زمزمه های دلتنگی

کجاست بام بلندي و
نردبان بلندي ،
که بر شود و بماند
و بر شوي و بماني
و نعره بر آري
هواي باغ نکرديم و دور باغ گذشت .
"..."

... از من ايشان را هزاران ياد باد...

من جوانه زدم
روشن شدم
مست از صدایی شدم که از من نبود
دور بود و هیچگاه به ابتذال همخانه بودن نمی نشست
چون معبدی در قله ی کوه
و من افلیج نذر شفا کرده ام
سرم را که خم کردم برای دیدنش
هزار تبر تشنه ی گردنم شد
و هزار زن در خوابم
کودکشان را سر می بریدند
من روشن بودم از تو
خورشید شدی و من شمعهام را فروختم
سیاهی کجا بود که ریخت به دلم و شب بود
تو غروب کرده بودی در چشمهام
از من دور بودی
کدام زن تو را زایید ؟
به کدام نیت شیر خوردی ؟
آشوب آشوب آشوب
چه طوفانیست در دستهات
من را به خانه نمی بری ؟
خیابان که خانه نمی شود برای دلم
تب کردم باز ؟
تو که نبودی با شراب کدام شهر پاشویه ام دادند ؟
شیراز که تو را زاد می داند الان کجایی ؟
بهار که باشم چه فایده ؟
هیچ نارنجی در اینجا نیست

سارا

به یکدیگر عشق بورزید، اما از عشق بند مسازید:
بگذارید عشق، دریایی مواج باشد در میان سواحل روح شما...
با هم بخوانید و برقصید و شادمان باشید، اما بگذارید هریک از شما تنها باشد،
همچون سیمهای عود که تنها هستند گرچه با یک نغمه به ارتعاش در می آیند.
دلهای خود را به یکدیگر بدهید، اما نه برای نگهداشتن.
زیرا تنها دست زندگی شایسته است دلهای شما را نگهدارد.
در کنار یکدیگر بایستید، اما نه بسیار نزدیک به یکدیگر:
زیرا ستونهای معبد، جدای از هم می ایستند،
و درخت بلوط و درخت سرو در سایه هم نمیبالند.

جبران خلیل جبران

نگاه مرد مسافر به روي زمين افتاد :
"چه سيب هاي قشنگي !
حيات نشئه تنهايي است."
و ميزبان پرسيد:
قشنگ يعني چه؟
- قشنگ يعني تعبير عاشقانه اشكال
و عشق ، تنها عشق
ترا به گرمي يك سيب مي كند مانوس.
و عشق ، تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد ،
مرا رساند به امكان يك پرنده شدن.
- و نوشداري اندوه؟
- صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش.

و معجزت عشق را همین بس
که بلندای ستبر غرور مردت
در گوشه ای کوچک از آغوشت

می شکند به های های

- روزبه -

پروانه صفت گرد جهان گرديدم
هر خوب و بد زمانه را سنجيدم
يكرنگ تر از تخم، نديدم چيزى
آنهم چو شكستمش دو رنگش ديدم... Sad

كاش قلبم درد پنهاني نداشت
چهره ام هرگز پريشاني نداشت
كاش مي شد دفتر تقدير عشق
حرفي از يك روز باراني نداشت
كاش مي شد راه سخت عشق را
بي خطر پيمود و قرباني نداشت

به عشق گفتم تا تورو دارم تنها نیستم ...

رفت و منو تنها گذاشت

به احساس گفتم تا تورو دارم تنها نیستم ...

رفت و منو تنها گذاشت

به وفا گفتم تا تورو دارم تنها نیستم ...

رفت و منو تنها گذاشت

به تنهایی گفتم تا تورو دارم تنها نیستم

ماندو ماند و ماند ...

همدم و مونسم شد

ستاره ها نهفتم
در آسمان ابري
دلم گرفته اي دوست
هواي گريه با من

نگاه آسمان را قيچي مي كنم...
تو را به خاطره هايم كوك مي زنم...
خيال واهي !!!
لباست حاضر است...

نـرم ، به نـرمی آهـی

سبک ، به سانِ پـری

گاهـی خيالی دور بر شانه ات می نـشـيـنـد

و بـر می خـيـزد

بـر می گـردی و نگاه می كنی

در سايه های مبهم اتاق به دنبالش می گردی

ولی بازهم چيزی نيست

جز سکوت و سايه های سنگین اتاق ...

خداي همه ي بي خدايان...
کفر نمي گم...
فقط منظورم اينه که تو تنها خداي مني خداي من...
امشب و فردا بيشتر از هميشه بهت احتياج دارم...
خداييت رو ازم نگير...

مي نويسم:
د ي د ا ر
تو اگر بي من و دلتنگ مني ...
يک به يک ، فاصله ها را بردار!!!

باران
باران
باران
هي انتظار کشيدم ، اما ابري نبود و شب از نيمه گذشت .

دريچه را بستم .

در بستر رويا بغض آسمان گرفت ...
"..."

... خدا حافظ
اما نه دورتر از سلامي براي فردا...