وای یه داستان بد(آرزوی دو تا مجسمه) !!!!!!

دو مجسمهء سنگی در یکی از میدان های دهکده قرار داشت.
یکی مجسمهء مردی ایستاده بود و دیگری مجسمهء یک زن. چیزی حدود سی سال بود که این دو مجسمه بدون کوچکترین تغییری در همان محل ایستاده بودند.
روزی از روزها یک فرشته از آسمان پایین آمد و جلوی آن دو ایستاد. نگاهی به آنها انداخت و گفت: شما سی سال است که همینجوری اینجا ایستاده اید؟ من به سبب این پایداری شما و روحيه و شادابی ای که در اين مدت به مردم بخشيده ايد جایزه ای برایتان دارم. شما میتوانید به مدت نیم ساعت زنده باشید و مانند انسانهای واقعی باشید!
بشکن کوچکی زد و بنگ! دو مجسمه تبدیل به دو انسان عادی شدند!... نگاهی تشکر آمیز به فرشته انداختند و نگاهی شادمان به یکدیگر. آنگاه به سرعت به سمت باغی که آن روبرو قرار داشت دویدند.
فرشته با لبخند تماشا کرد که آنها میان درختان میدویدند و از پشت این درخت به پشت آن درخت میدویدند و دست آخر پشت یکی از درختان به زیر بوته ای شیرجه زدند و با تکان های بوته و صداهای خفیفی که میامد فرشته با رضایت درک میکرد که آنها به آرزویشان رسیده اند.
تقریبا پانزده دقیقه گذشته بود که مرد با چهره ای بسیار راضی از پشت درخت بیرون آمد. فرشته به او گفت: عجب! تمام شد؟ شما هنوز پانزده دقیقهء دیگر وقت دارید! نمیخواهید یک بار دیگر تکرار کنید؟
مرد به آرامی برگشت و از پشت درخت زن را صدا کرد و گفت: میخوای یک بار دیگه؟
زن گفت: با کمال میل! ولی ایندفعه خودت باید کلهء کبوتره رو نگه داری و من روش کثافت کاری کنم! باشه؟

تا چشم آدم هاي منفي باف در آيد
فلفل تو چشمشون
غذاي مامانشون هم شود بشه
ان شا الله Mr. Green

تنها با تمام دردها نوشته بود:

تا چشم آدم هاي منفي باف در آيد
فلفل تو چشمشون
غذاي مامانشون هم شود بشه
ان شا الله Mr. Green

آدم هاي منفي باف يا فرشته هاي منفي باف ؟؟؟ Think