برای یغما، برای دوست

براي يغما، براي دوست

قلم به دست مي گيرم و مي نويسم: "براي يغما، براي دوست". هنوز جمله را به پايان نبرده ام که پرده اشک چشمانم را مي پوشاند. چشمهايم را مي بندم و قلم را رها مي کنم. ديگر براي ديدن به چشمانم احتياج ندارم؛ چشم دل را مي گشايم. ديگر براي نوشتن قلم نمي خواهم؛ واژه ها بر صفحه دلم راحت تر و سبک تر از هميشه نگاشته مي شوند. و باز مي نويسم: "براي يغما، براي دوست".
مي دانم که مي بيني چشمان خيسم را و از فرسنگها فاصله مي شنوي صداي پايين لغزيدن قطرات اشک بر گونه هايم را. چه بگويم که درد جانکاهت را مرهمي باشد. واژه ها ياريم نمي کنند؛ و اشک چه نيک ياريگري ست. تو تنها نيستي. در جاي جاي اين کره خاکي، شايد کمي آن طرف تر، شايد فرسنگها دورتر، دوستانت، دوستاني که هيچ وقت آنها را نديده اي و صدايشان را نشنيده اي، دلهايشان به دل تو گره خورده است؛ با شاديهايت مي خندند و با غمهايت مي گريند. در پروازهاي شادانه ات همراه تواند و دوششان براي کشيدن بار غمت آماده. و اکنون دلهايشان را براي زخم تو مرهم کرده اند؛ براي يغما، براي دوست ....

با اجازه "ناشناس" و بقيه اعضاي تالارهاي گفتمان، مطلب رو به "صفحه نخست" منتقل کردم.

ناله می لرزد و
می رقصد اشک