یک سال بی تو

درست 1 سال پیش مثل همچین روزی بود.از صبح دلم شور میزد. کتاب شبکه رو برداشتم که بخونم ولی نمی تونستم. اصلا نمی تونستم یه جا بند شم. هی از این جا بلند می شدم یه جای دیگه مینشستم. فایده نداشت اصلا تمرکز نداشتم. بالاخره کتاب رو بستم و گذاشتم کنار. دم غروب دیگه دلشوره به اوج خودش رسیده بود. توی دلم آشوب بود و آروم و قرار نداشتم.
سجاده رو پهن کردم و وایسادم واسه نماز. نماز که تموم شد دیگه طاقت نیاوردم و زدم زیر گریه. خودم هم نمی دونستم چم شده. فقط دلم می خواست گریه کنم. تا آخر شب همین جور بودم. هر کاری میکردم خوابم نمیبرد. این بی خوابی عادت هر شبم بود. ولی اون شب با همه شب ها فرق می کرد. داشتم دیوونه می شدم. چند بار اومدم "ز" رو صدا کنم. دلم نیومد.
دم دمای صبح بود که دیگه خوابم برد.
صبح با صدای در اتاق بیدار شدم. تلفن داشتم. دویدم طرف تلفن. الو... صدای گریه خواهرم...بند دلم پاره شد... چی شده؟... بابا...صدای گریه...
او رفته بود برای همیشه درست همون موقع که من خوابم برده بود.

منم یادم میاد ظهر همون روز دوستم زنگ زد و بهم خبر داد، داشتم VLSI می خوندم دیگه تا شب نتونستم حتی سراغ کتابم هم برم، مثل همه وقتایی که ناراحت بودم ساکت شده بوم و بی حوصله، اونقدر که مامانم بدون اینکه چیزی بهش بگم ازم پرسید: طوری شده؟ و اون موقع بود که اشکام سرازیر شد...
خیلی فکر کردم که چی بهت بگم؟ با چه کلمات و جملاتی بهت تسلیت بگم؟ چند بار گوشی رو برداشتم زنگ بزنم اما نتونستم. اون روز که برگشتی هم چیزی نداشتم بهت بگم، هنوز هم خیلی برام سخته. بر خلاف خیلی از حرفایی که به تو راحت تر از همه میگم اینبار تسلیت گفتن به تو از همه برام سخت تر بود.
نمی دونم چرا؟
واقعا نمي دونم...

بله- من هم بخاطر دارم.
به شما تسلیت می گم.

من هم تسليت مي گم . Sad

"آن يار کز او خانه ما جاي پري بود
سر تا قدمش چون پري از عيب بري بود

دل گفت فروکش کنم اين شهر به بويش
بيچاره ندانست که يارش سفري بود"

اين متنوقبلا هم دوستم مهربان آورده بود ولي مناسبتر از اين سراغ نداشتم ...
دريغا
تو
رفتي...
هراسي ندارم
خدا دستهاي تو را منتشر کرد...

به یاد خودم افتادم و اینکه همیشه بر این باورم که:

پدرم
به بیکران پیوستنت را باور ندارم
و تا ابد
دلم برایت تنگ است...

يک سال بی جسم تو
يک عمر با روح تو
همدردی من رو هم بپذيريد

اون شب منم مثل تو تا نزديکياي صبح بيدار بودم.مثل خيلي از شبهاي ديگه
که هر دومون تا صبح بيدار بوديم و هيچ کدوم دلمون نمي يومد ديگري رو بيدار کنه.
هوا که روشن شد ، تازه خوابت برده بود.بي صدا وسايلم رو جمع کردم و رفتم خوارزمي درس بخونم تا راحت باشي.
نزديکاي ظهر که بر مي گشتم خوابگاه، توي راه خبرش رو از بچه ها شنيدم، سرم گيج رفت!
خودمو که به خوابگاه رسوندم ، داشتي وسايلتو جمع مي کردي که بري خونه ، جلوي شکسته شدن بغضم رو گرفتم .
گفتي بابام ديشب عمل داشته ، گفتم انشاءالله به خير گذشته!
گفتي کتابم رو ببرم که بخونم؟ گفتم نه! ان شاء الله حالشون خوبه و زود بر مي گردي!
نمي خواستم با اشک بدرقه ات کنم ولي به محض اين که سوار ماشين خاله ات شدي و رفتي
اشکم سرازير شد و بغضم ترکيد.
بعد من موندم و يه اتاق سوت و کور و عکس درخت پاييزي که بزرگ روي ديوار اتاق کشيده بودي
و يه دنيا حرف که هيچ وقت نتونستم بهت بگم ، درست مثل رويا!

تسلیت من رو هم بپذ یرید.
و خدا را شاکرم به حاطر اعطای صبر به انسانها

نوشته ها نميتونن احساسات رو به طور کامل منتقل کنن. تسليت ميگم.

از لطف همه دوستان ممنونم.

aram نوشته بود:

از لطف همه دوستان ممنونم.

خواهش مي کنيم !

اگر کاري يا مشکلي داشتيد برادران و خواهران شما در اين تالار
آماده اند براي هر گونه انجام وظيفه !

هر چه فکر کردم که متني شايسته بنويسم نشد هميشه همينجوره تسليت گفتن سخت ترين کار دنياست که بايد انجام بدي چون يکي هست که دلش با يه تسليت آروم ميشه اما چه سخته گفتن همين کلمه آرام بخش فقط ميتونم بگم که :"تسليت ميگم "

سالها رفت وهنوز
یک نفر نیست بپرسد از من
که تو از پنجره عشق چه ها می خواهی
صبح تا نیمه شب منتظری
همه جا می نگری
گاه با ماه سخن می گویی
گاه با رهگذران
خبر گمشده ای می جویی
راستی گمشده ات کیست؟کجاست؟
صدفی در دریا است؟
نوری از روزنه فرداهاست
یا خدایی است که از روز ازل پنهان است؟
بارها آمد و رفت
بارها انسان شد
وبشر هیچ ندانست که بود
خود او هم به یقین آگه نیست
چون نمی داند کیست
چون ندانست کجاست
چون ندارد خبر از خود که
خداست.
Pray