زمزمه های دلتنگی

مهربان... نوشته بود:

آيا كسي كه مهرباني يك جسم زنده را به تو مي بخشد
جز درك حس زنده بودن از تو چه مي خواهد؟
حرفي بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم....

او چيزي جز درک حس زنده بودن نخواهد خواست.
اما با چه چيز بهتر از مهرباني مي توان زنده بودن را نشان داد؟
مهر و لبخند و نگاهي که در آن نشان ادراک و تاييد دريافت مهرباني باشد بهترين علايم حياتي در پاسخ هستند.

کيستي که من

اين‌گونه

به‌اعتماد

نام ِ خود را
با تو مي‌گويم
کليد ِ خانه‌ام را
در دست‌ات مي‌گذارم
نان ِ شادي‌هاي‌ام را
با تو قسمت مي‌کنم

به کنارت مي‌نشينم و

بر زانوي ِ تو

اين‌چنين آرام
به خواب مي‌روم؟

اي مهربان تر از من با من!
آيا چه كس تورا از مهربان شدن با من باز مي دارد؟؟؟؟
........

wp.ark نوشته بود:

مهربان... نوشته بود:

آيا كسي كه مهرباني يك جسم زنده را به تو مي بخشد
جز درك حس زنده بودن از تو چه مي خواهد؟
حرفي بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم....

او چيزي جز درک حس زنده بودن نخواهد خواست.
اما با چه چيز بهتر از مهرباني مي توان زنده بودن را نشان داد؟
مهر و لبخند و نگاهي که در آن نشان ادراک و تاييد دريافت مهرباني باشد بهترين علايم حياتي در پاسخ هستند.

مهربانم!
عشق ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست ..........
عشق آن است که يکي براي ديگري چتري شود واو هيچ وقت نفهمد که چرا "خيس نشد؟؟؟".......
براي نوشته هايت ممنون... Applause

در کنار آشنايي تو آشيانه ميکنم

فضاي آشيانه را پر از ترانه ميکنم

کسي سوال مي کند: به خاطر چه زنده اي؟

و من براي زندگي تو را بهانه مي کنم...

رايکا نوشته بود:

مهربانم!
عشق ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست ..........
عشق آن است که يکي براي ديگري چتري شود واو هيچ وقت نفهمد که چرا "خيس نشد؟؟؟".......
براي نوشته هايت ممنون... Applause

واي ، باران
باران ؛
شيشه ي پنجره را باران شست
از دل من اما
چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربي رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
مي پرد مرغ نگاهم تا دور
واي ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
خواب رؤياي فراموشيهاست
خواب را دريابم
كه در آن دولت خاموشيهاست
من شكوفايي گلهاي اميدم را در رؤياها مي بينم
و ندايي كه به من مي گويد :
”گر چه شب تاريك است
دل قوي دار ، سحر نزديك است
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن مي بيند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا مي چيند
آسمانها آبي
پر مرغان صداقت آبي ست
ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند
از گريبان تو صبح صادق
مي گشايد پر و بال
تو گل سرخ مني
تو گل ياسمني
تو چنان شبنم پاك سحري ؟
نه
از آن پاكتري ...

تقدير
کودکي دو ساله مي ميرد
و پيرمردي صد سالگيش را جشن مي گيرد
انگار دستي که تقدير مي نويسد
شمردن بلد نيست!!!...

چند تا چشمه خشك بشه
چند تا پري جادو كنه
پلك من برفاي چند زمستونو پارو كنه
چند نفر تو خواب من آسه بيان....خسته برن...
تا غروب خاطره ...عشق تو رو جارو كنه
حالا اين خط و نشون
اين چشام...اينم كمون...
اگه دوستم نداري قدر عشقمو بدون..........

آسمان و زمين
جايي در درخشش چشم هاي تو
به هم مي رسند
آن گاه که شبيه فرشتگان
مي خندي
و مانند کو دکان
اشک ميريزي...

هر كجاي جهان كه باشي
دلي به پاره ابري و
چشمي به منقار كبوتران تواني سپرد؛

مپندار كه ديده نمي شوي!
(هرگز!)

دو خط موازي؛هيچ وقت به هم نمي رسند
مگر اينكه يكي واسه رسيدن به ديگري....
بشكنه.........

ميوه كوچك
ريشه هاي درخت را انكار كرد؛
چند روز بعد از شاخه افتاد......

تب دارند
کاش بخوابد ,تبشان
با دستان خنک و نحيف دخترک
تب اين سيب هاي سرخ.......

بگذار ديگران هرچه ميخواهند بگويند ! ما اتفاقي هستيم كه افتاده ايم !