کم بیتی های نغز

چون "مشاعره" سخت و حاوي اشعار تکراري شده و مهمتر اينکه گاهي تک بيتي يا دوبيتي هاي نغزي وجود دارند که به خاطرمون مياد اما قواعد و حتي فضاي مشاعره مانع ميشه که اونها رو اونجا بنويسيم، اين تاپيک رو ساختم! اگه پيشنهادي براي تغيير اسم يا تغيير محتويات اينجا داريد بفرماييد. خودم با دو بيت باحال از استاد سخن سعدي شيرازي شروع ميکنم:

ترسم که بنفشه آب سيبت ببرد
بازار جمال دلفريبت ببرد
بر حاشيه ي دفتر حسن آن خط زشت
منويس که رونق کتيبت ببرد! Laughing

* منظورم از "کم بيتي"، بيشتر، يک يا دو بيتي هست.

اين يکي فکر کنم از صائب باشه:

رخت بربست ز دل شادي و هنگام وداع
با غمت گفت که يا جاي تو يا جاي من است Sad

چه خوب! من مدتها منتظر بودم با اين شعر مشاعره کنم ولي نمي شد Sad

گويند بهشت و حور و کوثر باشد
شيريني و شهد و شکر باشد

پر کن قدح باده و بر دستم نه
نقدي ز هزار نسيه بهتر باشد

خيام

دو زلفونت بود تار ربابُم
چه مي خواهي از اين حال خرابُم

تو که با مُو سر ياري نداري
چرا هر نيمه شُو آيي به خوابُم

مرا عهدي است با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کویش را چو جان خویش پندارم

اگر زلفت به هر تاری، اسیر تازه‏ای دارد
مبارک باشد امّا، دلبری اندازه‏ای دارد

نميدونم از کی فقط ميدونم با لحجه همدانی

كاسه به دِسِت ميري تو ماس بساني
كاسه‌ت بشكنه ماسِت بيريزه اگه مِنه نساني
مي‌ساني بسان نيمي‌ساني قبرسان
حُكمِته هشتم لِو جوق هف بسان

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولي
عشق داند که در اين دايره سرگردانند

گردون نگري ز قد فرسوده ماست
جيحون اثري ز اشک پالوده ماست

دوزخ شرري ز رنج بيهوده ماست
فردوس دمي ز بخت آسوده ماست

خيام

من مست مي عشقم هشيار نخواهم شد
وز خواب خوش مستي بيدار نخواهم شد

امروز چنان مستم از باده دوشينه
تا روز قيامت هم هشيار نخواهم شد

اي که از کلک هنر نقش دل انگيز خدايي
حيف باشد مه من کاين همه از مهر جدايي

گفته بودي جگري خون نکني باز کجايي
من ندانستم از اول که تو بي مهر و وفايي

عهد نابستن از ان به که ببندي و نپايي

مدعي طعنه زند در ره عشق تو ز يادم
وين نداند که من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه بلبل شيراز نرفته است زيادم
دوستان عيب کنندم که چرا دل به تو دادم

بايد اول به تو گفتن که چنين خوب چرايي

از لب يار شکر را چه خبر
وز رخش شمس و قمر را چه خبر
با دمش باد بهاري چه زند
وز قدش سرود شجر را چه خبر

يارم همه نيش بر سر نيش زند
گويم که مزن ستيزه را بيش زند

چون در دل من مقام دارد شب و روز
ميترسم از آنکه نيش بر خويش زند

بابا طاهر

دلا از دست تنهایی شدم شمعی فروزان و شدم آواره غمها

بر روي ما نگاه خدا خنده مي زند
هر چند ره به ساحل لطفش نبر ده ايم

زيرا چو زاهدان سيه کار خرقه پوش
پنهان ز ديدگان خدا مي نخور ده ايم

فروغ فرخزاد Brick wall