کشف یک روستای عجیب در کرمان، غار نشینان بدوی برهنه!

کشف یک روستای عجیب در کرمان، غارنشينان برهنه ای که از برگ درختان تغذيه مي‌كنند!

خبرگزاري انتخاب : علي زادسر نماينده جيرفت در مجلس شوراي اسلامي از كشف يك روستا با مردمي غارنشين در ارتفاعات نزديك عنبرآباد خبر داد.

به گزارش خبرنگار پارلمانی خبرگزاری «انتخاب»، زادسر كه درحاشيه جلسه علني امروز با خبرنگاران سخن مي‌گفت، اظهار داشت: سربازان گمنام وزارت اطلاعات از زمستان ‪ ۱۳۸۴‬روستايي را در ‪ ۱۲۰‬كيلومتري شهرستان عنبرآباد كشف كرده‌اند.

وي افزود: اهالي روستاي تازه كشف شده مانند غارنشين‌ها برهنه بوده و از برگ درختان تغذيه مي‌كنند.

نماينده جيرفت نام روستاي مذكور را «پيد نكوپيه» ذكر كرد وگفت: اين روستا در دل كوه واقع شده كه حدود ‪ ۲۰۰‬نفر درآن زندگي مي‌كنند و هرگز از دره‌ها و بيشه‌هاي محل سكونت خود خارج نشده‌اند.

زادسر درادامه به‌نقل مطالبي از قول كساني كه به روستاي مذكور رفته‌اند پرداخت و اضافه كرد: ساكنان اين روستا هيچ اطلاعي از خدا دين، اسلام و ولايت ندارند و هرگز در طول عمر خود وسيله نقليه نديده‌اند.

وي افزود: حتي در طول زندگي خود از دارو و دكتر نيز استفاده نكرده‌اند كه بايد از كشف آنها پس از اين همه سال ابراز تاسف كرد.

نماينده جيرفت گفت : از جمعيت ‪ ۷۰۰‬هزار نفري جنوب كرمان ‪ ۳۰۰‬هزار نفر كپرنشين هستند و هنوز روستاهاي كشف نشده در آنجا يافت مي‌شود.

زادسر ازهيات دولت خواست جهت رسيدگي به مشكلات استان كرمان ازجمله رفع خشكسالي و بهبود وضعيت راه‌هاي آن اعتبارات لازم را اختصاص دهد.

منبع: انتخاب

کرمان عقب مونده پرورترين استان کشور! Twisted Evil

غريب آشنا نوشته بود:

اين روستا در دل كوه واقع شده كه حدود ‪ ۲۰۰‬نفر درآن زندگي مي‌كنند و هرگز از دره‌ها و بيشه‌هاي محل سكونت خود خارج نشده‌اند.

خوش به حالشون که از محل سکونت خودخارج نشده اند !

اين دنياي پرزرق و ورق را نديدن .

و مثل ما گرفتار اين دنياي به ظاهر متمدن نشدند .

اينجا زمان قرنهاست متوقف مانده است

گفتگو با يکي از اهالي منطقه
اگر مريض شوي چه کار مي کني؟
نمک را در خاکستر مي مالم و آن را به پيشاني مي زنم.
مگر خوب مي شوي؟
شايد شدم، شايد هم نشدم.
وقتي که دندان درد مي گيري چه کار مي کني؟
آهن داغ مي کنم و روي دندانم مي گذارم اولش درد مي گيرد ولي بعد خوب مي شود.
مي داني الان ساعت چند است؟
ساعت ديگه چيه ،ما کاري به ساعت نداريم.
پس چطوري وقت را مي فهمي؟
هر وقت شب بشود مي خوابيم هر وقت روز باشد بيدار مي شويم
تا حالا شهر رفته اي؟
مي خواهم بروم چه کار کنم، يکي از بچه ها به شهر رفته ولي ديگر برنگشته، اينجا راحت هستيم. خيلي هم به ما خوش مي گذرد. مي گويند آنجا ماشين زياد است، ماشين اگر آدم را زير بگيرد آدم مي ميرد.
با حيوانات وحشي مشکلي نداريد؟
نه. آنها کاري به کار ما ندارند ما هم کاري به آنها نداريم.

شايد در قرن بيست و يکم با اين همه شبکه هاي تلويزيوني و راديويي و رسانه هاي چاپي، باور وجود آدمهايي که در لاي چرخهاي زمان متوقف مانده و هنوز ندانند که در چه دوره اي زندگي مي کنند خيلي سخت باشد، اما باور کنيد ما آدمهايي را ديديم که با آنکه چند صد کيلومتر آنطرفتر از ما بودند، ولي در يک فاز زماني چند قرني ازما زندگي مي کردند.سوژه رفتن به سکونتگاه اين مردم هنگامي مطرح شد که سه شنبه گذشته حجت الاسلام زادسر نماينده جيرفت از روستايي سخن گفت که ماموران اطلاعات در زمستان ۸۴ آنرا در ۱۲۰ کيلومتري عنبرآباد کشف کرده بودند، روستايي که مردمش غارنشين و برهنه بوده و با برگ درخت تغذيه مي کردند.
و ما به اين ترتيب به عنبرآباد رفتيم، اما وقتي که با فرمانداري و دفتر امام جمعه منطقه هماهنگي کرديم متوجه شديم که بايد کيلومترها در جاده هاي خلوت بپيماييم تا به غارنشينان قرن ۲۱ که در کوههاي پيدن کوئيه ساکن بودند برسيم، پس راه آسفالته عنبر آباد به سمت شرق را پيموديم و از يکي از راههاي خاکي ۲۶ کيلومتر به داخل رفتيم تا رسيديم به جايي که تعدادي از اين مردم آنجا ساکن بودند، به روستاي «زاروکي» که يکي از روستاهاي پيدن کوئيه بود.
روستاييان اينجا تنها چند ماهي بود که با جهان امروزي روبرو شده بودند، يعني از آخرين روزهاي اسفند که يک اتفاق آنها را پرتاب کرده بود به دنياي کنوني.... در همان اولين گفتگوها با آنها دريافتيم که آنها هنوز مانند انسانهاي عصر حجر با آتش، شبهايشان را روشن مي کنند، اکثر آنها معناي خودکار و کاغذ را نمي دانستند، در اينجا صحبت کردن از تلويزيون و روزنامه خيلي خنده دار به نظر مي رسيد، وقتي که روزنامه همشهري را از کيفمان بيرون آورده و به يکي از آنها نشان داديم و از روزنامه برايش گفتيم خيلي تعجب کرد و از اينکه چيزي در جهان وجود دارد که اخبار آدمها را در آن بنويسند شگفت زده شد، او حتي نمي توانست روزنامه را درست در دست بگيرد و اصلا عکسهاي اين آدمها برايشان مفهومي نداشت.
وقتي از آنها پرسيديم که مي دانند الان چه دوره اي است، همه آنها هاج و واج به يکديگر نگاه کردند، تنها ريش سفيدشان مي دانست که سالهاست شاه از کشور رفته است، اما وقتي که عکسهاي شخصيتهاي کشوري را به آنها نشان داديم هيچکدامشان را نمي شناختند آنها حتي مسئولين شهرشان را هم نمي شناختند، فهميديم که به جز يک يا دو جوان که ديگر هيچوقت بازنگشته اند هيچکدام از آنها تا کنون به شهر نرفته اند.
زندگي در پناه صخره ها
وجود اين آدمهاي عجيب هنگامي به ثبت رسيد که امام جمعه عنبر آباد به همراه فرماندار و گروهي از فرمانداري به منطقه رفته و به گفتگو با اين مردم پرداختند.
امام جمعه شهرستان عنبرآباد که يکي از اعضاي نخستين گروهي بوده که به سراغ اين مردم رفته است با تأييد وجود روستايي در کوه هاي منطقه که هنوز فاقد امکانات اوليه زندگي است مي گويد: ۲۹اسفند ۸۴ به همراه فرماندار شهرستان و ساير مسئولان پس از طي مسافت طولاني با پاي پياده به آبادي کوچکي رسيديم که ۵ خانوار در آن زندگي مي کردند.
اين آبادي يکي از آبادي هاي روستاي پيدن کوئيه بود که از مدتها پيش از وجود آن آگاه بوديم ولي نمي دانستيم دقيقا آنها چگونه زندگي مي کنند.به گفته وي ساکنان اين آبادي با استفاده از شاخه هاي درخت بادام کوهي براي خود خانه ساخته بودند و در حالي که بسياري از فرزندان آنها دچار امراض گوناگوني شده بودند اما آنها اصلا هيچ پزشکي را نديده بودند.
نماينده ولي فقيه در شهرستان عنبر آباد مي گويد: وقتي براي اولين بار به اين روستا رفتيم اکثر ساکنان اين آبادي کفش نديده بودند و تلقي درستي هم از آن نداشتند وي در اين باره به فيلمي که از آنجا تهيه شده و اين نکات را ثابت مي کند اشاره مي کند. به گفته وي تنها برخي از اعضاي اين خانواده ها قادر بودند که اعداد را تا ۳ بشمارند.
وي مي افزايد: آنها مفهوم حمام را نمي دانستند و اصلا حمام نديده بودند، در آنجا زني را ديدم که از يک سال پيش پاهايش شکسته و دچار عفونت شده بود و نمي توانست حرکت کند اما او براي مداوا از کوه پايين نيامده بود و همانجا در انتظار بهبود مانده بود. وي مي افزايد: اين عده تا به حال مرکز بخش و شهرعنبر آباد را نديده بودند و نمي دانستند کجاست.
حجت الاسلام افشار منش مي افزايد: عمده تغذيه اين گروه کيسه هاي آردي بود که فردي خير هر ماهه برايشان مي برد اما آنها غالبا از برگ و ميوه درختي به نام انجيروک براي تغذيه استفاده مي کردند. افشار منش احتمال وجود آبادي هاي ديگري از اين دست را ممکن دانسته و مي گويد: اين احتمال وجود دارد که هنوز در اين شهرستان آبادي هاي مشابه ديگري وجود داشته باشد که هنوز ناشناخته باشند.
آنچه ما آنجا ديديم
مردم اين روستا چندماهي است که لباسهايي را مي پوشند که فرمانداري و هلال احمر و ساير سازمانها براي آنها آورده اند، اما به گفته مسئولان شهر آنها تا چند ماه قبل لباس هاي مخصوص به خودشان را داشته اند که با لباسهاي ما تفاوتهاي زيادي داشته است.در آنجا چيزي که بيش از همه توجهم را به خودش جلب مي کند، بچه هايي است که سوختگي شديدي بر روي بدنشان دارند که گوشت اضافي آورده است. وقتي دليلش را مي پرسم يکي از آنها مي گويد: بيشتر بچه ها در زمستانها هنگامي که در کنار آتش خوابيده اند دچار سوختگي هاي شديد شده اند که بدون آن که به پزشک مراجعه کنند خودشان خوب شده اند.
دست يکي از بچه ها سوخته بود. کوچکترين انگشت دستش به کف دست چسبيده بود ولي نتوانسته بودند آنها را از هم جدا کنند.
از پيرمردي درباره جنگ مي پرسم. او حتي نمي داند که جنگي رخ داده و بنابراين متعجب ما را نگاه مي کند. او نه عراق را مي شناسد و نه مي داند جنگي ميان ايران و عراق رخ داده است. ما هنگامي به اين منطقه رفته ايم که آنها قبلاً خودرو هاي ديگري ديده اند و مدتي است هلال احمر و فرمانداري به آنجا آمده اند، اما يکي از آنها به من مي گويد: چند ماه قبل وقتي که براي اولين بار ماشيني را ديده آن قدر ترسيده است که به کوهها فرار کرده است.
هيچ کدام از آنها نمي داند تهران کجاست، اما نکته عجيب اين است که آنها با لهجه غليظ کرماني صحبت مي کنند و حرفهاي ما را به خوبي مي فهمند. منبع ارتزاق آنها قبلاً کيسه هاي آردي بوده که فرد خيّري براي آنها مي فرستاده، اما هر وقت که غذايشان تمام مي شد برگ انجيروک و ميوه و برگ درخت بنه را مي خورده اند اما اکنون فرمانداري و کميته امداد برايشان ارزاق مي برد. آنها براي رسيدن به آب، هر از چند گاهي تغيير مکان مي دهند و از يک نقطه کوهستان به قسمت ديگري مي روند.
به تازگي فرمانداري يک راديو به آنها داده است که آن را ريش سفيد روستا برداشته است. وقتي که از او مي پرسم کدام برنامه را بيشتر دوست دارد پاسخ مي دهد اخبار را دوست دارم؛ مي خواهم بدانم چه مي شود.
اگرچه تعدادي از آنها اکنون در کنار جاده ساکن شده اند و در چادرهايي که هلال احمر و فرمانداري براي آنها برپا کرده اند زندگي مي کنند اما تعداد زيادي از آنها هستند که هنوز در ارتفاعات در صخره هاي کوهها زندگي مي کنند و حاضر به پايين آمدن از آن نيستند.
بررسي ها نشان مي دهد که آنها عملاً کپرنشين هستند اما با توجه به سرماي زمستان به صخره ها پناه مي برده اند .به مانند غارنشينان زندگي کرده و يک سري چوبهايي را جمع مي کرده اند. ما در آنجا ظرف هاي معمولي و وسايل پخت وپز نديديم، ولي آتش روشن بود.

همشهري