سفر به انتهای شب

انتهاي امشب نشون داده که مي تونه به مراتب بهتر از انتهاي اون شب باشه....
مامانم هنوز بيداره.. Very Happy

..حافظ خوني راه انداخته...و اين يه فرصت طلايي براي من که قبل از اينکه همه بخوابن و چراغها خاموش بشه بخوابم Mr. Green

...بايد از فرصتها حداکثر استفاده رو برد....تجربه نشون داه که لحظه اي غفلت نتايج مصيبت باري ببار مياره Confused

...

داغ داغ
سرما بي داد !
يک فنجان نسکافه
کنار هميشگي
و
و استرس
و کنار ...
چه اهميت دارد دنيا ؟
چه ميگويند مردم ؟
حماقت از سر و کولشان بالا ميرود !
تو به دنياي من تعلق داري
نه به هرج و مرجهاي اين جهنم
تو تا ابد در شهر من خواهي ماند
و برايم قصه خواهي گفت
گرگها را رها کنيم
در آخور هاي گنديده پر از نيرنگ است
نه نه ! نمگويم فرار کنيم
ما حصار ميکشيم
بدور افکارمان
و هويتمان
و نخواهيم گذاشت
اهريمن تاريکي
به اين
حصار
راه يابد

به حساب خيال بافي ام نگذار
اما ستاره اي دارم در تيره ترين شب ها
فقط خواستم بداني که
مي شود دل خوش کرد به چراغ هاي کوچک يک هواپيما

ميگذره ...
خوب يا بد ... مهم نيست که گذشتنش مهم باشه يا نه ... عبور خوب يا بدش مهم باشه يا نه ... مهم تحمل عبورش‌ِ ... که تو دووم مياري ... که تو تحمل مي کني ...
پس تو صبوري ...
مسافر صبور دشتهاي بيکران زندگي ...

اين منم؟..اين م..ن..م؟ من؟ تن؟ تو؟ من يا تو؟ من تا تو؟ دوباره شروع شد....تهوع ..سرگيجه...تهوع ..سرگيجه...سقوط!
کاش ميشد اين همه چرک و کثافت رو از ذهنت بريزم بيرون. با يه مته!يه مته ي تيز و براق روي کله ات فشار بدم و بيپيچم و همه ي کثافت هاي سرت رو بپاشم کف اين اتاق آبي.
حالا داره کم کم باورت ميشه که با تو هستم.آره!با خود خودتم! رفتي بالا و اومدي پايين آخرش فهميدي که اندازه ي کلاغ آخر قصه ها هم نميفهمي! نفهميدي که قصه ما يه قصه ي دروغ بود. يه دروغ بزرگ.بزرگ به اندازه ي بزرگي خدا و به اندازه ي تنهايي من.
ميدونم چي ميخواي. ميخواي باز چشمام رو ببندم تا خودت رو گول بزني. کور خوندي. اين تو بميري از اون تو بميري ها نيست! ديگه تموم شد. همه چي تموم شد.خودت هم خوب اين رو ميدوني. نمي توني! يادمه اون وقت ها نمي خواستي..اما الان بهم ثابت شد که اگر هم بخواي , نميتوني ! نميتوني که مثل بقيه زندگي کني.نميتوني مثل بقيه فکر کني. يه جاي کارت مي لنگه. به شدت هم مي لنگه.
لياقتت همونه که هميشه توي خاطرات له شده و کپک زده ات زندگي کني. دنياي خودت رو بساز! تنها .تنهاي تنها.مثل ديروز مثل فردا. هرگز فراموش نکن که تنهايي. هرگر فراموش نکن که کسي بهت نزديک هم نميتونه بشه.
چاره اي جز ادامه دادن نداري . فراموش نکن که ديگه مهم نيست. ديگه هيچي مهم نيست! حتي من ! حتي تو ! حتي تن! حتي من تا تو!

رنج برده ام ...
نوميد شده ام ...
مرگ را شناخته ام ...

شادم که در اين جهان پهناورم ...!

چراغ ها
تکرار
دو , سه ,....هزار بار تکثير ميشوم
و
جرعه جرعه
خون کثيفم را
در هبوط سيمهاي موازي
به پاي تيرهاي استوار ميريزم.
من
نجابت جاده را لکه دار کردم.

شايد تقصير از من بود اما تو ببخش
شايد دست من بود که اون اومد اما تو اونو ببر
بذار خوش باشم حتي سر سوزن
بذار باشم
بذار خودم باشم
خودم باشم ؟
من که به ياد ندارم خودم کي بودم ؟!!!
تو يادت هست ؟
اما من که يادم نمياد !!!
من کيم ؟ کي بودم
الان کي هستم؟
برگي جدا افتاده
من خسته هستم از بس جدا بودم
من خسته ام
خسته از شب
شب تنهايي Brick wall

مسافر کوير نوشته بود:

يادداشتهاي شب عيد امسال:

باز هم عيد آمد
باز هم سفره ي پلشت هفت سين
چه فرقي ميکند؟ هفت شين!
باز هم سبزه ي گنديده
باز هم ماهي زنداني در تنگ بلور
باز هم
باز هم
باز هم من! باز هم!
هيچ فايده اي نداره.هيچ فايده اي.دروغ گفتن هيچ فايده اي نداره.تا کي بايد به خودم دروغ بگم.تا کي بايد بگم که همه چيز عاديه؟ عادي؟ هه!
به خدا سنگ هم باشي از پا ميفتي. سنگ! براي چي؟ با تو هستم.براي چي؟به چشمام نگاه کن! براي چي اينقدر ادامه ميدي ترسو؟ يه نگاه به خودت بنداز. نميشناسي نه؟ نبايد هم بشناسي. مگه همين رو نمي خواستي؟ مگه نمي خواستي مثل بقيه باشي؟ مگه نمي خواستي عادي باشي؟ بفرما . همينه. آخر و عاقبت کارت همينه بي نوا! يادت رفته؟ به همين زودي يادت رفته؟ اون همه قول و قرار , اون همه قانون يادت رفته؟ آحه بدبخت واقعا اينقدر خري يا خودت رو زدي به خريت؟ ميدوني چي دوست دارم؟ ميدوني؟ دوست دارم همه ي کثافت هاي توي مخت رو بپاشم به ديوار سفيد رو به رو .همين.

متن فوق ياد داشتي است که سال گذشته به مناسبت عيد نوشتم.
ميدونيد روزمرگي چيه؟ اينه که هر سال موقع عيد حست با سال قبل به اندازه ي سر سروزني فرق نداشته باشه.

دفترم سفيد است
تازه گشودمش
دوباره از نو شروع شد
باز بايد دفتر را پر کنم از گذشته
تکرار روزهايي مثل هر روز
تکرار مکررات
سخته

شبهاي پاياني سال پيش و شبهاي ابتدايي امسال؛ براي من شاد بود.

هم شاد و هم پر غم.
ترکيبي عجيب،
ولي بي سابقه بود.
پر از خوف و اضطراب؛
پر از اميد و شوق.
پر از سردرگمي تا مرز يأس،
و پر از بي تصميمي و بي عملي و دوراهي هاي منتظر انتخاب.

کاش مي توانستم آنرا بشعرم؛ Wink

ولي خب، طبع چون آب و غزلهاي روان ما را نيست. Not talking

اکتيو نوشته بود:

شبهاي پاياني سال پيش و شبهاي ابتدايي امسال؛ براي من شاد بود.

هم شاد و هم پر غم.
ترکيبي عجيب،
ولي بي سابقه بود.
پر از خوف و اضطراب؛
پر از اميد و شوق.
پر از سردرگمي تا مرز يأس،
و پر از بي تصميمي و بي عملي و دوراهي هاي منتظر انتخاب.

کاش مي توانستم آنرا بشعرم؛ Wink

ولي خب، طبع چون آب و غزلهاي روان ما را نيست. Not talking

خوب اين حس عاشقهاست. مگه تا حالا تجربه نکرده بودي؟ Whistle