زمزمه های دلتنگی

دلتنگ شده ام.به همين سادگی!

پرپر کرد نسيم
گل دل نازک را
باد سر سخت,قاصدک را
و غصه
اين دل کوچک را.......

درست آن زمان که پاسخ تمام سوالات زندگي را دريافتم...
همه ي سوالات را تغيير داده بودند!!!!

حضرت حافظ مي گه:
سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي
دل ز تنهايي به جان آمد خدا را همدمي

پاك پاكم
هيچ پر پروازي ندارم
پياده مي روم
پا كه داشته باشي
حتي اگر زير باران راه بروي
پاك مي شوي
و غصه هايت پوك مي شوند
و زندگي
پرده اي با نقش پروانه........

خوابيدي بدون لالايي و قصه
بگير آسوده بخواب بي درد و غصه ...
ديگه كابوس زمستون نميبيني
توي خواب گلاي حسرت نميچيني ...

نگو سرو
بگو سنگ
که از رفتنت
آخ هم نگفت بهار من!!!...........

دستانت ضریح من اند و
چشمانت مرادم...

نَسَبَت به کدامین امامزاده می رسد؟....

حرفی از ناگفته ها :

پروانه ها آنقدر کوچکند..

که جای کسی را نمیگیرند..

اما نگاه کن ..

باز میبینی چه فروتنانه خود را از وسط تا میکنند.....
(ر )

سيب كرم زده...
سيب فروشان فريب كارند...
اما كسي در آبادي سيب مي خرد.....
شايد كرم ها را عاشق مي شود....

تو به شب دخيل بستي ;حاجت بر نيامد...

برگهاي خشكيده را در باد كاشتي ; حاجت بر نيامد..

و دهانت را نذر كردي ;زبان مرد و

حاجت بر نيامد.....

و من نذر ميكنم چشمانم را ...

چشمانم را نذر پاهايت ميكنم ...

چشمانم را نذر نگاهت ...

چشمانم را نذر لبخندت ...

چشمانم را نذر وجودت ميكنم ...

آري ... چشمانم را بي شادي نگاهت نميخواهم و آنها را نذر ميكنم ...

آنها را مي بخشم ................

(ل...)

تو با چشمان باز در خوابي و من با چشمان بسته در حال فرار...
محال است رسيدنمان به هم
حتي اگر بهانه عشق باشد!

من اينجا بس دلم تنگ است ,
و هرسازي که مي بينم براي من بد آهنگ است,
بيا ره توشه بر گيريم!
قدم در راه بي برگشت بگذاريم!
ببينيم آيا آسمان هر جا همين رنگ است؟......
(م.اميد)

ته مانده ي غرور مرا سر مي كشي...
در اين انديشه ام؛
- نه من..
- نه حوا..
به انديشه ي حقارت نبود كه عاشق شديم!

مهربانم!
کاش مي دانستم,به چه مي انديشي...
يا که در خلوت شب هاي تو دل,راهي مي جست...
کاش تنهايي خود را با هم گفتگو مي کرديم.....
کاش با من بودي,تا به تو مي گفتم"که چه اندازه تنهايي من جا دارد...."