سفر به انتهای شب

خودت ميدوني که کي هستي الکي خودتو به مظلوميت نزن دلت داره مثل شب سياه ميشه تو به هيچ کس نياز نداري خودت تنها بهتر مي توني راحت تر هستي تو هميني که هستي چرا همش تو يه بارم اونا باهات قهر مي کنن باشه تا حالا اونا رو نداشتي از اين به بعدم نداشته باش حدا رو داري چرا ناراحتي اينقدر خودتو پائين نيار بسه ديگه از تاريکي بيا بيرون

دروود

به سرانجام خواهد رسيد....

پيچ و تاب ميان تاريکيه مطلق....سرماي کشنده...زوزه وحشيه باد ...ناهماهنگي هاي خدا

ناله هاي شبانه کودک گشنه.....ناله هاي پر شرم خودفروشي نيازمند... تاريکيه مطلق.....

گويي زمان متوقف شده....تا تو بداني....تا با تمام وجود اين لحظات سياه را احساس کني

طلوعي دور.....دور تر از حد انتظار و توان.....لذت ببر...در روياي سرابي که از اشفتگيه دوران

تاريکي بر تو طلوع کرده........گرماي لذت بخش اتاق....از پنجره هميشه بسته..محو ستاره

هاي لب بسته پر درد ميشوي.....گويي نظاره گري ابله بيش نيستي...فقط لذت را اموختي

و باز هم رويايي دور از دست رس.....از طلوعي گرم...طلوعي اتشين و سوزان

در انتهاي تاريکيه شب.......همگان تجربه اي متفاوت داشته اند....و خواهند داشت.

شب و تاريکي..موهبتي اسمانيست....براي بهتر ديدن روشنايي از دست رفته....براي درک

معناي عميق از عشق.....براي جستجوي خدا.....براي کنار زدن اختلالات ذهنيه روزانه

انتهاي تاريکيه شب به سرنجام خواهد رسيد....با طلوعي از نور مقدس اگاهي...

انتهاي تاريکيه شب را با تمام وجود درک کن...با روح خود برقص به پرواز درا در اين فضاي بي

مقصد.....محو قدرت ماورايي شو که اين لحظات را با هدفي براي روشناييه روح تو افريد.

در انتهاي تاريکيه شب ميتوان تا انتهاي قلب خدا پريد..ميتوان عظمت عشق مقدس را ماورايي

احساس کرد..ميتوان شراره هاي روح مسيح را لمس کرد...زماني که فرياد ميزد جايي منزل

خواهي کرد که قلب تو در انجاست.

فقط به پرواز درا....در اين سياهي ...در اين انوار ناپيداي خدا...در اين تاريکيه شب.

Angel

آره لوسه لوسم همينم که هستم ديگه نمي ترسم که نکنه کسي از من خوشش نياد خوب نياد مگه اونا همه’ رفتارشونو من تائيد مي کنم که حالا نگران باشم که نگنه فلاني بدش بياد ديگه خسته شدم بريدم همش مي گن نباد اين طوري بنويسي بخوري بخوابي حرف بزني تو تاريکي نرو يه هو ...............
بابا ولم کن آره روز بهتر از تاريکيه اما من ظلمات رو هم دوست دارم شايد چون خودمو نمي بينم ولي با تاريکي هم بايد کنار اومدمن که مي دونم که مي تونم

سکوت نوشته بود:

آره لوسه لوسم همينم که هستم ديگه نمي ترسم که نکنه کسي از من خوشش نياد خوب نياد مگه اونا همه’ رفتارشونو من تائي د مي کنم که حالا نگران باشم که نگنه فلاني بدش بياد ديگه خسته شدم بريدم همش مي گن نباد اين طوري بنويسي بخوري بخوابي حرف بزني تو تاريکي نرو يه هو ...............
بابا ولم کن آره روز بهتر از تاريکيه اما من ظلمات رو هم دوست دارم شايد چون خودمو نمي بينم ولي با تاريکي هم بايد کنار اومدمن که مي دونم که مي تونم

دروود

زهره خانم يک چيزي ميگم .ناراحت نشي جان من ها....

من بد بخت بعد از 3 سال يک ذره احساست ادبيم زد بالا.....شما هم بيا اينو بنويس.

بيخيال بابا....حالا نظرتون در موردش تاريکيه شب من چي بود؟؟ واقعا دوست دارم بدونم

Angel

.......پیدا نشه تا آخر خط بعدی. من چشمام رو میبندم و همه چیز انگار پاک میشه از ذهنم. همه چیزهایی که من رو کشوند تا اینجا. تا خونه تکونی ذهنی. تا همه بی خیالی ها و بی عاری هایی که باید گاهی تجربه کرد..همه حرفايي که بايد بي پروا گفت..مثل تو ،مثل همه! میگذره و من نمیدونم چقدر. ولی با یه چایی داغ همه چیز دیگه تموم شده. انگشتام رو ببین ! بين پلک هام نگه داشتم تا بسته نشن و بتونم از یه زاویه دیگه درک نکردن های تو رو ببینم. زندگی رو این قدر ها هم جدی نباید گرفت. دارم به جای تو به خودم دلداری میدم. میشینم رو به روی کامیپوتر... از آدمهای جدید و عجیبی که هر روز میان توی زندگی ام میگم. از دلواپسی هام میگم....از...**
از من ميگم.من.
Games we don't want to play
Same winner everyday
Kill for the second best
Feel no more, feel no less
We have our minutes cut
We lose our feelings but
That's what the movies show
This is where stories go

دير است در اين سکوت شبانگاه تيره رنگ
پريده رنگتر از چهره بي روح مهتاب
افسرده در کنج اين اتاقک سهمناک
چون برف در برابر گرماي آفتاب
بيهوده اب ميشوم....
د ر اين خرابخانه بجز نيست ،هيچ نيست
حتي که گوشه اي که تند تار عنکبوت
يا روزني که باد در آن زوزه کشد
يا زاغکي

همه چی رو دور تنده

من اسلوموشنم ولی

فکر کنم يه استخر بزرگ میخوام

استخر خیلی خیلی بزرگ

که نتونم یه طول را هم شنا کنم
وسطش کم بیارم و مسیرمو کج
کنم برم کنار استخر
دیوارشو بگیرم و بیام بالا
بعد خودمو تا نصفه که کشیدم بیرون دیگه بیشترشو نتونم
همونجوری بمونم
تا نجات غریق سوت بزنه که یعنی سانس شما تموم شد
برید خونه هاتون

رفتي دنبال تهي !!ميگي بريدي؟ دنبال چاه ميگردي ؟زده بسرت؟
آره؟
شايد اينجا بشه آخر شب رو جا گذاشت !!!

ديريست مانده يک جسد سرد،
در خلوت کبود اتاقم
هر عضو آن ز عضو دگر دور مانده است
گويي که قطعه، قطعه ي ديگر را
از خود رانده است
از ياد رفته در تن او وحدت
بر چهره اش که حيرت ماسيده روي آن،
سه حفره ي کبود که خالي است
از تابش زمان
با ناخن اين جسد را از هم شکافتم
رفتم درون هر رگ و هر استخوان آن
اما از آنچه در پي آن بودم،
رنگي نيافتم
با جنبش است پيکر او گرم يک جدال
بسته است نقش بر تن لب هايش،
تصوير يک سوال .....

شب شب شب...................
خوابم برد نمي دونستم تو مياي وگرنه نمي خوابيدم نمي دونستم دوباره به خوابم مياي و دوباره روي قلبم پا مي زاري اينقدر پا ميزاري که ديگه هيچ قلبي واسم نمي مونه يه موقع شبا رو دوست داشتم به خاطر تو اما ديگه شبا رو دوست ندارم ايندفعه به خاطر خودم

اشتباه ميکرديم اينجا نميشه آخر شب رو جاگذاشت ...
تازه اينجا آدم آخر شب رو حس ميکنه..
ديگه نميدونم از زندگي چي ميخوام..
شايد ديگه هيچي...
اميدهام يکي يکي داره کمرنگ تر ميشه..
احساس غربت داره زيادتر ميشه..
بيخودي دارم بازم کم ميارم..
دستم درد گرفته..
ورم رگهاش رو گاهي راحت ميبينم..
دوباره داره عيد مياد..
بازم ميگم چقدر زود ميگذره..
بهتر؟
نه...

گر چه در متن اين زندگي، روزها و شب هايي را داشته ام که درد، از لبه همه سوي اين ظرف، سر ريز کرده است، و تنها هاي هاي گريه توانسته مرا چنان تخليه کند که انديشه سرشار از دنائت خودکشي را از سرم برانم، اما هرگز آرزوي زندگي ديگري را نداشته ام...
و وصول به چنين جايگاهي، مطلقا مقدور نبود، مگر در پناه تويي که آرام و باوقار ميگويي: «اين مهم است که هيچ چيز، هرگز، ما را نشکسته است. تو را، و مرا ...

دلم واسه يه حق حق جانانه لک زده...
ديگه نميدونم کجا امنه..
اين از اتاقم که...
بايد خالي شم..
پر پرم ..داره کاسه صبرم لبريز ميشه ولي عادت کردم يواش يواش خاليش کنم..
حالا به حدي رسيدم که فقط دوست دارم يک بار حداقل يک بار بلند بلند گريه کنم..دليلش مهم نيست.مهم اينه که حالا .من . کم آورده .دست خودم نيست که.من کم آورده ..
آدم تقريبا هميشه شاد و فعالي که حالا بدطور نياز به يه چاه عميق داره.چاهي که هيچوقت پيدا نميکنه .از تکرار مکررات خستم.. امروز هم صبح زود بيدار باش.مدرسه.امتحان گرفتن.برگه صحيح کردن.آروم و راضي کردن شاگردا.برگشت به منزل . گشتن توي اينترنت . توي لابي.و حالا که عادت کردم به اين چاه کوچيک..
خداي من ..از من دلگيري؟
آره من خيلي بد کردم ..انجام ندادم وظيفم رو ميدونم ..خيلي بدم ..نگران نباش منم از خودم راضي نيستم .انتظار ندارم تو باشي.من که هيچ کاري نکردم واست..من که فقط خواستم .من حتي چيزايي که بايد بدونم رو گذاشتم به امان خودت..
خدايا من شرمندم ..ميدونم خيلي وقت ندارم براي جبران .براي بودن و درست بودن.براي راضي کردن تو
اما ..خدا خيلي گيجم ..دلم ميخواست بتوني راحت با من حرف بزني ..خيلي نياز دارم بهت..
بابام ميگه اگه ميخواي تو با خدا حرف بزني نماز بخون و اگه ميخواي خدات باهات حرف بزنه قرآن بخون ..
اما من نادن خيلي وقته قرآن نخوندم...نمازهام هم که شده يه عادت..
خدايا من خيلي دورم ازت آره؟؟
با من حرف بزن ..
خدايا چند وقتيه کنجکاو شدم به خيلي از مسائل ولي منو ميترسونن ...
خداي من آخرش...من بايد به واقعييت برسم يا نه؟چه تلخ چه شيرين!!!!!!!
اين زندگي کاذب چيه؟
چرا انقدر سردرگمم..
دلم ميخواد قدم بزنم..

honey نوشته بود:

دلم واسه يه حق حق جانانه لک زده...
ديگه نميدونم کجا امنه..

مهم اينه که حالا .من . کم آورده .دست خودم نيست که.من کم آورده ..

سر اون دختره که از بالاي پل حافظ پريده بود پايين گفتم که آدم اگه هدف داشته باشه و زندگي رو واقعا بشناسه هيچوقت کم نمياره

بچه ي خوب آدم گاهي خسته، کسل ميشه، غم به دلش راه پيدا ميکنه، اما کم نمياره، مي جنگه تلاش مينه، و گاهي هم اميدار، اگ به هدف رسيد، راه والا تري رو پيش ميگيره، اگه نرسيد تلاشش رو بشتر ميکنه

honey نوشته بود:

يکم عجول ميشم ..وقتي داره آرامشم بهم ميخوره
دوباره يگانه عشقم ..خداي ناز من ..من رو احاطه ميکنه و من با گرمي وجود اون دوباره وارد آرامشم ميشوم..
در آرامشم باز ترس و نگراني هست اما کم ..ترس از اينکه نکنه يکي از من دورش کنه..
اما بازم اينجا همون خدايي که گفتم خيلي ماهه با آرامشي که با نگاهش به من ميده آرومم ميکنه..
آخييييييييييييييييييييييييييييييييييييش
چقدر آرومم کرد فکرش..

و آرامش رو خود آدم براي خودش به ارمغان مياره...

هدف؟؟؟؟؟؟
همه ما هدف داريم ..و براي اون زندگي ميکنيم ..اگه هدف نباشه که زندگي فقط ميگذره ..
من نگفتم هدف ندارم ...
همه کم ميارن ..مهم اينه که بتونن خودشون رو کنترل کنن ..هميشه کم آوردن به اين معني نيست که آدم هدفش رو از دست داده باشه...
خسته و کسل شدن معني بيهدفي نيست Shame on you

حتي معني اميدوار نبودن هم نميده... Eh?

ولي ---> آرامش رو خود آدم براي خودش به ارمغان مياره... Angel