آنجایی که علم از پاسخ بازماند

روزهای اول سال 1382 بود که با میترا آشنا شدم . بگذارید صادقانه بگویم که وقتی او را در سیزده بدر که همراه خانواده ام به یکی از جنگلهای اطراف شهرمان رفته بودیم دیدم ، اولین جمله ای که به زبان راندم این بود : کدام مرد بدبختی با این ابلیس زیبا ازدواج میکند ؟

این را گفتم ، غافل از اینکه از همان روز سرنوشت من تغییر میکند ، آری ، سر و وضع ظاهری میترا به گونه ای بود که توجه همه پسرهای جوان را به خودش جلب کرده بود . البته چهره زیبایی داشت اما طوری جلف لباس پوشیده و آرایش کرده بود که در نظر افرادی مثل من که در یک خانواده متعصب بزرگ شده بودم ، قبل از اینکه زیباییش به چشم بیاید ، حرکات و ظاهر جلفش جلب توجه میکرد .

تا حوالی ظهر در آن جنگل می آمد و می رفت و کم کم داشت سر و صدای همه را و از جمله خانواده خودم را در می آورد .. که بزرگترین اشتباه زندگی ام را مرتکب شدم ، یعنی تصمیم گرفتم به سراغ او برم و حالیش کنم که دیگران چه قضاوتی در مورد شخصیتش دارند. اتفاقا دو ، سه دقیقه ای که مشغول قدم زدن کنار جاده بود و کسی در اطرافش نبود ، بهترین مجال نصیبم شد و بی رو در بایستی عقیده ام را گفتم و آخر سر هم گفتم : فکرش رو کردی اگر با این چهره زیبا ، سیرت زیبا هم داشتی چه شخصیتی پیدا میکردی ؟

حرفهایم که تمام شد میترا سر بلند کرد و نگاه افسونگرش را به چشمانم ریخت و به آرامی گفت : تا حالا هیچ کس این حرفها رو به من نزده ...

ای کاش آن روز به سراغش نمیرفتم ، ای کاش به او چیزی نمیگفتم و ای کاش او نگاهم نمیکرد و ای کاش ... !!!

آنشب تا صبح خوابم نبرد . لااقل صد بار شماره تلفنش را از جیبم در آوردم ونگاه کردم . حس بدی داشتم . میدانستم دارم خودم را گول میزنم : شاید واقعا نیاز به کمک داشته باشد ! اما هر کار کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم که به او تلفن نزنم و پس از همان تلفن اول که سه ساعت و 22 دقیقه طول کشید ، عاشقش شدم ! از فردا هر روز او را میدیدم و خوشحالی ام آن بود که کسی از دوستی من و او خبر ندارد ، اما میترا اصرار عجیبی داشت که دیگران ما را ببینند و سر انجام کمتر از دوماه بعد تقریبا همه شهر از رابطه ما با خبر شدند .

پدر و مادرم چنان جنجالی به راه انداختند که سابقه نداشت . من نیز که گویی عقل و مغزم را به او باخته بودم روی حرفم ایستادم که : من میخواهم با میترا عروسی کنم ... او قول داده که خودش رو عوض کنه !

پدرم فریاد میزد : تو آبروی ما را بردی و مادرم اشک میریخت و میگفت : پسرم این دختر اصلاح پذیر نیست ... چرا بازیچه اش شدی ؟؟؟

من اما ، گاهی اوقات هم که کم کم باور می کردم که دیگران در مورد او درست می گویند ، به محض اینکه با میترا روبرو میشدم همه چیز را فراموش میکردم .

حالا دیگه کار بجایی رسیده بود که رسوای شهر شده بودم و تنها امیدم آن بود که میترا پس از ازدواج با من رویه اش را تغییر دهد و ...

اما روز که حرف ازدواج را پیش کشیدم ، او قهقهه زد و گفت : من فقط میخواستم تو را به اینجا برسانم و تلافی اون تحقیری که در روز سیزده بدر نصیبم کردی ، سرت در بیاورم ...

دیگه هم نمیخوام تو رو ببینم ! این را گفت و رفت ، ولی من هنوز فکر میکردم او دارد شوخی میکند و ...

تا اینکه فردای آن روز او را سوار ماشین جوان دیگری دیدم ! وقتی خبر به پدر و مادرم رسید فقط گفتند : ای کاش می مردم ولی چنین ننگی رو تحمل نمیکردیم !!

من اما ، چنان به بن بست رسیده بودم که اشتباه دوم را انجام دادم ، ... خودکشی !!!
منبع:داستانهاي محمد رضا

نميدونم اين حديث از کيه و متن دقيقش چيه اما مضمونش اينه:
هر کس کسي را به خاطر چيزي سرزنش کند نميميرد مگر اينکه به آن چيزي که ديگري را به خاطر آن سرزنش کرده گرفتار شود .

به نظر شما اگه اين رابطه به سرانجام رسيده بود و واقعاً در نهايت به ازدواج منتهي مي شد، چه سرنوشتي در انتظار هر دوشون بود؟ آيا واقعاً ميترا عوض مي شد؟ Think