زمزمه های دلتنگی

من از مردن نمي ترسم
من از زخم تبر خوردن نمي ترسم
تمام وحشتم
از صبح فردائيست
آن روز مبادائي
كه زود آيد مرا عريان
و من تنها شوم
تنهاتر از مريم
و چشمانم سيه پوشان
بنشينند در سوگِ غمِ شبنم
***
هراسي نيست از مردن
خيالي نيست همچون سيم سنتوري
دمادم زخمه مضراب را خوردن
ملالی نيست چونان گل
بدست باد پائيزي
جدا از شاخه پژمردن
***
تمام ترس من باري
از آن چشمان معصوم و
دستان پر مهريست
كه روزي ، لحظه اي او را بيآزارم
تمام ترس من آري ، ز رفتن نيست
تمام ترس من ، هرگز نه گفتن نيست
من از هنگامه آشوب مي ترسم
من از آزردن محبوب مي ترسم ...........

نوشته هاي شما واقعا عاليه Applause

ممنونم

ای عشق كه دستان خداييت
بر خواهش های من لگام زده،
و گرسنگی و تشنگيم را تا وقار و افتخار بالا برده،
مگذار توان و استقاتم
از نانی تناول كند و يا شرابی بنوشد
كه خويشتنِ ناتوانم را وسوسه می كند.
بگذار گرسنۀ گرسنه بمانم،
بگذار از تشنگی بسوزم،
بگذار بميرم و هلاك شوم،
پيش از آنكه دستی برآورم
و از پياله ای بنوشم كه تو آن را پر نكرده ای،
يا از ظرفی بخورم كه تو آن را متبرك نساخته ای........

ومن
دیگر آزارت نمی دهم
زین پس
قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم
مطمئن باش...
هنوز هم قافیه را به چشمان تو
می بازم
مطمئن باش!

بر مي گردم
با چشمانم
كه تنها يادگار كودكي منند
آيا مادرم مرا باز خواهد شناخت ؟

(حسين پناهي)

چشای تو نور کوچه باغ رازه
چشای من ظلمت شب نیازه
باهم دیگه رازونیازی داشتیم
حکایت دورودرازی داشتیم
اما پس ازاون آشنایی
اون هم دلی اون هم زبانی
از گردراه اومد جدایی
رفتی وچشم برام گذاشتی
تواین قفس تنهام گذاشتی
حالانمیدونم کجایی
کاشکی یکی بود ماروباهم آشتی میداد
کاشکی چشامون باز تو چشم هم می افتاد
امروزاگه تاریک و خاموش سیاهِ
فردا که شد دنیا پرازخورشید وماهِ

خدا حافظ
ازاین جا که پرازغمه خسته شدم می خواهم برم
قلبم و که دادم به تو دیگه باید پس بگیرم
موندن هرگز
خداحافظ
دیگه میرم
اگه یه روزدردای دنیا بریزه توقلب من
ستاره ها خاموش بشن توآسمون شب من
من میمیرم
دیگه میرم
خداحافظ
دیگه رفتم
پایان ثانیه منم
هرجایی ساعت ببینم
عقربه هاشو میشکنم
حتی نشد واسه یه بار
من بدی یاتو خوب کنم
خورشید وکشتم تا دیگه
خودم بجات غروب کنم
دل میسوزه
ازم نخواه بیشترازاین اسیر این قفس باشم
هیچی نمونده ازدلم خاکستر دو آتیشم
ریزه ریزه
دل میسوزه
خسته شدم
دلم گرفته این روزا غم خونه کرده تو صدام
بارون غصه انگاری می باره تو ترانه هام
عاشق بودم
خسته شدم
خسته شدم
دیگه میرم
گریه نکن
دل بیا بریم
ازعشق دیگه نگیم
درد عشقی که کشیدیم
جزخدا به کسی نگیم........

از وقتي كه عاشق شدم
فرصت بيشتري پيدا كردم
فرصت بيشتري براي اينكه پرواز كنم و....بعد زمين بخورم!
و اين عاليست.....
هركس شانس پرواز كردن و به زمين خوردن را ندارد....
و تو اين شانس را به من بخشيدي
متشكرم!

حرف هاتون پر است از همون عين شين قاف
مدت هاست هيچ شعري نگفته ام و هيچ متني ننگاشه ام و يخ بسته است چشمه شورم که شعر شور شعور است و آنگاه ک شوري نباشد شعري نيست. اما هر از گاهي سنگي ميشکند اين چشمه تا لحظه اي تنها لحظه اي دوباره جاري شود اين رود .
ممنون که گاهي سنگي بر اين چشمه ميزنيد Applause

...
... عشق يا اعتماد
نمی دانم
چيزی ميان ما گم شد
که هرگز
آن را نيافتيم
پس مرا فراموش کن
مثل مرد قصه های مادربزرگ
که وجود نداشت
اما برای زنش
گوزن شکار می کرد

harvard نوشته بود:

حرف هاتون پر است از همون عين شين قاف
مدت هاست هيچ شعري نگفته ام و هيچ متني ننگاشه ام و يخ بسته است چشمه شورم که شعر شور شعور است و آنگاه ک شوري نباشد شعري نيست. اما هر از گاهي سنگي ميشکند اين چشمه تا لحظه اي تنها لحظه اي دوباره جاري شود اين رود .
ممنون که گاهي سنگي بر اين چشمه ميزنيد Applause

من هم ممنونم

هنوز راهي از چشم هاي خيسم
رو به خاك بازي در باغ و
پله هاي شكسته ي روز دبستان
مي رود
هنوز بغضي ساده
رو به دفتري از امضاي بزرگ و يك بيست
كه جهان را به دل خالي ام مي بخشيد
مي شكند

نبضم در ني ني چشم هاي تو مي زند ,پلک که بگذاري مرده ام....... Sad

پرواز هم روياي آن پرنده نبود...
دانه دانه پرهايش را چيد,تا با اين بالش خواب ديگري ببينند...
Pray

رايکا نوشته بود:

پرواز هم روياي آن پرنده نبود...
دانه دانه پرهايش را چيد,تا با اين بالش خواب ديگري ببينند...
Pray