مشاعره!

معرفت نيست در اين قوم خدايا سببي
تا برم گوهر خود را به خريدار دگر
(حافظ)

روز وصل دوستداران ياد باد ,,, ياد باد آن روزگاران ياد باد

دلا طمع مبر از لطف بينهايت دوست
چو لاف عشق زدي سر بباز چابک و چست

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه ؟

هر کس که ديد روی تو بوسيد چشم من ,,, کاری که کرد ديده من بی نظر نکرد

دركوي نيكنامي مارا گذرندادند
گرتو نمي‌پسندي تغيير كن قضارا

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد
به خاک پاي عزيزت که عهد نشکستم

من نه آنم كه دو صد مصرع رنگين گويم

من چو فرهاد يكي گويم و شيرين گويم

ما ز ياران چشم ياري داشتيم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتيم

من از آن حسن روزافزون که يوسف داشت دانستم,,, که عشق از پرده عصمت برون آرد زليخا را

آندم که با تو باشم يک سال هست روزي
واندم که بي تو باشم يک لحظه هست سالي

يوسف گمگشته باز آيد به کنعان غم مخور

کلبه ي احزان شود روزي گلستان غم مخور

"""""""""""""""""انتظار"""""""""""""""""""""

روز و شب خوابم نمي آيد به چشم غم پرست
بسکه در بيماري هجر تو گريانم چو شمع

عزم ديدار تو دارد جان بر لب آمده ,,, بازگردد يا برآيد چيست فرمان شما ...حافظ

اي مرغ سحر عشق ز پروانه بياموز- - - - - - - - - - - کان سوخته را جان شد و آواز نيامد