خوب ... بد ... زشت ... سرنوشت

با خودم میگم خوش به حال اونایی که بابا دارن. حداقل دلشون واسه باباشون تنگ نمی شه، اگر هم بشه، چاره اش یا یه تماس تلفنی یا یه سرزدن کوچولو. اما ما چی؟ ما جماعت یتیم!
اولا دلمون که هر لحظه واسه پدرهامون تنگه و همیشه یاد پدرهامون هستیم:

«یاد پدر همواره همراه من است
...
اما یاد انسان را بیمار می کند.»

ثانیا وقتی دیگه دق کنیم از غصه و دلتنگی و امثال اون باید بزنیم به جاده و راه قبرستون در پیش بگیریم. توی یه کویر برهوت که تا چشم کار می کنه قبره و قبره و قبر... تو هم باید کنار یکی از همون سنگ قبرها بشینی و احساس کنی و تنها احساس کنی کنار پدرت هستی. حس کنی اون الان تو رو می بینه و می فهمه.
ولی هر چی هست احساس و بس.
تو اون لحظه ها تو به درک هیچ چیز نمی رسی. حتی اشکی که می ریزی! چون از احساس تو آب می خوره. باید بشینی و هم وزن نسیم، تو هم زمزمه کنی، گل پرپر کنی، گلاب بپاشی و زیر لب بی اینکه کسی بفهمه صدا کنی بابا!
بی اینکه صدات دربیاد اشک بریزی و تو دل فریاد کنی: بابا! بابا! بابا!...
هر چی بیشتر می گی انگار کمتر می شنوه. هر چی بیشتر دلت می ترکه انگار کمتر حسش می کنی. هر چی بیشتر صداش می کنی کمتر عقده دلت وا می شه و تو این کم و بیش هاست که تازه یادت می افته :

«اونکه رفته دیگه هیچوقت نمی یاد...»

اولش حس می کنی بی فایده بوده، حتی گاهی اوقات واسه به کاربردن و صدازدن بابا زبونت سنگینی می کنه ولی وقتی با هزار و یه غصه دیگه که به غصه هات اضافه شده، می خوای برگردی، می بینی نه حداقلش این بود که بابا پیش خودش نگفت چه بچه بی مرامی دارم!
خلاصه که هر چی هست از اون روزی که یتیم می شی تا اون روزی که از دنیا میری، غصه است و بس. خاصه اینکه غیر از اون بابا، یه برادر هم از دست داده باشی!
اینکه فاصله پدرت و برادرت تو همون قبرستون یه قدم بیشتر نباشه. اینکه اون برادر، مسلم باشه، اون برادر بابا باشه، اون برادر همه کس باشه ، اون برادر...
وقتی کنار بابا می شینم و به روبروم نگاه می کنم درست چشم من به چشم مسلم می افته و ...
فقط خدا میدونه که چی می کشم ... تو اون گیر و دار فقط چشمای مسلم نیست که آتیش می زنه، صدای ناله و گریه یکی دیگه هم هست. یه کسی که وقتی نگاهش می کنی زحمت بقول خودش بیهوده و بر بادرفته 25 سالی که سعی کرده و بزرگ کرده رو می بینی. می بینی که چطور اون اولین و عزیزترین و تکیه گاه ترین فرزند رو چه ساده بی اینکه حتی بفهمه، تو یه روز نحس از دست داده و حالا آروم و بی صدا تنهای تنها اشک می ریزه به حسرت بر عمری که از دست رفته...
یه روز سر به آسمون کرد، گفت کاش پسر خدا میمرد تا می فهمید چی می کشم...
گفتم نگو خدا قهرش می گیره اما تو دلم...

ولی یه سئوال:
چی میشه که باباها وقتی از دنیا میرن هر چی صداشون می کنی جوابت رو نمیدن؟ چی می شه که صدات رو نمی شنون؟ نکنه می شنون، جواب نمیدن؟! نکنه پابند چیزی شدن از ما مهمتر یا اینکه...
نمیدونم آدم دیوونه می شه...
فقط می دونم گذر بی انتهای این لحظه ها و روزها بیشتر از هر چیز ریشه آدم رو می سوزونه!!!
امروز هفتصد و بیست و چهارمین روزی که بی مسلم قراره سپری بشه. هر لحظه این روزها توام بوده با درد و داغ و حسرت و دلتنگی.
یه دلتنگی بی انتها...
دوازدهم خرداد ماه دومین سال بی مسلم شدن ماست. تازه شش سال هم از بی پدر موندن ما میگذره. نمیدونید چه سخته بی پناه و بی تکیه گاه موندن.
هر روز و هر لحظه من سرشار از احساس هاییه که گفتم. اما امشب یه کم فرق می کنه. یه قطره حس می کنم سبک شدم.(یادم نمی یاد هیچوقت قد حالا درد دل کرده باشم اما باز هم عین همیشه تنها. هر چند این بار بر عکس همیشه که با خودم می گفتم و با خودم می شنیدم اینبار با خودم گفتم اما شاید با خیلی ها شنیدم)
من رو ببخشید!
از بس کسی نیست کنارم، شما رو به زحمت خوندن انداختم. عذر میخوام.
اخه خیلی سخته داغ یه برادر برای یه بی کس ترین خواهر.

نمیدونی چه دلتنگم برادر جان!

در دلم آرزوی آمدنت می میرد!!!

راستی اگر خواستین مسلم من رو ببینید یه سر به گالری من بزنید

This is a page you can write anything you want anytime you feel like writing. It's an honor that you considered us worthy enough to share your inner feelings.

Angel

تو يه همچين موقعي آدم نمي دونه چي بگه. واژه ها خيلي بي ارزش تر از اوني هستن که بتونن تسلي بخش باشن.
تو اتاق PC ارشد پيش يکي از دوستان نشسته بودم که اين مطلب رو خوندم. اولش کم کم چشمهام خيس شد. خيلي سعي کردم جلوي خودم رو بگيرم که کسي اشکهام رو نبينه. موقعي که اشکام داشت سرازير مي شد سريع از اتاق رفتم بيرون...

يغما جان ابراز همدردي منو هم قبول کن. تا حالا ده بار اين متن رو از بالا نوشتم و باز پاک کردم. خيلي دلم ميخواست جمله اي مينوشتم که برات مرهمي باشه اما انگار شدني نيست يا من از پسش برنميام Sad

به نظرم اينجا فقط کلام خدا ميتونه تسلي بخش باشه: "ألا إن أولياء الله لا خوف عليهم ولا هم يحزنون" (يونس - 62)

کاشکی اشکام ميتونست غم دلت و بشوره و از بين ببره
اونموقع به اندازه تموم غمات برات اشک ميريختم

سلام يغما جان
خيلی خوب کردی که نوشتی
اينجوری سبک ميشی
هميشه بنويس هر چی که دلت ميخواد هر چی که سبکت ميکنه ما سراپا چشميم برای خوندن
واقعاً هيچ جمله ای هيچ واژه ای نيست که بشه گفت تا درد تو سبک بشه
جز اينکه بگيم ما رو همدرد خودت بدونی
واقعاً سخت
به قول خودت تقدير و سرنوشت رو نميشه تغيير داد
ايمان دارم که هر دوی اونها هم تو رو ميبينن هم ميشنون
اونها با انتخاب خودشون نرفتند
اونها خودشون و از تو نگرفتند

"بيم آن ندارم که روزی آسمان تو را از من بگيرد
بيم آن دارم که روزی تو خود را از من بگيری
بيم آن دارم که شب در وجود تو طوفان کند
خورشيد مهر تو را پنهان کند
و برگ های طلايی دوستی را بر خاک اندازد
تو خود را از من مگير"

راهی که پدر و مسلم رفتند همه ما خواهيم رفت
ولی خوشحال باش که تا بودند خورشيد مهرشون بود
نبودن با خاطره های خوب
بهتر از
بودن با خاطره های بده
از خدا برات صبر ميخوام

اين گلها برای مسلم گلت سالگردش از طرف ما براش ببر

امسال سالروز ميعادش با خدا, تنها نيستی همه forum با تو هستيم

با سلام
من هم می خواستم یه چی بنویسم
اما واقعا نمی دونستم چی بنویسم
فقط همین : یغما هم دردی ما را بپذیر Sad

من همیشه فکر می کنم سخت ترین واقعه زندگی آدم
از دست دادن پدر ومادرش (حداقل برای من این جوریه )
حتی اگر کیلومتر ها از هم دور باشیم
اما همین که آدم بدونه یه پدر و مادری داره براش آرام بخش است

جدیدا مادر یکی از دوستان مشهدیم فوت کرده
من اصلا روم نمیشه براش زنگ بزنم
چی می تونم بهش بگم ؟
من چه می فهمم بی مادری یعنی چی ؟

خدایا به همه آدم های دنیا مثل یغما و دوست من (یونس) صبر بده !
و گذر زمان را برای اونا آسان کن !

خواستم چیزی بنویسم در خور تشکر دیدم روی واژه سیاهه و پیش از اون زبان قاصر. وقتی داشتم این مطلب رو می فرستادم همه وجودم سراسر شده بود غصه که کسی رو ندارم حالا شرمم میاد بگم یه برادر از دست دادم (که این همه برادر دارم) یا اینکه کلی خواهر دارم مثل صدای دل عزیز.
سپاسگزام
فقط
اگر چیزی گفتم قصد شکایت نداشتم یا گله هر چی بوده
نقل دل شکسته بوده و بس
امیدوارم تنها دارایی من تو این دنیا یعنی خدا از این دلتنگی دلگیر نشه

....
گر چه در غمش ملول و بی تابم
سر ز حکم قضا نمی تابم

باز هم متشکرم

ديدي آن قهقهه کـبـک خـرامـان حـافـظ
که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد
متاسفانه من خيلي دير اين نوشته رو خوندم. خيلي غم انگيز بود . Crying or Very sad

اميدوارم يغما همدردي من رو بپذيره . اما خدا رو شکر الان ظاهرا روحيش خيلي بهتره اميدوارم روز به روز بهتر هم بشه.

ديروز صبح که اين مطلب رو خوندم يه بغضي گلومو گرفت، تا ظهر هر کاري کردم نتونستم يه چيزي بنويسم، خيلي خودم رو کنترل کردم تا آخر شب که...

از خدا ميخوام که تو اين روزايي که به ميلاد حضرت زينب(س) نزديک ميشيم به يغماي عزيز و همه ي يغماها صبر و بردباريي مثل ايشون بده Pray

ناله می لرزد و
می رقصد اشک

قلم در دست گرفتم تا بگویم ... تا درد دل بگویم و بنویسم
قلم در دستان کوچکم لرزید و بر صفحه سپید کاغذ رقصید ... ناله ای لرزید و اشکی رقصید ... به حرکت قلم بر دل سپید کاغذ ادامه دادم ... چون همیشه ... در دل سیاه و آرام آبی رنگ شب ... شبهای بی انتهای درد و غربت و تنهایی ... تنهای تنها ... گریستم و نوشتم ... نوشتم تا با خود درد دل کنم... واژه ها هجوم آوردند ... همه تکرار پائیز و درد بودند ... وه، که چه پائیز و چه درد جانکاهی ... بارهای بار بود که اینگونه به ژرفنای درد رسیده بودم ... بی آنکه کسی ببیند ... بشنود ... همدرد باشد ... اشکی بریزد و مرهمی باشد... چون همیشه ... به انتها رسیدم ... نه انتهای درد ... که انتهای کاغذ ... انتهای آن روی کاغذ ... من خط ها را یک در میان رها نکرده بودم ... هرگز ... خطی خالی نماند که کم هم آمد ... اما انتهای راه بود ... گفتم این هم از غریبی و غربت امشب که به سر آمد و گذشت ... و تنها کاغذی ماند ... که انتهای هم او هم نزدیک بود ... عادت قشنگی است ... با خود و خدا و کاغذ خلوت کردن ... به انتها رسیدن و بعد ... مدفون کردن کاغذ ... تا بازهم میان دل تو و دل خدا و دل کاغذ بماند ... خواستم تکرار عادت کنم ... نشد ... کاغذ دل مردن نداشت ... و دستان من قوت در هم پیچاندن کاغذ را ... دلم سوخت ... برای خودم! ... نمیدانم چه شد ... اما بار دیگر از ابتدا تا انتها نوشتم تا شاید و تنها شاید ... دورترین دوستانم را به همدردی طلبم ... باورکنید، محض خاطر خودم نبود ... دلم بود که ترکید ... گفتم شاید کسی باشد چون من ... که او هم تنها باشد ... شاید روزی رسد که این جا میان این همه دوست ... همه یاریگر هم باشیم ... نه در شادی ها و شاد ساختن ها ... که در کوره راه ها و تنگناهای زندگی ... که در پیچ و تاب های غم ... که در آن سخت ترین لحظه ها که تنها دوست است که بار از دوش دل می گیرد ... شاید دوستی دور و دور و دورتر ... هر چند که او ندیده آشناست ... نشنیده نزدیک است و نخوانده یاور...
نمی دانستم اینگونه می شود ... راستش نمی دانستم دوستانی به این مهربانی دارم ... راستش نخواستم قلبی بگیرد ... غصه ای جاری شود ... اشکی بیاید...
تصور نکردم، چشم غریبی آشنا به رقص اشکی آشنا شود ... صدای دلی به مرهم شدن بشتابد ... بزرگواری یاد آور کلام باری تعالی من در این سخت ترین لحظه ها باشد ... ناشناسی واژه ها را بر صفحه دلش برای یغما بنگارد ... عزیزی سخت همدرد من شود ...
من چشمان خيس همه شما را دیدم ... از فرسنگها فاصله صداي پايين لغزيدن قطرات اشک بر گونه هايتان را شنیدم ...
نمیدانم ... از دردم کاسته شد ... لااقل یک بار احساس تنهایی نکردم ...
اما بیش از هر چیز رو سیاه شدم ... رو سیاه این همه مهر و عاطفه و همدردی ... رو سیاه تر از من واژه ها ... باور کنید ... واژه ای نیست در خور تشکر این همه مهر ... نیافتم کلامی لایق سپاس ... ولی تنها افسوس خوردم ... که این واژه ها حقیرترند از آنند که احساس مرا ابراز کنند ... شاید برای بیان یاریگر خوبی باشند اما پای احساس که میان می آید ... ناتوانند ...
راستش هیچ کس اینگونه در این روزهایی که سپری شده بر من ... مرهمی نبوده ... حتی یازدهم که این همه آدم از هر جا آمد تا تسلی بخش دردمان باشد... راستش هیچ یک چون شما نبودند ... جای خالی تان را احساس کردم ...اما کلام همگی تان در ذهنم بود...
بار خدایا!... مسبب نیکو اتفاقی باش ... برای همه این عزیزان من ... و قدرتی به زبان قاصر من ... که شادباش گوی آن واقعه خیر از تو رسیده بر آنان، باشم...
حضورتان با من بود
در این روزهای ...

همدردی ها, همدلی ها, و همصدايی های ما توی تالار فاکتورهايی هستند که ما رو به هم پيوند ميدن
بر خلاف همه که دنيای تالار رو يک دنيای مجازی ميدونن که شايدم در تعريف واقعی همين باشه
همه ما توی اين دنيای مجازی واقعيت خودمون هستيم
شايد هيچ کدوم از ما, حتی با نزديکترين افراد دور و برمون, اينقدر تبادل فکر و نظر نکرده باشيم
شايد خيلی از دور و بريهای "صدای دل" که هميشه اونو شيطون و خندون ميدونن
به اندازه شماها ندونن که ميتونه برای يک خواهر نديده راه دورش, دلش ضعف بره و اشک بريز ه
ما بدون شناخت فيزيکی هم, و بدون چشمداشتی به استفاده های شخصی,
گاهی در مقام طنز, گاه جدی, گاهی درد دل, گاه قوت قلب, گاه تبريک, و گاه اشک درد
به همديگه نيرو ميديم و بدون که تنها چيزی که ما رو به هم پيوند داده همدليست
ولی امروز, اينجا, ازت ميخوام که از اين قالب غم بيرون بيای
نميگم فراموش کن, چون چيزی نيست که بشه فراموشش کرد
از دست دادن عزيزان از سخت ترين و شوک آور ترين اتفاقات زندگی هر فردی توی زندگيست
فقط ازت ميخوام که اين واقعيت تلخ رو قبول کنی
انسان موجود قوی و محکمی
اثباتش هم اينه که بارها و بارها انسانها حس کردن که اگر فلان اتفاق خاص توی
زندگيشون بيفته خواهند مرد و طاقت نخواهند آورد ولی تاريخ ثابت کرده که اين موجود دو پای مغرور که در مقابل خيلی چيز ها خيلی ضعيف از قدرت فکری و روحی بی نظيری بر خورداره که هميشه درد ها و مشکلات توی زندگيش بوده ,و هميشه راهکاری انديشيده, و تحمل کرده
متا سفانه فرهنگ ما, و دلبستگيهامون, همواره طوری بوده که به همراه گذشته زندگی کرديم
و نگران آينده بوديم و اين هميشه لذت زندگی حال رو ازمون گرفته
اگر بتونيم با تجربه زندگی گذشته, در حال زندگی کنيم و حواسمون باشه که کار کرد امروز
فردا رو خواهد ساخت هر سه زمان رو خواهيم داشت
ولی گره خوردن به گذشته نميزاره که خاطرات توی مغز process بشه و آدم بتونه move on کنه
تو بايد از اين مرحله بيرون بيای, و بپذيريش وگرنه از پا درت مياره
ببين يک آدمی که پا نداره اگر فقط غصه نداشتن پاش و بخوره و همش بخواد به روز های
سلامت کاملش فکر کنه, روحی هم داغون ميشه, ولی بايد بپذيره که اين واقعه تلخ اتفاق افتاده
و حالا بايد ياد بگيره که بدون پا زندگی کنه
جای خالی پا هميشه هست, گاهی دردش هم هست, ولی راهکار کنار اومدن باهاش مهم
تقسيم شبانه غم دل بين تو و کاغذ و خدا خوبه ولی نگذار خالی همه شبهات با غصه پر بشه
بزار يک گوشه امن قلبت اين غصه رو در خودش حفظ کنه يک گوشه از مغزت
اين خاطرات با ارزش رو ثبت و نگهداری کنه, ولی بقيه فضا رو بگذار برای زندگی
چون بايد زندگی کنی

بی شکوه و غریب و رهگذرند
یادهای دگر چون برق و چون باد
یاد تو پر شکوه و جاوید است
و آشنای قدیم دل
اما ای دریغ ... ای فریاد
با دل من چه تواند کرد یادت
ای

یاد من زدل برده ؟