کاش می شد سرنوشت از سر نوشت....

کلاغ سفيد نوشته بود:

رايکا نوشته بود:

اين دفعه ديگه نمي خوام اختيارمو به دست سرنوشت بدم...
مي خوام هر جور که شده خودمو نشون بدم...
بگم که مي تونم اون چيزي باشم که هم تو مي خواي وهم خودم...
امااميدوارم که سرنوشت نخواد شمشير رو از رو ببنده...
من هميشه خواستم که تو زندگي همه چيز رو با صلح و صفا فيصله بدم ، اما اين دفعه ظاهرا بايد زره پوش به مبارزه ي سرنوشت برم...
تو که تنهام نمي ذاري ، تنها زره آهنينم ؟!

عزيزم سرنوشت هميشه در مقابل اونايي که ميخوان باهاش مبارزه کنن شمشيرشو از رو ميبنده...
اما وقت مبارزه بايد ديد تو چي در اختيار داري.امکاناتت چيه؟!
من که به قول خودت فقط يک زره آهنينم و فقط ميتونم شدت ضربه هارو کم کنم...
بايد با سرنوشت بازي کرد و دنبال راه گريزي گشت.حتما ميتوني.دوره شمشير و دعوا تموم شده.با پنبه بايد سر بريد.اگه بازم فکر کني ميبيني راه هاي زيادي براي شکست دادن سرنوشت داري که از دست تو بر مياد.فردا اينو بهت ثابت ميکنه...
اما روي من بيشتر از يک زره حساب کن...

خيلي دوست دارم هر چه زودتر اين "چه جوري رو " دريابم...
از الان دل تو دلم نيست و از کنجکاوي دارم خفه مي شم...
فقط مي تونم بگم به اميد فردا...

چهارشنبه وقتي تويِ لباس کار ديدمت ، انگار يکي دلم رو قلقلک داد....شايد باورت نشه ، ولي يک دفعه احساس غرور کردم...احساس کردم اونقدر بزرگ شدي که بتونم بهت تکيه کنم...احساس کردم اونقدر قوي هستي که اطمينان داشته باشم که هر کاري بخواي بکني ازت برمي ياد....احساس کردم که به قول بابام "مرد عملي ، نه مرد سياست "‌(!)...احساس کردم که تنها کسي هستي که مي تونم در کنارت احساس آرامش کنم...و احساس کردم که چقدر دلم برات تنگ شده...

ديوانه وار فرياد ميکشم

هيچ صدايي نيست

مرا در به در کوچه ها و خيابان ها مکن!!

هر گاه صدايت ميکنم

صدايم را بشنو... Pray

رايکا نوشته بود:

چهارشنبه وقتي تويِ لباس کار ديدمت ، انگار يکي دلم رو قلقلک داد....شايد باورت نشه ، ولي يک دفعه احساس غرور کردم...احساس کردم اونقدر بزرگ شدي که بتونم بهت تکيه کنم...احساس کردم اونقدر قوي هستي که اطمينان داشته باشم که هر کاري بخواي بکني ازت برمي ياد....احساس کردم که به قول بابام "مرد عملي ، نه مرد سياست "‌(!)...احساس کردم که تنها کسي هستي که مي تونم در کنارت احساس آرامش کنم...و احساس کردم که چقدر دلم برات تنگ شده...

خيلي ممنون...
نظر لطفتونه...
فقط اميدوارم اين لباس کار پوشيدنا نتيجه داشته باشه و اين ابو قراضه راه بيوفته... Pray

نمي دانم چرا تازگي ها از زندگي هيچ چيزي نمي فهمم. روزها آن قدر سريع مي گذرند که ثانيه ها به نظر نمي آيند . حتي دقيقه ها و ساعت ها هم کم کم رو به فراموشي مي روند. تقصير زمين هم نيست ، شايد شهاب سنگي به سرش خورده و سرگيجه گرفته که اين چنين تند و تد به دور خود مي چرخد ، شايد هم فراموشي مضمن گرفته و کارهايش را فراموش کرده ، شايد هم عاشق و بيقرار شده و مي خواهد روز ها و ساعت ها و دقيقه ها و ثانيه ها را بگذراند تا زودتر لحظه ي ديدار برسد ، شايد...

چه قدر نشستم تا اينو ارسال کنم...
آخرش هم...

شيداي فردا

در انتظار فردا
وجودم از شعف پُر
سرم پُر است رؤيا
که باز بينم او را

همان دقيقه‌اي که
در آستان درآيد
گل از رخَش شکوفد
کشد دو ديده هورا

چگونه پنهان کنم
ميان جمع مردم
شرارة محبت
شعلة روبرو را؟

تصورم چنين است
ز دامنت بچينم
لطافت بهاري
صدا کنم سبو را

من از جهان گذشتم
که دست تو بگيرم
نخواهم از تو جز تو
نه نام و آبرو را

هيچ وقت آرزو نکردم به عقب برگردم.هيچ وقت نگفتم کاش ميشد پشت سرم رو نگاه کنم.ميدوني چرا ؟چون هميشه از بچگي عادت کردم که عاقلانه تصميم بگيرم. افسوس چيزاي که داشتم يا اون چه رو که نداشتم نخوردم.دوست ندارم که باز از اول شروع کنم.شايد مثل الان طاقت اون چيزايي که بر من گذشته يا مي خواستم که بگذره رو ندارم. Neutral

امروز غريبانه ترين لحظه ها و آشناترين يادها در خاطر مي نشيند و من در رؤيا، در رقص با تو ، با صداي نفسهاي تو، نفس تازه مي کنم. آري من، چشم در چشمان تو، گويا چشم در چشمان آسمان گشوده ام و با پيچيدن صداي تو انگار گوشهايم زيباترين موسيقي خلقت را مي شنوند. دستان من در آرزوي فشردن دستان تو در انتظاري کشنده روزگار مي گذرانند و روح من در عطش معاشقه با حضور تو، چونان آسماني آبي، فراخ و بي انتها، صبور و استوار تا آمدنت، آرام مي ماند و سرآخر قلب پر از مهرت وجودم را آنچنان مي گدازد که قلبم را نزد تو، در دستان تو، تا هميشه، از ارتفاع بلند مهر، گرم و تفته حس مي کنم.

عين
شين
قاف

سه حرفي که تمام کلمات را با جادوي خود تسخير کرده است...
که تمام حرف من است براي تويي که هيچ نمي داني از حروف گمگشته ي زندگي ام..
با اين سه حرف هيچ کلمه اي نمي توان ساخت جز...عشق...
من ساختم ؛ تو اگر نمي سازي ، خراب هم نکن...

کم‌کَمَک پا باز کرد
راهي منزل شديم
در کنار سبزه‌ها
از سر تنها پل شهر فرنگ

خوش‌خوشک آغاز کرد
صحبتي از عمق دل
ماوراي آرزوها
تا گذشتيم از خياباني قشنگ

باحيا بس ناز کرد
چون به ميدان آمديم،
کلبة خاموش من
از براي آنهمه کم‌لطفي‌اش بسيار تنگ

ماجرا ها ساز کرد
عشق با ولگرد عقل
تا سرانجام آمد آن
پاي چوبينش به سنگ

خفت و او همراز کرد
گوش با رؤياي من،
فکر را شايسته نيست
لحظه‌اي بي او درنگ

امشب مي خوام مست بشم...
عاشق يک دست بشم......

3
2
1
حالا...
دستانم را بالا مي برم و به دور کمرت حلقه مي زنم...
دستانم را بي محابا تو هوا مي چرخونم و در پي اون پيچ و تابي به کمر و بعد به پاهام مي دم...
عقب عقب پاهام رو جفت مي کنم و يه چرخش بي محابا تر...
يه شوري اي رو روي لبهايم احساس مي کنم و بعدش يه خيسي...
بي اعتنا يه لبخند عميق با تمام وجود تحويلت مي دم...
احساس مي کنم تمام اجزاي صورتم دارن اين شادي رو فرياد مي زنند...
زنگ موبايلم به صدا در مي آيد ...
ـ"سلام..."
ـ" علو سلام عزيزم ،تويي ؟!"
يعني...

و اما مرگ، پايان نيست

آغاز دويدن هاست

در اين سو ، پاي ما آماده ميگردد، با رنج و فشار و درد

در آن سو ، سخت ميتازيم

تا آن مقصد بي مرز

من اينجا بس دلم تنگ است...
و هر سازي که مي بينم براي من بد آهنگ است...

بيا ره توشه بر گيريم...
قدم در راه بي برگشت بگذاريم...
ببينيم آيا آسمان هر جا همين رنگ است...؟!

خدايا التماس ميکنم

من تنها مانده ام

تنهاي تنهاي تنها ....

خسته خسته خسته ام ...

ازين سنگدلان ناسپاس

از اينان که کلام عشق نميدانند

باور نمي کنم!

لحظات لخت و سنگين مي گذرند٬

آچنان که گاه از خود مي پرسم٬

به راستي آيا فردا را خواهم ديد؟

هيچ نمي دانم چرا؟

اما مي دانم کس ديگري به درون من پا گذاشته است.

و اوست که مرا چنين بي طاقت کرده است.

احساس مي کنم ديگر نمي توانم در خود بگنجم٬

در خود بيارامم٬

جامه تن بر من تنگي مي کند٬

زيرا که٬

تو به درونم پا نهاده اي.

و من٬

باور نمي کنم٬

هرگز باور نمي کنم٬

که تو از مني٬

اما اين چنين٬

دور از من.

آه ...

لحظه ها سخت و سنگين مي گذرند٬

به راستي آيا فردا را خواهم ديد؟