کم بیتی های نغز

نقش کردم رخ زيباي تو در خانه ي دل
خانه ويران شد و آن نقش به ديوار بماند
رحمتعلي شاه

دل نيست کبوتر که چو برخاست، نشيند ... ازگوشه بامي که پريديم، پريديم

___
اين بيت معروفترين بيت وحشي بافقي است... فردا (ششم مهر)، سالمرگ اين شاعر بزرگ است.

يک روز رسد غمي به اندازه کوه ، يک روز نشاطي اندازه دشت

افسانه زندگي چنين است، در سايه کوه بايد از دشت گذشت

گفتم: تو شيرين مني

گفتا: تو فرهادي مگر؟

گفتم: خرابت مي شوم

گفتا: تو آبادي مگر؟

گفتم: ندادي دل به من

گفتا: تو جان دادي مگر؟

گفتم: ز کويت مي روم

گفتا: تو آزادي مگر؟

گفتم: فراموشم نکن

گفتا: تو در يادي مگر؟
//////////////////////////////////////

يادمان باشد ،اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش، سوز و نوائي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم زغفلت، من و مائي نکنيم

يادمان باشد ، سر سجاده عشق

جز براي ، دل محبوب ، دعائي نکنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق، ز هر بي سر و پائي ، نکنيم

در بحر صفا گداختم همچو نمک
نه کفر ونه ايمان نه يقين ماند ونه شک
اندر دل من ستاره اي پيدا شد
گم گشت در ان ستاره هر هفت فلک

بر لب بحر فنا منتظريم اي ساقي
فرستي دان که ز لب تا به دهان اين همه نيست
" حافظ"

من در اين کلبه خوشم تو در آن اوج که هستي خوش باش من به عشق تو خوشم تو به عشق هر که هستي خوش باش

من در اين کلبه خوشم تو در آن اوج که هستي خوش باش من به عشق تو خوشم تو به عشق هر که هستي خوش باش

آن بيدقي که شاه شدست از رخ خوشت
بازش به مات غم چه گدا ميکني مکن
"مولانا"

ترک من گفت و به ترکش نتوانم که بگويم
چه کنم نيست دلي چون دل او ز آهن و رويم

عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود ... جوينده عشق بي‌عدد خواهد بود
فردا که قيامت آشکارا گردد ... هر کس که نه عاشق است رد خواهد بود

مولوي

آمدي با تاب گيسو تا که بيتابم کني

زلف بر يکسو زدي تا غرق مهتابم کني

آتش از برق نگاهت ريختي بر جان من

خواستي تا در ميان شعله ها آبم کني

"هزار سال گذشت از حکايت مجنون
هنوز مردم صحرا نشين سيه پوشند"

همه عمر برندارم، سر ازاين خمار مستي / که هنوز من نبودم، که تو در دلم نشستي
تو نه مثل آفتابي، که حضور و غيبت افتد / دگران روند و آيند و تو هم‌چنان که هستي

ما و مجنون درس عشق از يک اديب آموختيم
او به ظاهر گشت عاشق ما به معني سوختيم
"..."