکردم ديدم که پاي پسري که چند قدم جلوتر بود به تکه چوبي که امواج به ساحل آورده بود گرفت و روي زمين افتاد و پسر دوم هم نتوانست خودش را کنترل کند و او هم نقش بر زمين شد
فکر کردم بايد سريع بلند شوند و فرار کنند ولي يهو با هم زدند زير خنده . چند نفري هم که آنها را دنبال ميکردند نزديکتر شدند و همچنان .....

به اون دو ناسزا مي گفتن.وقتي به اون دو پسر رسيدن اونا هم زدن زير خنده . داشتن با اون دوتا پسر حرف ميزن .حس کنجکاوي بدجور قلقلکم مي داد.از همين رو چون مي خواستم صداشونو بشنوم و نمي خواستم اونا متوجه حضور من بشن. طوري خودمو به ساحل و اونها نزديک کردم که...............

بهتر نيست داستاني که ساخته مي شه يه موضوع ديگه داشته باشه. غير از قصه پسر عمو دختر عمويي که عقدشون تو آسمونا بسته است يا دختر پسري که از بچگي با هم بزرگ شدن بعد دست تقدير (تو هر داستان به شکلي) اونا رو از هم جدا ميکنه بعد دوباره همون دست به هم وصل شون مي کنه و ...
موضوعات ديگه اي هم هست يا اگه نباشه و تو اين عالم به اين گندگي فقط عشق باشه که ارزش پردازش داشته باشه، حداقل مي شه کليشه اي اونم اينقد، نيگاش نکرد و قصه اش رو شروع نکرد.
يه جورايي بهتره يه داستان کوتاه ساخته بشه نه قصه حسين کرد شبستري. تا هم از حوصله آدما خارج نشه هم از وقت اونا سر نباشه. تهش هم آدم حداقل چهار تا کلمه يا چهارتا ترکيب کلمه و جمله بندي جديد ياد بگيره اگه معني تازه و چيز نو رو انتظار نداشته باشيم البته!
اين نظر من بود البته. فقط يه نظر. هيچ ارزش ديگه اي هم نداره...