سخنی با خدا, بیا دردتو بگو به خدای خودت

...بگذار اين ديوار با همه ي دلواپسي هايش.. آشفتگي هايش آوار شود در همين حوالي خيس.....

نگران من نباش...من...مي گذرد...

چرا دلم گرفته است؟
صداي ماشینها دیوانه ام کرده...

کجایي رفیق تنهایي هایم؟
....
به شانه ام زدي
که تنهايي ام را تکانده باشي...
....
نگرانم نشو...باور کن مي گذرد..مي گذرد...

" هنوزم با تو نشستن به همه دنيا مي ارزه..."

باش...

خدايا
دوباره رو در روي من ايستاده ، با يه تفاوت اينبار اون پررنگ تره و من حس مي کنم که دارم براي هميشه از اين بازي حذف مي شم
چند شبه مي خوام با تو حرف بزنم ولي
حالا اگه هنوزم دوستم داري، فقط يه فرصت ديگه Pray

يه مهلت کوچولو ولي به شرط اينکه تو هم باشي و تنهام نذاري
خدايا خواهش مي کنم Crying or Very sad

غصه نخور..فداي سرت...
دنيامون ميگذره...ميگذريم از دنيامون...
.
.
نذار..
نذار.... تنها بمونيم
فقط همين

مريم تو

- خداي من و تو هم بزرگه...يه روز بالاخره ميشکنه خواب زمونه............

- پايان

اين بار مي خوام حرف خزان رو بنويسم...
خزاني که همه کس اون حالا فابين شده....
و اين براش خيلي خوبه...
حرفي براي همه روزهاي گذشته اي که از اون گذشت...
حرفي که نوشت خطاب به آدم روزهاي گذشته اش...
.
.

- گاهی دلم تنگ می شود.....برای چیزی که نمی دانم چیست....

می خواهم گذشته ای برگردد؟....نه......

می خواهم چیزی تغییر کند؟....شاید.....

می دانی که مدتهاست تبدیل شده ای به دردی که چسبیده به همه دردهای دیگر و هرکدام که نوبتشان شود، از سرما خوردگی بگیر تا تنهایی و غربت،تو هم همراهش می آیی....یادم می اندازی که چقدر دوستت داشتم و چقدر حالا ندارم....یادم می اندازی که چقدر سخت است آدم سیلی از دست عزیزش بخورد. یادم می اندازی که چقدر دلم میخواست آنهمه اتفاق نمی افتاد....همه اش را تو نساختی اما....در همه اش شریکی....چقدر بد.... و اینکه چرا حالا ،روز اول فروردین باید یاد اینها بیافتم....شاید برای اینکه حتی وقتی کنار هفت سین به خلاف رسم سالهای پیش،کنارمان نمی نشینی....به یادت می افتم....که با درد کنده شدی....که جایت هنوز درد می کند....که چقدر بد است وقتی می تواند خوب باشد و نیست.....که تو برای همیشه درد شدی.....حتی اگر من هزار ها کیلومتر دور تر از تو.....پای سفره هفت سینی بنشینم که لپ تاپ و وب کم هم کنار سینهایش می نشینند....و یک ساعت زل بزنم به نوروزی که ....در سرزمینم....جاریست.....به نارنجی شاد لباس مادر...به عروسک بزرگ تینا.....به طاهای خواب آلود.....به ساعت مچی پدر....

امروز روز اول فروردین است.

روز اول عید.

آسمان پاریس امروز مهربان است.....بهاری است.....ابر است و آفتابی می شود و تاریک می شود و می بارد و آفتابی می شود....بهار است......

اینجا تعطیل نیست اما من تعطیلم.....

ساعت 10 صبح هنوز خواب بودم که با صدای تو بیدار شدم.....خوب است اولین تبریک سال نو را از دوستی بشنوی که روز اول،دقیقا روز اول سال نو به یاد توست.....

راستی چقدر امروز یاد کفش ورنی میافتم....دلم از همان کفشهای ورنی سورمه ای می خواهد که فروشنده اش قسم می خورد که ترک نمی خورد.....

دلم از همان اسکناسهای تا نخورده با شماره سریال ردیف می خواهد....

دلم تنگ است.......

برای چیزی که نمی دانم چیست......

خدايا...
خداي مهربونم...
منم همون بنده ي ناچيز قدر ناشناست...
همون که درست وقتي کاملا تورو فراموش کرده بود اون به جايي دعوت کردي که جاي خوبان هست...
نميدونم چرا منو بردي به اونجا اما به من ثابت کردي منو هم دوست داري...
من اونجا تورو شناختم . عظمتت رو به چشم ديدم. تورو باور کردم تو تمام سلولاي بدنم...
بعد از اون سعي کردم ديگه از تو دور نشم...اما...

و حالا دوباره به من نعمت بزرگي دادي که نميدونم چه طور شکرگذاري کنم...
ديشب بعد از 10 روز دوري باز باهاش صحبت کردم و فهميدم...
هميشه با تو ميگفتم خدايا تو که ميدوني من چه قدر دوستش دارم کاري کن اونم منو دوست داشته باشه...
و حالا...
ميگم خدايا کاري کن من بتونم اين همه دوست داشتنشو جبران کنم...
وقتي ميبينم اون منو بيشتر از اوني که من اونو دوست دارم,دوست داره دلم ميخواد پرواز کنم...

خدايا بي نهايت دوست دارم....

بچه بودم! نه خيلي زياد! اون قدر که هنوز هم يادم مياد.
يادم مياد که اون موقع ها هميشه منتظر بودم که يه روز وحي بهم برسه و پيامبر بشم!!!!!! Rolling Eyes

بچه بودم و پاک و ساده .....
و حالا چندين سال از اون موقع ها گذشته و يه نگاه کوچيک که ميندازم مي بينم که واي!!!!! کجا مي خواستم برم و حالا کجا هستم..... Brick wall

حالا من غر غرو نيستم
خودم و زدم به رگ بی خيالی و بی دردی Razz

تو چرا باورت شده Not talking

گناه دارم

بسه ديگه

آدما ميان و ميرن و قصه ها هيچوقت پير نميشن ،همينطور كه تو،همينطور كه....
این حضور های ناگهانی رو دوست دارم. این که من میام و آسمون و ريسمون رو به هم ميبافم و همه چیز رو به هم میریزم و تو میمونی با یه عالمه فکر تازه و من میرم با یه عالمه بغض مث همیشه! عوضش تو هر روز چیزی واسه خوندن داری و من هر روز چیزی واسه نوشتن و تخلیه همه اون حسهام روی دکمه های کیبورد
يه روز گفتيم بچگی كرديم يه روز جوونی كرديم..يه روز عجله...و هر دفعه هم قول ميديم كه دفعه بعد بهتر باشيم و ميدونی كه نميشيم،كوچيك و بزرگ و كافر و مسلمون هم نداره،آره ديگه به حكم انسان بودنمونه كه اينقدر بی معرفتيم.
...بی معرفتيم.روزهامون شده همش اما و اگر و ...هايی که به این راحتی نمیشه ازشون خلاص شد. خسته هم نمیشیم نمیدونم چرا! از این همه ناله کردن و خود رو به در و دیواری زدن که جز زخمهای عمیق تر هیچ چیز دیگه ای توش نیست. پس بذار یه راه تازه پیدا کنیم. یه چیزی که حس پرواز توش باشه..
بقيه رو ميبينم كه با چه بی خيالی دارن خودشون رو با روزاشون گول ميزنن و چه زود راضی و قانع ميشن اونم به قيمت خراب كردن همه اطرافشون به قيمت نديدن آدمای اطرافشون...و من نميتونم.
افتادیم روی زندگی کی و جای کی رو گرفتیم نميدونم که هر کی از راه میرسه بی مهابا سعی میکنه جامون رو بگیره و آخرش یه لبخند تحویل میده،تقديرمون گاهی اينه انگار كه با همه ی آدما بجنگيم و اخرش همون تحمل و تحمل و صبوريهای منی كه همه چيزو ميبينم و با يه لبخند مثه هميشه به روی خودم نميخوام بيارم

وقتي آبتين رو ميبينم كه با اين سن و سالش چيا توی اين زندگی كشيده و بهتر از من داره دووم مياره پر از شرمندگی ميشه اين چشام...خيلي خوب بلدم ناشكری كنم و بازم آخرش تويی كه با هر ايما و اشاره و نشونه يه دفعه ميای و ميخوای بگی ببين مريم! چه جوری چوب حراج ميزنی به روزات ..
چه قدر بايد اين بغضو خورد تا بفهمم چی مينويسم،چی ميگم،چی ميبينم،تا نشكنم،تا نبرم..........

نمي دونستيم و نميدونستم و ميدونستی كه زندگی به جز دستای خودمون با دستا ی ديگه ای هم رقم ميخوره ناخواسته...ميدونی كه بيشتر نگرونی ها و داغون شدنا ی من به خاطر كسايی هست كه خيلی دوسشون دارم، اين كه همش دلواپس دلواپسی هاشون ميشم و هيچ رقمه هم نميخوام و نميتونم و طاقت نميارم كه اينطوری پر از غصه ببينمشون و بی خيال بشم...

خدا...گوشت با منه؟مگه نه؟
نذار...نذار بگيره اين زندگی...كه من....
ميدونم تو اينو نميگی و ميگن كه نبايد هر جا همه ی حرفاتو و درددلاتو بريز ی بيرون تا غريبه نخونه ولی مگه چه اتفاقی ميفته كه نخوام بگم آخه؟
ميدونی و ميدونم كه هيچ كس مثه تو نيست كه مقصد منو بدونه...همه ميان و ميرن و نگاه ميكنن و شونه بالا ميندازن و اين ميون فقط تويی كه پير نميشی برام.
من هنوزم...هنوزم..
Still feels like the first time
To stand here by your side
Together regardless
We'll walk through the darkness
Still feels like the first day of my life...

مگه نه؟
بگو آره كه آروم بگيره اين دل مثه هميشه...
خدا...پناه باش و بمون...يكی بايد باشه تا سر خستگياتو به سينه بگيره...چشماتو بفهمه و خسته نشه...

- خدای من و تو هم بزرگه ... یه روز آخر میشکنه خواب زمونه...

خسته ام . امشب با تمام نفرتی که از خودم و زندگی دارم ؛

بالاپوشی که به حد خستگیم سیاه است بر می دارم و به سمت تو راهی می شوم .

بدون توشه و کاسه ی آب ، به سمت ابدیت ... .

آه خدای من ...! بگذار برگردم . این التماسی عاجزانه است به درگاه تو .

بگذار بر گردم !

یا ستارالعیوب ؛

گناهانم را بپوشان وگرنه من با این کوله بار آلوده به کجا راه خواهم داشت ؟

یا ستارالعیوب . . . !

ببخش

به صداي خسته استاد ايرج گوش ميکنم! با اين تصنيفش خيلي حال ميکنم. در نهايت صميميت و سادگي با خداي خودش درد دل ميکنه. حيفم اومد با شما تقسيمش نکنم:

خدايا دلبرم نارو به من زد شرمسارش کن
ز شهر آواره اش کن سوي غربت خوار و مارش کن
تقاص ما رو از او پس بگير و در همين تهرون
مثال من دچار اخم و تخم صاب کارش کن
صفا کردم باهاش اما رو دست خوردم بد آوردم
تو هم اين پر جفاي بي صفت را بد بيارش کن
به سازش هر چه رقصيدم به ساز من نميرقصه
(و در اينجا يکي از حضار ميگه: خدا نعلتش کنه)
خدايا يا بکش اين دلبر و يا سازگارش کن...

نمي دونم چي بگم چي بخوام فقط مي تونم بگم
خدا جونم مرا آن ده که آن به Pray

انقدر از تو رنجيده ام که جايي حتي براي اسمت پيدا نمي کنم......فراموش کن که بنده اي داشتي.....ديدار به قيامت.....

بيا و خدايي کن و برگرد