زمزمه های دلتنگی

دلتنگم از براي خدا يک شکر بخند ...

سادگی حرفهایم را مجال صحبت نیست ،
شعر های دهان پر کن عاری از معنی ، سادگی کلامم را به خنده رفته اند
و صدای بی امان خنده هایشان ،
در آیینه ی دلم
تا بینهایت ̗ دور تکرار می شوند !

چه روزهایی خوب

---- که در من و تو گل آفتاب می روئید

به شهر شهره ی شعر و شراب می رفتیم

------ به کهکشان پر از آفتاب می رفتیم

----------- و چشمهای تو همیشه با من می گفتند:

------ « رها شو از تن خاکی، از این خیال که در خیل خوابها داری

مرا به خواب مبین،,,,,,بیا به خانه من

ــ خوب من ــ

به بیداری ! »

و زین فسانه شیرین به خواب می رفتیم .

و چشمهای سیاهت سکوت می آموخت

ز چشمهای سیاهت همیشه می خواندم

تو مثل ریگ بیابان دروغ می گوئی

درون آن برهوت،

این من و تو «ما» مبهوت

فریب خورده به سوی سراب می رفتیم.

چه درونم تنهاست..

و عشق صداي فاصله هاست
صداي فاصله هاي در ابهام
نه صداي فاصله هايي که چون نقره تمييزاند
صداي فاصله هايي که با شنيدن يک هيچ
کدر ميشود

" باران عفونت می بارد،

و هزار مسیح گریان

به صلیب خانه های کوچک شان

باز می گردند...

............................

............................

............................

در من هنوز

نفس می کشد زنی،

در من هنوز

رمه های احساس را

شبانی هست...

یَکُلیا*،

خواهر خونی من،

- برهنه،

سرگردان،

در دشت های اورشلیم -

به دیدار تو می آیم؛

به زنگوله ی زرین رسوایی هام

گوش بسپار...

آنکه رگ های اعتماد مرا جوید

نه خدا بود

نه پدرم

نه شبان بی قرار گلّه های بی شمارش؛

به معبد وجدان مَنگ انسان

من،

گردن به مسلخ قضاوت سردی سپرده ام...

یکلیا،

خواهر دشت های آوارگی م،

آنکه جامه بر تنم درید،

آنکه زنگوله ی رسوایی به قوزکم آویخت،

کودکی بیش نبود،

که بی قرار از جاده های اکتشاف بلوغ تازه رس تنش

باز می گشت...

دریغا،

درد من از حقارت سلاخانی ست

که ستمگرانه مرا ذبح می کنند...
یکلیا،

یکلیا،

اما هنوز زنی در من است،

زنده

از آن رو که رنج می کشد،

و مغرور

بدان سبب که بار زیستن اش را

کسی بر دوش نمی برد..."

نوشته اي از تارا

* یَکُلیا(YAKOLIYAA) "یکلیا و تنهایی او" نوشته ی "تقی مدرسی" سال 1333

دختر شاه اورشلیم که به فرمان پدر به جرم هماغوشی با چوپانی آواره ی دشت ها شد؛

جامه بر تنش دریدند، زنگوله ای به پایش نهادند تا نگاه هیچ مومنی بر وی نیفتد.

همین است که هست
مرا ری‏رای رفته بازنهاد و
تو را ترانه خوانی
که خواب از دو دیده‏ی بامداد گرفته بود
هی دختر هفت دریای پری‏پوش
سرانجام دیدی
...
مساوی شدیم

"سید علی صالحی"

و اين شرقي‌ترين گوشه‌ي چشمِ راستم

كه مي‌پرد از پنجِ صبح

خوابم را كه گرفته هيچ

به اعصابِ كلمه‌هاي زمستان طوري چسبيده

كه اين روزنامه هم سفيد‍ِ سفيد به دستم مي‌رسد.

و خواندن كه ندارد هيچ

آينه‌هاي مِه گرفته‌ي اين گربه‌ي عيارِ جغرافيا را

حتا

تميز نمي‌كند.

كفش‌هاي روي هم افتاده‌ام را

"سين"

جفت مي كند:

كه اين همه رفتن و آمدنت

به جايي نمي‌رسد.

ماهيِ اين تُنگ خانه‌گي هم

بي‌قرار مثلِ من

بالا و پايين مي‌پرد

و از اين همه ابرِ روي سرم

يك قطره باران

بر جاي پاي مسافري چكه نمي‌كند.

ناهيد کبيري

تصنيف سراب آرزو از آلبوم ( خزان و آرزو ) اثر زنده ياد ايرج بسطامي

را تقديم به همه ي کساني مي کنم که : مي دانند گل ها زود مي ميرند

آندره ژ يد: اي جان ناپايدار ، شتاب کن ! بدان که زيباترين گل زود تر از همه پژمرده خواهد شد.

زود خم شو و عطر ش را ببوي . گل جاوداني عطري ندارد .

___________________________________

خوابي که نخواهد آمد انتظار کشيدن...

دستان من هرگز نمي تواند
نه ،
هرگز نمي تواند
اين سيب را عادلانه قسمت کند
تو به سهم خودت فکر ميکني
من به سهم تو .
"..."

گويي همراه من است
با صداي جرسش
باورم نيست هنوز
و شب از قهقه ي رعد به خود ميلرزد ،
" وازنا پيدا نيست " .
گويي همراه من است
و از ابهام تمام خوابم
سخت سنگين چو مهي ميگذرد .

بامداد از خم و پيچ نارنج
سطلي از نور به روياي شبم مي پاشد
و صداي نفس توست که گويي از دور
باد را ميخواند .

یگانه باخویش می روم
و هدر نمی دهم نفرتم را
بی تفاوت به آنچه دیده ام
آزرده نمی کنم خاطرم را
برهنه نمی شوم از غرور
نمی خوانم دگر دعاهایم را
دیگر اهمیت نمی دهم
نمی خواهم ببخشند گناهانم را

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

يه اميد بود.
بعدش ...
...
خط نخوردن
بدون پا...
اميد موندن...................
.
.
روز موعود می رسه!!!

همه خندانن !!! اما وقتی چشمشون به من میفته!

خنده از روی لبهاشون حذف میشه!!!

شادی ازدواج برادر!!!

تلخی وارد شدن دوباره ی تو به زندگیم!!!

گنگم !!!!

سفره ی عقد!!!

عاقد!!!

کله قندهایی که سابیده میشن!!!

خطبه ای که برای بار 3 خونده میشه!

چشمان تو !!!

نگاه تو!!!

زل زدی به چشمام!!!

برادر خشمگینِ!

خطبه ای که برای بار 8 خونده میشه!!!

پچ پچ هایی که فضا رو پر میکنه!!!

نفس هایی که به شماره میفته!!!

و بازهم زل زدن تو به چشمهام!!!

خاطرات میگذرن!!!

تلخ و شیرین باهم!!!

جای زخم ها دوباره به سوزش میفتن!!!

جای سیلی بازهم روی صورت سرخ میشه!!!

قلب بازهم به درد میاد!!!

و خطبه ای که برای بار 9 خونده میشه!!!

پچ پچ هایی که به صدای بلند تبدیل میشن!!!

نگاهایی که به سمت من دوخته میشن!!!

و تو هنوز هم زل زدی!!!

به دنبال چه میگردی دخترک؟؟؟

در آبی چشمانم غرق میشوی!!

نگاهت را بدزد!!!!

از اتاق خارج میشم!!

سنگینی نگاها رو حس میکنم!!

خطبه برای بار 10 خونده میشه!!!

صدای تو ! توی گوشام زنگ میزنه!!!

بـــــلــــه!!!!

برادر نفسی راحت میکشه!!!

نگاها نگران به دنبال من میگردند!!!

صدای دستها و مبارک بادها گوشهام رو آزار میده!!!

خیال برادر آسوده میشه!!!

تو هنوز هم به دنبال من میگردی!!!

تا جاییکه میشه خودم رو از دیدت پنهان میکنم!!!

حتی از عشق بازی نگاههایت هم بیزارم!!!

نفرت خفته بیدار میشه!!!

تمامی وجودم رو میگیره!!!

نگاههای اطرافیان هنوز هم سنگینی میکنه!!!

نگاه خشم برادر هم اضافه میشه!!!

لحظه های زجرم شروع میشن!!!!

و من هنوز هم امید هستم!!!!
.
.
.
.

پراکنده ام..........گنگم.......

ا ستوار نیستم

مــاندنی نیستم

یــاور نیستم!

دوست داشتنی هم نیستم!

اميد.پ

يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم

و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي

تنهام». يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد

باهات بمونم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من

هم خيلي تنهام». يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه

جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه. بعد كه همه

چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجا

خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.

فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام». يه روز تو نامه‌ش

نوشت: «من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟

من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند كشيدم و

زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي

تنهام». يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت: «من

قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه

مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند

كشيدم و زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.

من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلي

خوشحالم و چيزي که بيشتر خوشحالم مي کنه اينه که

نمي دونه من هنوز هم خيلي تنهام