ترجیح می دهید یک نادان خرسند باشید، یا یک دانای ناخرسند؟

اگر حد نهايي سوال را در نظر بگيريم، به اين صورت است. «ترجيح مي دهيد يک خوک خرسند باشيد يا يک انسان ناخرسند؟"
اصلاً کاري نداريم که آيا دانايي و ناخرسندي هميشه علت و معلول هم مي باشند يا خير. فرض کنيد يک داناي ناخرسند داريم و يک نادان خرسند، و هيچ گزينه سومي درنظر نگيريد. شما فقط بگوييد ترجيح مي دهيد جاي کداميک باشيد.

مطمئنم حداقل 80% از مردم، به اين سوال جواب نميدن! و حدس ميزنم 80% از اونايي که "داناي ناخرسند" رو انتخاب ميکنن، از روي احساسشون اين کار رو ميکنن و در عمل به دنبال "نادان خرسند" هستند! Think

___
معصوم نيستم! Rolling Eyes

بچه برقي 78 نوشته بود:

اگر حد نهايي سوال را در نظر بگيريم، به اين صورت است. «ترجيح مي دهيد يک خوک خرسند باشيد يا يک انسان ناخرسند؟"
اصلاً کاري نداريم که آيا دانايي و ناخرسندي هميشه علت و معلول هم مي باشند يا خير. فرض کنيد يک داناي ناخرسند داريم و يک نادان خرسند، و هيچ گزينه سومي درنظر نگيريد. شما فقط بگوييد ترجيح مي دهيد جاي کداميک باشيد.

شنيدم كه ميگن خوش به حال ديوونه كه هميشه خندونه. منظورشونم اينه كه بابا بي خيال دنيا...اما فكر نكنم كسي هيچوقت دلش بخواد يک خوک خرسند باشه

Mini نوشته بود:

بچه برقي 78 نوشته بود:

اگر حد نهايي سوال را در نظر بگيريم، به اين صورت است. «ترجيح مي دهيد يک خوک خرسند باشيد يا يک انسان ناخرسند؟"
اصلاً کاري نداريم که آيا دانايي و ناخرسندي هميشه علت و معلول هم مي باشند يا خير. فرض کنيد يک داناي ناخرسند داريم و يک نادان خرسند، و هيچ گزينه سومي درنظر نگيريد. شما فقط بگوييد ترجيح مي دهيد جاي کداميک باشيد.

شنيدم كه ميگن خوش به حال ديوونه كه هميشه خندونه. منظورشونم اينه كه بابا بي خيال دنيا...اما فكر نكنم كسي هيچوقت دلش بخواد يک خوک خرسند باشه

ولي نتايج چيز ديگري را نشون ميده، چون تا الان که بيشتر بچه ها «نادان خرسند» را ترجيح دادن.

بله شما درست ميفرماييد بچه برقي جان. اما اخه خوك خرسند با نادان خرسند فرق داره. خوك يه خورده اينجا نكته انحرافي بود.
Think

حتي طبق قيد هايي که بچه برقي 78 براي مسئله تعريف کرده من داناي ناخرسند رو به مراتب و باز هم به مراتب بهتر از نادان خرسند مي دانم البته اين بهرترين شکل نيست اما به هر حال مابايد از بين اين دو گزينه انتخاب مي کرديم. فقط دو تا attribute و يک نظر هم من بايد اضافه کنم.

1- منظور از دانا کسي نيست که همه چيز را مي داند. بلکه کسي است که دانستن را به مراتب بهتر از ندانستن مي داند و همواره به دنبال آگاهي بيشتر مي رود و مي تواند در هر لحظه سقراط وار اعتراف کند که من فقط يک چيز مي دانم و آن اينکه هيچ نمي دانم. البته در ابراز چنين اعترافي اصل موضوع اعتراف را در نظر داشته باشد نه اينکه با اين اعتراف بخواهد بگويد: بعله ... ما هم براي خودمون سقراطي هستم !

2- چه دانا و چه نادان مي تواند هم خرسندي داشته باشد و هم ناخرسندي. اما خوب مسلما خرسندي و ناخرسندي دانا خيلي فرق مي کند با خرسندي و ناخرسندي نادان چنانکه ناخرسندي دانا ممکن است (بسته به نوع آن) از خرسندي نادان ارزشمند تر باشد.

اما در مورد نظر :

شايد تکرار اين مسئله به اين صورت هم مسئله جالبي باشد: جاي خشنود و ناخشنود ، نيازمند و بي نياز بگذاريم و دوباره همان مسئله . البته منظور من از نيازمند و بي نياز نياز مالي نيست. ( که در اين صورت مسئله به همان مسئله معروف علم بهتر است يا ثروت فرو کاست مي يابد) منظور اين است که انسان ها را چگونه بر اساس نياز هايشان طبقه بندي کنيم.

براي من زياد پيش اومده که وقتي از چيزي اطلاعي نداشتم خيلي راحت تر و خوشحال تر از زماني بودم که ازش اطلاع پيدا کردم.

نظر حافظ:
در اين بازار اگر سودي است با درويش خرسند است ------- خدايا منعمم گردان به درويش و خرسندي

wp.ark نوشته بود:

شايد تکرار اين مسئله به اين صورت هم مسئله جالبي باشد: جاي خشنود و ناخشنود ، نيازمند و بي نياز بگذاريم و دوباره همان مسئله . البته منظور من از نيازمند و بي نياز نياز مالي نيست. ( که در اين صورت مسئله به همان مسئله معروف علم بهتر است يا ثروت فرو کاست مي يابد) منظور اين است که انسان ها را چگونه بر اساس نياز هايشان طبقه بندي کنيم.[font>

دکتر شريعتي:
انسان به ميزان برخورداري هايي که در زندگي دارد، انسان نيست، بلکه درست به اندازه نيازهايي که در خود احساس مي کند انسان است. سطح تعالي و درجه کمال هر انساني را با درجه تعالي و کمال نيازهايي که دارد و کمبودهايي که در خود احساس مي کنددقيقا مي توان اندازه گرفت. يعني هر کس به اندازه اي انسان تر است که نياز هاي کاملتري دارد. آدم هاي اندک، نياز هاي اندک دارند و انسان هاي بزرگ نياز هاي بزرگ.اين است معني اين حقيقت بزرگ که : آنان که علي ترند ، محتاج ترند.

دانای نا خرسند بهتر از نادان خرسند
مهم اینه که حقیقتی که هست رو بفهمی و درک کنی حتی اگر ناخرسند باشی یا بشی. با واقعیت زندگی کردن اصله نه بی اون

aram نوشته بود:

wp.ark نوشته بود:

شايد تکرار اين مسئله به اين صورت هم مسئله جالبي باشد: جاي خشنود و ناخشنود ، نيازمند و بي نياز بگذاريم و دوباره همان مسئله . البته منظور من از نيازمند و بي نياز نياز مالي نيست. ( که در اين صورت مسئله به همان مسئله معروف علم بهتر است يا ثروت فرو کاست مي يابد) منظور اين است که انسان ها را چگونه بر اساس نياز هايشان طبقه بندي کنيم.[font>

دکتر شريعتي:
انسان به ميزان برخورداري هايي که در زندگي دارد، انسان نيست، بلکه درست به اندازه نيازهايي که در خود احساس مي کند انسان است. سطح تعالي و درجه کمال هر انساني را با درجه تعالي و کمال نيازهايي که دارد و کمبودهايي که در خود احساس مي کنددقيقا مي توان اندازه گرفت. يعني هر کس به اندازه اي انسان تر است که نياز هاي کاملتري دارد. آدم هاي اندک، نياز هاي اندک دارند و انسان هاي بزرگ نياز هاي بزرگ.اين است معني اين حقيقت بزرگ که : آنان که علي ترند ، محتاج ترند.

متشکرم آرام مسئله رو دقيقا همون جوري که منظورم بود گرفتي. اين چند جمله رو که از دکتر شريعتي اينجا آوردي چند سال پيش خونده بودم موقعي که داشتم پرسش رو مطرح مي کردم دقيقا همين موضوع توي ذهنم بود.

احتمالا براي يک انسان دانا، بين داناتر شدن و احساس ناخشنودي و شرمندگي بيشتر ارتباط مستقيمي وجود دارد. زيرا هرچه درجه آگاهي او بيشتر ميشود، به مجهولات بیشتري پي ميبرد. به قول دکتر هشترودی: علم بشر مانند دایره روشنی است در درون تاریکی که با بزرگتر شدن شعاع آن، محیط تاریک آن هم بزرگتر می شود. البته این موضوع را کسانی می فهمند که در مرز دایره هستند و تاریکی ها را می بینند، یعنی دانش طلبان. وگرنه کسانی که در درون دایره هستند می بینند که روز به روز وسعت روشنایی افزون می شود. و چه بسا اين دسته از افراد، در عين دانا بودن - البته به زعم خود - خورسند نيز باشند.

به نظر من هیچکدوم با اون یکی فرقی نداره و هر دو دسته افراد قابل احترام هستند بینشون هیچ تفاوتی وجود نداره.
من فکر میکنم هر دو گروه به خاطر انتخابی که با آزادی بین (( دانای ناخرسند)) و (( نادان خرسند)) انجام دادن و یکیش رو انتخاب کردن و دیگری رو نه ,احساس رضایت و خرسندی میکنند. در نهایت اینکه مهم انتخاب کردن همراه با رضایته , نه اینکه کدام مورد انتخاب بشه. برای هر کسی مورد صحیح همونیه که خودش انتخاب میکنه و فکر میکنه درسته. نمیشه گفت انسان اگر دانای نا خرسند باشه انسان واقعیه یا انسان اگر نادان خرسند باشه بهتره. انسان وقتی انسانه که خودش با آزادی یه چیزی رو انتخاب کنه و از انتخابش احساس رضایت کنه.
امید وارم تونسته باشم منظورمو بیان کنم.

گریز از احتمال «خوک ناخرسند» بودن.... و دانستن این‌که «دانش» با «آرامش» همراه است. اگر بدانیم که بحث از علم تجربی نیست، همان گونه که مولانا می‌فرماید:
خرده‌کاری‌های علم هندسه
یا حساب و علم طب و فلسفه
این همه علم بنای آخور است
که عماد بود گاو و اشتر است
علم راه حق و علم منزلش
صاحب دل داند آن را با دلش
همین... Very Happy