توهمی به اسم تو

هر وقت خواستي بدوني کسي دوستت داره ...
تو چشاش نگاه کن تا عشقو تو چشاش ببيني...
اگه نگات کرد عاشقه...
اگه خجالت کشيد برات ميميره ...
اگه سرشو انداخت پايين ويه لحظه رفت توي فکر بدون که بدون تو ميميره ...
اگه سرشو انداخت و خنديد و حرفو عوض کرد بدون که دوستت نداره...

هميشه در عشق
مسئله اعتماد بوده است...
ميان چشم هاي بسته من و
دستهاي لرزان تو ...!

مي توانيم به ساحل برسيم

اندوهت را با من قسمت كن ، شاديت را با خاك

و غرورت را با جوي نحيفي كه ميان سنگستان

مثل گنجشكي پر مي زند و مي گذرد

اسب لخت غفلت در مرتع انديشه ما بسيار است

با شترهاي سفيد صبر در واحه تنهايي ، مي توانيم به ساحل برسيم ، وازآنجا ناگهان

با هزاران قايق، به جزيره های تازه برون جسته مرجان ، حمله ور گرديم

تو غمت را با من قسمت كن ، علف سبز چشمانت را با خاك

تا مداد من ، در سبخ زار كوير كاغذ ، باغي از شعر برانگيزد

تا از اين ورطه بي ايمانی ، بيشه اي انبوه از خنجر برخيزد

آن گاه که چشم بسته
روي طنابي که يک سرش در دست تو بود بند بازي مي کردم
دريافتم که هميشه در عشق ...
مساله اعتماد بوده است
ميان چشم هاي بسته من
و دست هاي لرزان تو!!!

دیر است ، دیر ... !!
برای عاشق شدن ، برای «تو» ...
و برای من که جز نگاهٍ « تو » دیگر هیچ ندارم تا به دیوار اتاق بیاویزم!
چه زود عاشق شدم !!
دلم آینهء قدیمی ام را می خواهد که در آن هر روز هزاران بار « تو » را می دیدم و اکنون
تصویر « تو » را که هر روز هزاران بار در حال کمرنگ شدن است .... !
دلم عشــــــــق می خواهد ....
دلم « تو را می خواهد ...
دیر است .... دیر !
برای عاشق شدن
برای « تو »
برای منی که می دانم بیش از عشق ، به « تو » محتاجم !

آرزويم اين است:
نتراود اشک از چشم تو هرگز,مگر از شوق زياد...
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز,و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي...
عاشق آنکه تورا ميخواهد و به لبخند تو از خويش رها ميگردد...
و تورا دوست بدارد به همان اندازه,که دلت مي خواهد...

شعر از رايکا...

خدا
غروب
اشك
لبخند
و تو....

نمي دانم اين ها چه ربطي به هم دارند ، فقط مي دانم در اين دنياي به اين بزرگي به اميد اين ها زنده ام !!!

گشته همراه
در این دامن دشت
یار من , مونس من
سایه ی من
بود همراز و همگام مرا
گاه تعجیل به رفتن می کرد
گاه وا پس می ماند
لیک با این همه
در این
پس وپیش
بود همپای مرا
خسته گر او می شد
او نمی کرد رها دامن من
دلخو شی بود مرا
این سایه
با گپی , درودلی
با همه خستگی و راه دراز
وتک وتنهایی
گام من
محکم و پا بر جا بود
خش خش برگ خزان
زوزه ی باد
اثری در من و در سایه نداشت
چرخش بوته خشکیده
بدست طوفان
با شتاب
از زبر سایه گذشت
و لگد مالش کرد
لیک او باک نداشت
و مرا هم پا بود
*********
تیره ابری
ز سر بی مهری
گشت بر چهره ی خورشید
نقاب
و گرفت از بر من سایه ی من
هرچه اندیشه مرا در سر بود
همه بر باد شدند
همه رفتند برون
از سر من
من وتنهایی و آ ن راه دراز
وای بر این دل من
سایه ی من
ابر سیاه
*********
"..."

دوستم داشته باش ، هـمانـگونه که من دوستـت دارم

بگذار فاصله من و تو کمتر از آني باشد :

که مي خواهـيـم و نمي توانـيـم

که مي توانـيــم و نمي گـذارنــد !

بگذار ميان من و تو فاصله اي نـمـانــد

نه به خاطر خودت ،

و نه به خاطر من !

که به خاطر اين عـشـق دوسـتـم داشـتـه باش

بـيـش از آني که من دوسـتـت دارم ...

از تمام رمز و راز هاي عاشقي
جز سه حرف ساده ي ميان تهي
چيز ديگري سرم نميشود ،
من سرم نميشود ،
ولي...
راستي دلم که ميشود ...
"..."

کيستي که من
اينگونه
به اعتماد
نام خود را
با تو ميگويم
کليد خانه ام را
در دستت ميگذارم
نان شادي هايم را
با تو قسمت ميکنم
به کنارت مي نشينم و
بر زانوي تو
اين چنين آرام
به خواب ميروم.
"شاملو"

گفتي که قدرت را نمي دانم!
مهرباني ات را جيره بندي کردي!
روزي يک لبخند،
هفته اي يک دوستت دارم.
گفتم: واقعا داري؟!
گفتي : نمي دانم!!! Sad

در من کودکي هست هنوز
که مي خندد
نه
هر دست دشنه نيست
هر چشم کهکشاني ست از لبخند ستاره ها...
هنوز هم همان ناگزيري کذايي ست
که ته دلم را خالي مي کندو اگر نبود نغمه هاي امشب آن يگانه...
نمي دانم چه تصويري به خود مي گرفت...روياي عجيبي بود ....من اما ديگر آن کودک بي تاب نبودم
که به هواي آشنا بودن با اين نغمه ها رو سوي آسمان کند و دل را يله به باد بسپارد...

صدا کن مرا

صداي تو خوب است

صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است

که در انتهاي صميميت حزن ميرويد

در ابعاد اين عصر خاموش

من ازتصنيف در متن ادراک يک کوچه تنهاترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

و تنهايي من شبيهخون حجم ترا پيش بيني نمي کرد

وخاصيت عشق اين است...

مي‌خواهم
دوستي
هزارساله ام
را
با کلمات
به هم بزنم
از
تو
چيزي
براي
من
ندارند
ديگر
که بگويند...