سفر به انتهای شب

یعنی هرکس کلیدهای بیشتری داشته باشد
و چراغهای بیشتری را روشن کند نزدیکتر به ماه می میرد؟

عجب روزگار غريبيست....

pirate نوشته بود:

چرا فارسی نمی گید؟! Rolling Eyes

Beacuse Persian is much more difficult to underestand than English! For example, do you underestand what this means:

نقل قول:

یعنی هرکس کلیدهای بیشتری داشته باشد
و چراغهای بیشتری را روشن کند نزدیکتر به ماه می میرد؟

عجب روزگار غريبيست....

!!

مهربان... نوشته بود:

هزار بار گفته ام این بار هم بگذار حرف هایم را تکرار کنم:
این رفتار و حرکات من است که به من شخصیت و هویت می بخشد نه رشته تحصیلی یا مارک شلوارم.نه مدل ماشین یا آرایش چهره ام باور کن مرا....

مهربان... هميشه مهربان من...
بي رو دربايستي بايد گفت كه همه اينها از آن جايي شروع شد كه هيچ گاه نخواستيم براي خودمان زندگي كنيم...
به همين راحتي...

باز احساس مي كنم گرفتار سكون و بي حركتي شده ام , چيزي كه همه عمر از آن مي ترسيده ام و مي ترسم (تنها ترس زندگي ام ) , سكوني كه از هيچ بچه ي شش ساله اي توقع ندارند , پس بايد از خودم شروع كنم !!!
و ديگر هيچ...

رايکا نوشته بود:

مهربان... نوشته بود:

هزار بار گفته ام این بار هم بگذار حرف هایم را تکرار کنم:
این رفتار و حرکات من است که به من شخصیت و هویت می بخشد نه رشته تحصیلی یا مارک شلوارم.نه مدل ماشین یا آرایش چهره ام باور کن مرا....

مهربان... هميشه مهربان من...
بي رو دربايستي بايد گفت كه همه اينها از آن جايي شروع شد كه هيچ گاه نخواستيم براي خودمان زندگي كنيم...
به همين راحتي...

من هموني هم که هستم و بودم...
يه جورايي بعضي وقتا بقيه عوض ميشن
به همين سادگي!
Crying or Very sad

نمی‌دانم، این رؤیاست، شاید رؤیاست، گمان نمی‌کنم، بیدار خواهم شد، در سکوت، دیگر نخواهم خوابید، خودم تنها، یا باز هم رؤیا، رؤیایِ یک سکوت، یک سکوتِ رؤیایی، پر از زمزمه‌ها، نمی‌دانم، همه‌اش کلمات، بیداری هرگز، فقط کلمات، چیزِ دیگری نیست، باید ادامه داد، فقط همین را می‌دانم، به زودی متوقف می‌شوند، این را خوب می‌دانم، حس می‌کنم، مرا رها می‌کنند، آن‌گاه همان سکوت، برایِ لحظه‌یی، چند لحظه‌ی ناب، یا همان رؤیای خودم، آن‌که ماندنی‌ست، آن‌که نماند، که هنوز می‌مانَد، خودم تنها، باید ادامه داد، نمی‌توانم ادامه دهم، باید ادامه داد، پس ادامه خواهم داد، باید کلمات را گفت، تا زمانی که کلمه‌یی هست، باید آن‌ها را گفت، تا وقتی که مرا بیابند، تا وقتی که مرا بگویند، دردِ عجیب، گناهِ عجیب، باید ادامه داد، شاید پیش از این انجام شده، شاید پیش از این مرا گفته‌اند، شاید مرا به آستانه‌ی قصه‌ام رسانده‌اند، روبه‌روی دری که به قصه‌ام گشوده می‌شود، گمان نمی‌کنم، اگر باز شود، خود خواهم بود، سکوت خواهد بود، آن‌جا که هستم، نمی‌دانم، هرگز نخواهم دانست، در سکوت هیچ‌کس نمی‌داند، باید ادامه داد، نمی‌توانم ادامه دهم، ادامه خواهم داد......

مي شود دستها را به علامت تسليم بالا برد
و از ميان هزار زنبور زرد کندو نشين ،
به سلامت گذشت!
مي شود هزار صفحه را ،
در سوگ يک ثانيه سياه کرد!
مي شود هر شب،
شب بخير بي جوابي به آسمان گفت
و با دلي آسوده به بستر رفت!
ديگر بيا برويم!
هرکسي نگران دلتنگي دريا باشد،
تمام کتابهاي جهان را مي بندد،
مي رود کنار سکوت ماسه ها مي نشيند
و شاعر مي شود!
مطمئن باش که اين دامنه،
بي دارو درخت نمي ماند!
هميشه کسي هست ،
که از پرسش هاي پياپي کودکي
پلي بسازد!
هميشه کسي هست،
که براي مسافران صبور ايستگاه،
دست تکان دهد!
هميشه کسي هست،
که قصه گوي گهواره هاي بي تکان باشد!
...
‌‍[يغما]

زمین مثل حقیقت است گویی. گرم. وسیع . روشن. صبح خورشید داغ است. کم خوابیدیم و این خورشید با تمام حسرت دوری می زند به چشم آدم. زمین از نور داغ شده است. زمین را با حسرت نگاه می کنم. قدم به قدم. وقتی در صدای گامهایم عبور کرده می شود. دورترها کوهها پیداست و آرزوی تکراری من که این صبح روزتر نشود و این خیابان و خورشید و من با این همه بار و بنه همین طور برویم هی و به جایی نرسیم. از دست این قصر فیروزه به تنگ می آیم وقتهایی که اینچنین می رقصد مقابل چشمانم و چنان به بازی می گیردم که روی زمینش سجده می زنم. سجده از آن که نای رفتنی نمی ماند بس که این حقیقت وسیع مطلق، گیراست. سست می شوم و دلم چنان هوای خاک می کند که نگو. خاک، خاک پذیرنده. مثل خاکی که روزی در برم خواهد گرفت. خاک سرد!
تمام روز. امروز خورشید بار دیگر برای من طلوع کرد
پاهای بی دریغم که برای پا نهادن روی زمین هر حقیقتی بی تاب است. هر بار که کسی می میرد انگار ناگهان می فهمم چقدر زنده ام. دوست دارم مثل زمین باشم. امن. و به سرزمین من وارد شوند...

گاهی دلم که بگیرد ، پیاده راه می روم تمام آن خانه ها و آجر هایش را . می گذارم بوی خاک بعد از ظهر های آب پاشیده ، برود توی ریه هام ...

حالا خوبم ... بماند چه ها دیدم و چه ها شنیدم ...

چه ها دیدم و چه ها شنیدم ...
چه ها ....

شب پرده سياهش را همه جا کشيده است!
همه جا مهربان شده است!
مي خواهم در آغوش مخملين شب رها شوم!

چرا آدماي سالم به خودشون اجازه ميدن توان يابان را حقير بدونن منم روزي چون شما بودم از همهنظر عالي اما اکنون چون کودکي ناتوان
افسوس

نهالي در ذهنم داسي در دستم شوري در سينه ام سكوتي بر لبانم نوري در يأسم غمي بر چشمم آفتابي در انديشه ام رگباري بر زبانم چگونه با درون همسفرت كنم Neutral

از احوالات من اگر خواسته باشی « خوبم »
فقط کمی چشمانم کم سو شده اند
دادم یکی از شاعران همین حوالي برایم بنویسد...
به گمانم بومی ِاینجا نیست
هنوز طعم ِغریبه ها را خوب احساس می کنم
چند وقتی است گاه و بی گاه می آید
- و کوله اش پر از کتاب ها و باروت است -
از اقیانوس هستی حرف می زنیم
تنهایی بشر - فقدان خدا - شعر - دختران و...

اینجا هنوز همه چیز مثل قصه های قدیمی است...

همین ها برای امروز کافی است
...

كلاغ اخر قصه هم با ما سر ناسازگاري دارد
هميشه پيش از پايان قصه به خانه رسيده است و هر شب
اين قصه لعنتي بي سرانجام ميماند!

وكي من بودن من به خط پايان خود مي رسد؟!
مني كه با همه من نبودنش , هيچ وقت من نبود , ما بود...
مني كه با همه من نبودنش , مي ترسيد من باشد , ما بود...
مني كه با همه من نبودنش , با همه ي تفاخر مني اش , من نبود , ما بود...
مني كه با همه من نبودنش , ما بود و خود خبر نداشت...
و...
مني كه با تمام نبودنش...
من بود...