شاهکارهای ادبی

هميشه انقدر ساده نرو و مگذر، لااقل نگاهي به پشت سرت کن...! شايد کسي در پي تو مي دود و نامت را با صداي بي صدايي فرياد ميزند..! و تو.. هيچ وقت او را نديده اي سالهاست کور شده ايم...........قرن هاست که کر گشته ايم ......حتي صداي تپش قلب خويش را از ياد برده ايم! سالهاست که بودن را با ماندن اشتباه گرفته ايم

* زندگي خاليست ! آن را پر کن ... زندگي يک مشکل است ! با آن روبرو شو ... زندگي يک معادله است ! موازنه کن ... زندگي يک معماست ؟ آن را حل کن ... زندگي يک تجربه است ...آن را مرور کن ! زندگي يک مبارزه است ! قبول کن ... زندگي يک کشتي است ! با آن دريانوردي کن ... زندگي يک ؟ است ...آن را جواب بده ! زندگي يک بازي است ! برنده شو ... زندگي يک هديه است ...آن را دريافت کن ! زندگي دعاست ...آن را مرتب بخوان ! زندگي درد است ....آن را تحمل کن

آن روز که پيراهنم از بوي تو پر شد آن روز که تا چشم زدم عشق تو رو شد آن روز که گفتم دگرم نيست تحمل دل واله شده غرق به روياي چپاول آن روز نديدي نگران گشتم از اين حال گفتم که خدا کاش نميشد دلکت زار

اي چشم تو دلفريب و جادو
در چشم تو خيره چشم آهو

در چشم مني و غايب از چشم
زان چشم هميکنم به هر سو

صد چشمه ز چشم من گشايد
چون چشم برافکنم بر آن رو

چشمم بستي به زلف دلبند
هوشم بردي به چشم جادو

هر شب چو چراغ چشم دارم
تا چشم من و چراغ من کو

اين چشم و دهان و گردن و گوش
چشمت مرساد و دست و بازو

مه گر چه به چشم خلق زيباست
تو خوبتري به چشم و ابرو

با اين همه چشم زنگي شب
چشم سيه تو راست هندو

سعدي بدو چشم تو که دارد
چشمي و هزار دانه لولو

گرچه از دو جهان هيچ نشد حاصل ما
غم نباشد، چو بود مهر تو اندر دل ما

حاصل کون و مکان، جمله ز عکس رخ توست
پس همين بس که همه کون و مکان حاصل ما

جمله اسرار نهان است درون لب دوست
لب گشا ، پرده برانداز از اين مشکل ما

يا بکش يا برهان زين قفس تنگ مرا
يا برون ساز ز دل اين هوس باطل ما

لايق طوف حريم تو نبوديم اگر
از چه رو پس ز محبت بسرشتي گل ما؟

امام خميني

من تنها در ساحلي مي نشينم وسکوت اختيار مي کنم’ چشمانم را به جاده اي دراز مي دوزم’تا يک روز انتظار به پايان برسد’ من منتظرم’ منتظر فانوسي در تاريکي’من جاده اي دراز رابه ياد تو مي پيمايم’ تا يک روز تو را در اين جاده بيابم’ تنها جاده اي که به کلبه اي کوچک مي رسد’من در اين جاده مي مانم.....

روزگاريست غريب يادگاريست عجيب اشکها در طپش حادثه ها ميريزد حرفها تکراري آرزو پوشالي نفسم در پي يک ثانيه احساس لطيف چشم ها درمانده لحظه ها جامانده وخدايي که به تو نزديک است چمدانها بسته واژه ها دلخسته همگي قصد سفر را به افق ها دارند مردمان افسرده ياس ها پژمرده کوچه آبستن يک حس غريب

عادت انگار آدم‌هايي که پراکنده مي‌شوند، افق ديد مرا گسترش مي‌دهند. شايد چون عصبي‌ام اين‌طور حرف مي‌زنم. يا چون تازه از پيچ محبوبم، توي کوچه باغ‌هاي پارک پيچيده‌ام. مهم نيست. سخت است اما به نبودن همه اين‌هايي که پراکنده مي‌شوند عادت خواهم کرد. زندگي غفلتي‌ست که به عادت آغشته است

دروود

اين شعر فوق العاده زيبا رو مهدي جان در تاپيک 2 ستاره گذاشتند واقعا حيفم اومد که اينجا نگذارمش

آزار مکش قفل دلم وا شدني نيست
تنديس تمناي تو پيدا شدني نيست

گنجينه لطف تو بزرگ است بزرگ است
در پيکره کوچک من جا شدني نيست

راهي که فرا روست دوتا خط موازي است
يعني که حديث من و تو، ما شدني نيست

توصيف مکن از خط و خالم، مفريبم
پروانه پرسوخته زيبا شدني نيست

کمرنگ ترين واژه ديوان حياتم
در خط کج و ريز که خوانا شدني نيست

شايد تو مسيحا شده اي ليک مزن دم
دردي که دلم راست مداواشدني نيست

بگذار که ناخوانده و بيگانه بميرد
اين واژه نفرين شده معنا شدني نيست

خواهم گرفت
شاهکاري از فروغي بسطامي

"يک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
داد خود را زآن مه بيدادگر خواهم گرفت

چشم گريان را به طوفان بلا خواهم سپرد
نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

نعره ها خواهم زد و در بحر و بر خواهم فتاد
شعله ها خواهم شد و در خشک و تر خواهم گرفت

انتقامم را ز زلفش موبمو خواهم کشيد
آرزويم را ز لعلش سر به سر خواهم گرفت

يا به زندان فراقش بي نشان خواهم شدن
يا گريبان وصالش بي خبر خواهم گرفت

يا بهار عمر من رو برخزان خواهد نهاد
يا نهال قامت او را به بر خواهم گرفت

يا به پايش نقد جان بي گفتگو خواهم فشاند
يا ز دستش آستين بر چشم تر خواهم گرفت

يا به حاجت در برش دست طلب خواهم گشود
يا به حجت از درش راه سفر خواهم گرفت

يا لبانش را ز لب همچون شکر خواهم مکيد
يا ميانش را به بر همچون کمر خواهم گرفت

گر نخواهد داد من امروز داد آن شاه حسن
دامنش فردا به نزد دادگر خواهم گرفت

باز اگر بر منظرش روزي نظر خواهم فکند
کام چندين ساله را از يک نظر خواهم گرفت

يا سر و پاي مرا در خاک و خون خواهد کشيد
يا بر و دوش ورا در سيم و زر خواهم گرفت

گر فروغي ماه من برقع ز رو خواهد فکند
صد هزاران عيب بر شمس و قمر خواهم گرفت"

فروغي بسطامي

منبع: http://www.anbarin.persianblog.com

سه جمله ي زيبا : 1) اگر اولش به فکر آخرش نباشي آخرش به فکر اولش مي افتي . 2) لذتي که در فراغ هست در وصال نيست چون در فراغ شوق وصال هست و در وصال بيم فراغ . 3) آغاز کسي باش که پايان تو باشد

غزلي که مولانا در بسار بيماري خطاب به پسرش سروده است

رو سر بنه به بالين، تنها مرا رها کن
ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

ماييم و موج سودا، شب تا به روز تنها
خواهي بيا ببخشا، خواهي برو جفا کن

از من گريز تا تو، هم در بلا نيفتي
بگزين ره سلامت، ترک ره بلا کن

ماييم و آب ديده، در کنج غم خزيده
بر آب ديدهٔ ما، صد جاي آسيا کن

خيره کشي است ما را، دارد دلي چو خارا
بکشد، کسش نگويد: تدبير خون‌بها کن

بر شاه خوب رويان واجب وفا نباشد
اي زرد روي عاشق، تو صبر کن وفا کن

دردي است غير مردن، آن را دوا نباشد
پس من چگونه گويم کاين درد را دوا کن؟

در خواب دوش پيري در کوي عشق ديدم
با دست اشارتم کرد، که عزم سوي ما کن

بس کن که بي‌خودم من، ور تو هنر فزايي
تاريخ بوعلي گو، تنبيه بوالعلا کن

من دراين عالم هستي به جهان مي خندم
هرچه مي بينم به چپ و راست بر آن مي خندم
کاروان مي رود آهسته و من در هر دم
بر جهانخواري اين بي خبران مي خندم
همه سرگرم به کاري و ز فردا غافل
بر دل پرهوس پير و جوان مي خندم
گر تو بر سيم و زر و قدرت بازو نازي
من به کوتاهي عمر گذران مي خندم
شرح احوال خود امروز نگفتن بهتر
شادمانم که بر اين بار گران مي خندم
غم تنهائي خاني مخور اي دوست که من
پير و ديوانه شدم ، بر همگان مي خندم
خانبابا ميزراحي

در وصل هم ز عشق تو اي گل در آتشم
عاشق نمي‌شوي که ببيني چه مي‌کشم

با عقل آب عشق به يک جو نمي‌رود
بيچاره من که ساخته از آب و آتشم

ديشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سيل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکايتي از جور شمع نيست
عمريست در هواي تو ميسوزم و خوشم

خلقم به روي زرد بخندند و باک نيست
شاهد شو اي شرار محبت که بي‌غشم

باور مکن که طعنه‌ي طوفان روزگار
جز در هواي زلف تو دارد مشوشم

سروي شدم به دولت آزادگي که سر
با کس فرو نياورد اين طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب ميگزد چو غنچه‌ي خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالين من بتاب
اي آفتاب دلکش و ماه پري‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمي چوني
تا بشنوي نواي غزلهاي دلکشم

ساز صبا به ناله شبي گفت شهريار
اين کار تست من همه جور تو مي‌کشم

بسيار سالها به سر خاک ما رود
کاين آب چشمه آيد و باد صبا رود

اين پنج روزه مهلت ايام، آدمي
بر خاک ديگران به تکبر چرا رود؟

اي دوست بر جنازه‌ي دشمن چو بگذري
شادي مکن که با تو همين ماجرا رود

دامن کشان که مي‌رود امروز بر زمين
فردا غبار کالبدش در هوا رود

خاکت در استخوان رود اي نفس شوخ چشم
مانند سرمه‌دان که درو توتيا رود

دنيا حريف سفله و معشوق بيوفاست
چون مي‌رود هر آينه بگذار تا رود

اينست حال تن که تو بيني به زير خاک
تا جان نازنين که برآيد کجا رود

بر سايبان حسن عمل اعتماد نيست
سعدي مگر به سايه‌ي لطف خدا رود

يارب مگير بنده‌ي مسکين و دست گير
کز تو کرم برآيد و بر ما خطا رود