کم بیتی های نغز

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظر من چنين خوشش آراست

از آن به دير مغانم عزيز مي‌دارند
که آتشي که نميرد هميشه در دل ماست

حافظ

آيينه ي روي تو فهرست خط و خال ها
تفصيل ها پنهان شده در پرده ي اجمالها
"صائب"

ترک چشمان تو مستندو دو شمشير به دست
از دو بدمست يکي شهر پر از غوغا شد
ارني گفت دلم بهر تماشاي رخش
لن تراني به جواب از دو لبش گويا شد
" شاطر عباس صبوحي"

امروز اول دي ماه است
من راز فصل ها را مي دانم
و حرف لحظه ها را مي فهمم
نجات دهنده در گور خفته است
ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد
فروغ فرخزاد

حسرت نبرم به خواب آن مرداب کارام درون دشت شب خفته است
دريايم و نيست باکم از طوفان دريا همه عمر خوابش آشفته است

اي چشمه ي روشن منم آن سايه که نقشي
در آينه ي چشم زلال تو ندارم ...
"کدکني "

شيشه دل را شکستن احتياجش سنگ نيست
اين شقايق با نگاه سرد پرپر مي شود

خنده بر لب مي زنم تا کس نداند راز من
ور نه اين دنيا که ما ديديم خنديدن نداشت...

به چشم کردهام ابروي ماه سيمايي
خيال سبزخطي نقش بستهام جايي

اميد هست که منشور عشقبازي من
از آن کمانچه ابرو رسد به طغرايي

حافظ

ز درد ياس ندانم کجا کنم فرياد
قفس شکسته ام و آشيان نمانده به ياد
"بيدل دهلوي"

گفتمش نقاش را نقشي بکش از زندگي ..... با قلم نقش حبابي بر لب دريا کشيد

گفتمش چون مي کشي تصوير مردان خدا ....... تک درختي در بيابان يکه و تنها کشيد

گفتمش تصويري از ليلي ومجنون رابکش ........عکس حيدر(ع) در کنار حضرت زهرا(س)کشيد

گفتمش بر روي کاغذ عشق را تصوير کن .........در بيابان بلا، تصوير يک سقا کشيد

چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من
ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من

گر چو فرهادم بتلخي جان برآيد باک نيست
بس حکايتهاي شيرين باز ميماند ز من

حافظ

گر داد من شکسته دادا دادا
ورنه من و هجر هرچه بادا بادا
"..."

دوست عزيز و شاعرم ميثم عباس شعار امشب در کنار منه، شعر زيبايي برام خوند که يکي از دوستانش براش فرستاده بود ، حيفم اومد براي دوستانم نفرستم:

امشب به رسم عاشقي يادي زياران مي کنم ....... در غربتي تاريک و سرد از غم حکايت مي کنم
امشب وجودم خسته است از سردي دلهاي سرد....آيا تو هم در ياد من هستي در اين شبهاي درد؟

اين بيت رو هم خودش گفته به ياد مادرش:

باز مي گريم من از ايام هجران اي پري ....... باز مي نالم من از تخريب طوفان اي پري
....

ز دوستان به جفا سيرگشت مردي نيست
جفاي دوست، زنم گر نه مردوار کشم

چو ميتوان به صبوري کشيد جور عدو
چرا صبور نباشم که جور يار کشم

سعدي