شاهکارهای ادبی

تماشايي ترين تصوير دنيا مي شوي گاهي
دلم مي پاشد از هم بس که زيبا ميشوي گاهي
حضور گاه گاهت بازي خورشيد با ابر است
که پنهان مي شوي گاهي و پيدا مي شوي گاهي
به ما تا مي رسي کج مي کني يکباره راهت را
ز ناچاري است گر هم صحبت ما مي شوي گاهي
دلت پاک است اما با تمام سادگي هايت
به قصد عاشق آزاري معما مي شوي گاهي
تو را از سرخي سيب غزل هايم گريزي نيست
تو هم مانند حوا زود اغوا مي شوي گاهي
عابدي

شهد شفا بخش لبانت.چون سيلابي هست ونيستم ويران نموده.
دردانه ام.مگر خود خبر نداري ان درانه ياغوت هاي
حاذقت سرانجام روحم را به بار خواهند نشاند.
من کيستم؟؟؟بهتر بگويم.من چيستم؟؟
خاطر ندارم مصرعي چنين سوزان در دفتر عشق
مجنون شعله ور بوده باشد که تو بر هستي ام زده اي.
شيداي من تو ببخش.تو اين نمک نشناس بي ابرو را
عفو نما.تو دست نيافتنيه دست يافتني ها بودي.
شهد خمره هفتاد ساله از لبانت شکر ربايي ميکند.
عطر گيسوي شيرين ز بازدم پاک نفست منت کشي ها ميکند.
حال بگوييد.! بگوييد باد هاي عالم با فرياد کل دريا ها در اميزند.
که شايد لحظه اي تسکين شعله هاي اتشي باشند که روح و جانم را بر گرفته.
اتش فراغت خاموشي ندارد نازنينم.
واي بر من و اين عقل سودا گرم.

تن آدمي شريفست به جان آدميت

نه همين لباس زيباست نشان آدميت

اگر آدمي به چشمست و دهان و گوش و بيني

چه ميان نقش ديوار و ميان آدميت

خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت

حيوان خبر ندارد ز جهان آدميت

به حقيقت آدمي باش وگرنه مرغ باشد

که همين سخن بگويد به زبان آدميت

مگر آدمي نبودي که اسير ديو ماندي

که فرشته ره ندارد به مقام آدميت

اگر اين درنده ‌خويي ز طبيعتت بميرد

همه عمر زنده باشي به روان آدميت

رسد آدمي به جايي که بجز خدا نبيند

بنگر که تا چه حدست مکان آدميت

طيران مرغ ديدي تو ز پاي ‌بند شهوت

به در آي تا ببيني طيران آدميت

نه بيان فضل کردم که نصيحت تو گفتم

هم از آدمي شنيديم بيان آدميت

سعدي

بگوئيد بر گورم بنويسند زندگي را دوست داشت ولي ان را نشناخت.مهربون بود ولي مهر نورزيد.طبيعت را دوست ادشت ولي از ان لذت نبرد.در ابگير قلبش جنب و جوش بود ولي کسي بدانجا راه نيافت در زندگي احساس تنهايي ميکرد ولي هر گز به کسي دل نداد.زنده بودن را براي زندگي دوست داشت ونه زندگي را براي زنده بودن.

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال
تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز
آمدم او رفته بوددل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي
پايش روي دل جا مانده بود.

مجيد جون! با عرض معذرت خيلي از مطالبي که با عنوان شاهکار ادبي مي ذاري به نظر شخص بنده حداکثر مي شه گفت قشنگ هستن؛ اما اصلاً در حد شاهکار ادبي نيستن. فکر مي کنم براي اين جور مطالب بايد موضوع مناسب تري انتخاب بشه.
از جمله:

نقل قول:

شهد شفا بخش لبانت.چون سيلابي هست ونيستم ويران نموده.
دردانه ام.مگر خود خبر نداري ان درانه ياغوت هاي
حاذقت سرانجام روحم را به بار خواهند نشاند.
من کيستم؟؟؟بهتر بگويم.من چيستم؟؟
خاطر ندارم مصرعي چنين سوزان در دفتر عشق
مجنون شعله ور بوده باشد که تو بر هستي ام زده اي.
شيداي من تو ببخش.تو اين نمک نشناس بي ابرو را
عفو نما.تو دست نيافتنيه دست يافتني ها بودي.
شهد خمره هفتاد ساله از لبانت شکر ربايي ميکند.
عطر گيسوي شيرين ز بازدم پاک نفست منت کشي ها ميکند.
حال بگوييد.! بگوييد باد هاي عالم با فرياد کل دريا ها در اميزند.
که شايد لحظه اي تسکين شعله هاي اتشي باشند که روح و جانم را بر گرفته.
اتش فراغت خاموشي ندارد نازنينم.
واي بر من و اين عقل سودا گرم.

نقل قول:

بگوئيد بر گورم بنويسند زندگي را دوست داشت ولي ان را نشناخت.مهربون بود ولي مهر نورزيد.طبيعت را دوست ادشت ولي از ان لذت نبرد.در ابگير قلبش جنب و جوش بود ولي کسي بدانجا راه نيافت در زندگي احساس تنهايي ميکرد ولي هر گز به کسي دل نداد.زنده بودن را براي زندگي دوست داشت ونه زندگي را براي زنده بودن.

نقل قول:

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال
تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز
آمدم او رفته بوددل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي
پايش روي دل جا مانده بود.

وحيد نوشته بود:

مجيد جون! با عرض معذرت خيلي از مطالبي که با عنوان شاهکار ادبي مي ذاري به نظر شخص بنده حداکثر مي شه گفت قشنگ هستن؛ اما اصلاً در حد شاهکار ادبي نيستن. فکر مي کنم براي اين جور مطالب بايد موضوع مناسب تري انتخاب بشه.
از جمله:

نقل قول:

شهد شفا بخش لبانت.چون سيلابي هست ونيستم ويران نموده.
دردانه ام.مگر خود خبر نداري ان درانه ياغوت هاي
حاذقت سرانجام روحم را به بار خواهند نشاند.
من کيستم؟؟؟بهتر بگويم.من چيستم؟؟
خاطر ندارم مصرعي چنين سوزان در دفتر عشق
مجنون شعله ور بوده باشد که تو بر هستي ام زده اي.
شيداي من تو ببخش.تو اين نمک نشناس بي ابرو را
عفو نما.تو دست نيافتنيه دست يافتني ها بودي.
شهد خمره هفتاد ساله از لبانت شکر ربايي ميکند.
عطر گيسوي شيرين ز بازدم پاک نفست منت کشي ها ميکند.
حال بگوييد.! بگوييد باد هاي عالم با فرياد کل دريا ها در اميزند.
که شايد لحظه اي تسکين شعله هاي اتشي باشند که روح و جانم را بر گرفته.
اتش فراغت خاموشي ندارد نازنينم.
واي بر من و اين عقل سودا گرم.

نقل قول:

بگوئيد بر گورم بنويسند زندگي را دوست داشت ولي ان را نشناخت.مهربون بود ولي مهر نورزيد.طبيعت را دوست ادشت ولي از ان لذت نبرد.در ابگير قلبش جنب و جوش بود ولي کسي بدانجا راه نيافت در زندگي احساس تنهايي ميکرد ولي هر گز به کسي دل نداد.زنده بودن را براي زندگي دوست داشت ونه زندگي را براي زنده بودن.

نقل قول:

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال
تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز
آمدم او رفته بوددل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي
پايش روي دل جا مانده بود.

خدمت وحيد جان گل عرض شود که خودم هم ميدونستم. ولي نميدونم چي شد که تاپيک جديد باز نکردم

از دفعه بعد Wink

majidjon13 نوشته بود:

خدمت وحيد جان گل عرض شود که خودم هم ميدونستم. ولي نميدونم چي شد که تاپيک جديد باز نکردم

از دفعه بعد Wink

لازم به باز کردن موضوع جديد نيست. تا دلت بخواد موضوع وجود داره که مي توني اين جور چيزها رو بذاري توش: جملات قصار، کم بيتي هاي نغز، شعر معاصر و .... کافيه چند تا جستجوي ساده توي تالارهاي گفتمان انجام بدي. Wink

ياد ايام
شاهکاري از "رهي معيري"

ياد ايامي که در گلشن فغاني داشتم
در ميان لاله و گل آشياني داشتم

گرد آن شمع طرب مي سوختم پروانه وار
پاي آن سرو روان اشک رواني داشتم

آتشم بر جان ولي از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجماني داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهي
چون غبار از شکر سر بر آستاني داشتم

در خزان با سرو و نسرينم بهاري تازه بود
در زمين با ماه و پروين آسماني داشتم

درد بي عشقي زجانم برده طاقت ور نه من
داشتم آرام تا آرام جاني داشتم

بلبل طبعم «رهي» باشد زتنهايي خموش
نغمه ها بودي مرا تا هم زباني داشتم

منبع: http://forum.googlen.ir/showthread.php?tid=1281

غزلي از حافظ

زاهد خلوت‌نشين دوش به مي‌خانه شد ... از سر پيمان گذشت با سر پيمانه شد

صوفي مجلس که دي جام و قدح مي‌شکست ... باز به يک جرعه مي عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب ... باز به پيرانه‌سر عاشق و ديوانه شد

مغ‌بچه‌اي مي‌گذشت راه‌زن دين و دل ... در‌پي آن آشنا از‌ همه بيگانه شد

گريۀ شام و سحر شکر که ضايع ‌نگشت ... قطرۀ باران ما گوهر يک ‌دانه شد

منزل حافظ کنون بارگه پادشاست ... دل بر دل‌دار رفت جان بر جانانه شد

سخن عشق تو بي آن که برآيد به زبانم
رنگ رخساره خبر ميدهد از حال نهانم

گاه گويم که بنالم ز پريشاني حالم
بازگويم که عيانست چه حاجت به بيانم

هيچم از دنيي و عقبي نبرد گوشه خاطر
که به ديدار تو شغلست و فراغ از دو جهانم

گر چنانست که روي من مسکين گدا را
به در غير ببيني ز در خويش برانم

من در انديشه آنم که روان بر تو فشانم
نه در انديشه که خود را ز کمندت برهانم

گر تو شيرين زماني نظري نيز به من کن
که به ديوانگي از عشق تو فرهاد زمانم

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوري که جز اين چاره ندانم

من همان روز بگفتم که طريق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم

درم از ديده چکانست به ياد لب لعلت
نگهي باز به من کن که بسي در بچکانم

سخن از نيمه بريدم که نگه کردم و ديدم
که به پايان رسدم عمر و به پايان نرسانم

سعدي

ميروم وز سر حسرت به قفا مينگرم
خبر از پاي ندارم که زمين ميسپرم

ميروم بيدل و بي يار و يقين ميدانم
که من بيدل و بي يار نه مرد سفرم

خاک من زنده به تاثير هواي لب توست
سازگاري نکند آب و هواي دگرم

وه که گر بر سر کوي تو شبي روز کنم
غلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

پاي ميپيچم و چون پاي دلم ميپيچد
بار ميبندم و از بار فروبستهترم

چه کنم دست ندارم به گريبان اجل
تا به تن در ز غمت پيرهن جان بدرم

آتش خشم تو برد آب من خاک آلود
بعد از اين باد به گوش تو رساند خبرم

هر نوردي که ز طومار غمم باز کني
حرفها بيني آلوده به خون جگرم

ني مپندار که حرفي به زبان آرم اگر
تا به سينه چون قلم بازشکافند سرم

به هواي سر زلف تو درآويخته بود
از سر شاخ زبان برگ سخنهاي ترم

گر سخن گويم من بعد شکايت باشد
ور شکايت کنم از دست تو پيش که برم

خار سوداي تو آويخته در دامن دل
ننگم آيد که به اطراف گلستان گذرم

بصر روشنم از سرمه خاک در توست
قيمت خاک تو من دانم کاهل بصرم

گر چه در کلبه خلوت بودم نور حضور
هم سفر به که نماندست مجال حضرم

سرو بالاي تو در باغ تصور برپاي
شرم دارم که به بالاي صنوبر نگرم

گر به تن بازکنم جاي دگر باکي نيست
که به دل غاشيه بر سر به رکاب تو درم

به قدم رفتم و ناچار به سر بازآيم
گر به دامن نرسد چنگ قضا و قدرم

گر به دوري سفر از تو جدا خواهم ماند
شرم بادم که همان سعدي کوته نظرم

از قفا سير نگشتم من بدبخت هنوز
ميروم وز سر حسرت به قفا مينگرم

مصلح الدين سعدي شيرازي

اي يوسف خوش نام ما خوش ميروي بر بام ما ... اي درشکسته جام ما اي بردريده دام ما

اي نور ما اي سور ما اي دولت منصور ما ... جوشي بنه در شور ما تا ميشود انگور ما

اي دلبر و مقصود ما اي قبله و معبود ما ... آتش زدي در عود ما نظاره کن در دود ما

اي يار ما عيار ما دام دل خمار ما ... پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما

در گل بمانده پاي دل جان ميدهم چه جاي دل ... وز آتش سوداي دل اي واي دل اي واي ما

-------
مولانا

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش ميسرم که نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
شمايل تو بديدم نه صبر ماند و نه هوشم

حکايتي ز دهانت به گوش جان من آمد
دگر نصيحت مردم حکايتست به گوشم

مگر تو روي بپوشي و فتنه بازنشاني
که من قرار ندارم که ديده از تو بپوشم

من رميده دل آن به که در سماع نيايم
که گر به پاي درآيم به دربرند به دوشم

بيا به صلح من امروز در کنار من امشب
که ديده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

مرا به هيچ بدادي و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مويي به عالمي نفروشم

به زخم خورده حکايت کنم ز دست جراحت
که تندرست ملامت کند چو من بخروشم

مرا مگوي که سعدي طريق عشق رها کن
سخن چه فايده گفتن چو پند ميننيوشم

به راه باديه رفتن به از نشستن باطل نبود
و گر مراد نيابم به قدر وسع بکوشم

من دلم مي خواهد...

من دلم مي خواهد
خانه اي داشته باشم پر دوست
کنج هر ديوارش
دوستهايم بنشينند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسي مي خواهد
وارد خانهء پر عشق و صفايم گردد
يک سبد بوي گل سرخ
به من هديه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوي دلهاست
شرط آن داشتن
يک دل بي رنگ و رياست
بر درش برگ گلي مي کوبم
روي آن با قلم سبز بهار
مي نويسم اي يار
خانهء ما اينجاست
تا که سهراب ننويسد دگر
خانهء دوست کجاست؟