کاش می شد سرنوشت از سر نوشت....

رنگش هم چون گچ سفيد شده بود,دهانش خشک شده و عرق سردي بر تک تک اجزاي بدنش نشسته بود.نمي دانست چه اتفاقي افتاده است ,بهت زده به اطراف نگاه مي کرد.براي دومين بار به چشمان پسرک خيره نگريست ,گويي در چشمان پسرک آينده اش را به تصوير مي کشيد.
براي همين بود که پسرک گفت:بايد همون جلوي در دانشگاه خداحافظي مي کرديم.دخترک زهر لبخندي بر لبش نشست و خداحافظي رسمي اي به جا آورد.سرش تير مي کشيد ,چشمانش تار شده بود,در يک لحظه تمام بدبجتي اي که در انتظارش بود در ذهن مجسم کرد.خداحافظ پسرک,خداحافظ دانشگاه,و خداحافظ زندگي.....
و مي دانست که زندگي هيچ گاه روي خوشش را به او نشان نخواهد داد...
Sad

Nice! Keep writing! Applause

دريغا تو رفتي!
هراسي ندارم
مهم نيست اي دوست
خدا دستهاي تو را منتشر كرد.......

رايکا نوشته بود:

رنگش هم چون گچ سفيد شده بود,دهانش خشک شده و عرق سردي بر تک تک اجزاي بدنش نشسته بود.نمي دانست چه اتفاقي افتاده است ,بهت زده به اطراف نگاه مي کرد.براي دومين بار به چشمان پسرک خيره نگريست ,گويي در چشمان پسرک آينده اش را به تصوير مي کشيد.
براي همين بود که پسرک گفت:بايد همون جلوي در دانشگاه خداحافظي مي کرديم.دخترک زهر لبخندي بر لبش نشست و خداحافظي رسمي اي به جا آورد.سرش تير مي کشيد ,چشمانش تار شده بود,در يک لحظه تمام بدبجتي اي که در انتظارش بود در ذهن مجسم کرد.خداحافظ پسرک,خداحافظ دانشگاه,و خداحافظ زندگي.....
و مي دانست که زندگي هيچ گاه روي خوشش را به او نشان نخواهد داد...
Sad

salammmmmmmmm.khubi golam??????khoshhalam ke inja mibinamet....

دخترک دستانش را جلوي صورتش گرفت,تا حجابي شوند براي سيل اشکاش که لحظه لحظه صورتش را خيس مي کرد...مدتها بئذ که يک غم فروخفته آزارش مي داد ,به هيچ صورت نمي توانست ازش رهايي يابد.هيچ بني بشري هم در بيابان برهوت دل تنگيش يافت نمي شد,تا بتواند قدري از بار غمش را به کمک او حمل کند....
اما...
آن زمان فکر کرده بود,که کسي را يافته است,فکر مي کردديگر دوران رنج و محنتش به پايان رسيده است...
اما...
باز هم اشتباه کرده بود...سرابي بيش نبود,و باز هم او بود و ...با سر آستينش خيسي صورتش را گرفت....
ببخشيد,200 تومن فلکه ي...
Crying or Very sad

پاهايي بزرگ که برگ هاي طلايي را خرد مي کنند. چند مورچه ي کوچک مگس مرده اي را روي زمين مي کشيدند,پاييز که آن همه سرخي و زردي را از درختان گرفته بود ,جامي از شراب سرخ به آنها مي نوشاند.......
وقتي از شمردن قطرات باران خسته شدم,رفتم کسي را بيابم تاسيب هاي باغچه را با او قسمت کنم.....

دل شكسته تر از باران,منتظر خورشيد وتنها نشسته ام.دلتنگ رنگين كمان شدنم,مدام مي بارم تا بعد از من ,نوري هفت رنگ زمين را پر كند...
دريغ اما كه خورشيد گم شده است...
سايه اي ندارم ونمي دانم كجاي زمين ايستاده ام...
_صدايت نمي آيد ,بلند تر حرف بزن....

من مسافري نيستم که سبکبار از کنار دلت بگذرد و بعد فرامو شم کني...

هميشه روي قلبت مي تپم , شايد روزي از کنارم نگذري...
Crying or Very sad

دفترش را باز مي کند ومي خواند:
شب تاريک دلتنگي
شبي کز غم شده, چشمم به خون دل به هر رنگي
نگاهم در هواي ماهتاب روي زيبايت
به شوق بويي از زلف سياهت
يا از آن چشمان گيرا,سوي اين شوريده سر برق نگاهت
دامن شب را به حسرت مي زند چنگي
در خيالم مي پرم تا کوي تو:
از سرو مي پرسم
صنوبر قامتي ,سيمين تني,گل چهره اي
يا او که از شوقش شقايق شعله زد
گل خنده زد
بلبل ز ناي جان کشيده نعره اي
آيا نديدي؟
يا ز غيرت پاي در گل کرده اي...
سايه نشا ندي بر سر سنگي,
ز سوز دل کشيد آهي
چرا ديدم,چرا ديدم...
و از آن روز است ,هر روزم
شب تاريک دلتنگي..."
نگاهش مي کند هم چون کودکي خوابيده است.ملافه را بر رويش مي کشد و بيرون مي آيد...
Angel

[/b]

مثل هميشه فرشته ي سمت چپ در حال نوشتن دروغ هاي پسرك بود.
فرشته ي سمت راست آن قدر ننوشته بود كه انگار نوشتن را از ياد برده بود!
پسرك با معلم حرف مي زد,...
به معلم كه از او پرسيده بود :درس خوانده اي ؟
جواب داد:" نه!"...
فرشته ي سمت راست حركتي كرد و بعد از مدت ها,چيزي در دفترش يادداشت كرد!...
Angel

روحم را
براي گنجشک هاي سر ديوار
م
ي
پ
ا
ش
م

شايد فردا صبح
وقتي از نور سيراب مي شوند
براي تولد من هم
جيک جيک کنند..................

صد ها بار اين مسير را رفته بودم
آمده بودم
تو در ميدان
کناره فواره ها ايستاده بودي
و صد ها بار
با چشم لغزان زنده ات
اي مجسمه ي آهني
مرا تا ايستگاه دنبال کرده بودي..........
Silenced

نمي دانم,نمي دانم...
هنگامي که با توام ,فکرم ,روحم و حتي...با توست.حرفهايت همچون امواجي نامرئي در وجودم رخنه مي کندو اراده ام را سلب مي کند.مغزم را از کار مي اندازد...اما...هنگامي که نمي بينمت و چند روزي فراقمان طول مي کشد...يک احساس شک و دودلي و حتي ...و حتي پشيماني در بند بند وجودم طنين مي اندازد...اينکه آيا تو هماني؟...همان منجي اي که قرار است ,مرا از اين سراب بي کسي نجات دهد؟...
خودت هم اين را مي داني !...که حتي در دوريهايمان هم نمي گذاري تاثيرت کم شود...به آب وآتش مي زني تا پيامت را به من برساني ...مي ترسم...مي ترسم که نکند ديگر دوستت نداشته باشم!!!...
نمي دانم,نمي دانم...

نمي دانم
گنجشک ها که همه شبيه هم اند,
چه طور همديگر را مي شناسند
و نمي دانم
چه قدر شبيه من هست
که تو ديگر مرا نمي شناسي!!!...

مثل اسب سپيدي در خيالم پرسه ميزدي.نمي دانم ناگهان چه شد که يکباره بال گشودي. به شوق ديدن چه .از دشت خيالم پر کشيدي؟
اکنون من,تنها و با خيال تو در دشت خيالم نشسته ام;به اميد آن که روزي در آسمان آبي خيالم تو را بيابم و هم چنان در آرزوي تو .به اميد برگشت مي نشينم...