سکوت نوشتن

امروز من پر از سکوت نوشتن هستم, يک عالمه کلمه ها و جملاتی که نميتونم بهشون سر و سامون بدم. شده تا به حال همه وجودتون حرف باشه ولی نتونيد منظورتون رو برسونيد?
من گاهی اينطوری ميشم خودم هی خودم و تصحيح ميکنم عاقبت هم سر يک نوشته, با خودم به تفاهم نميرسم, بعد اون نوشته ميمونه جزو نوشته های خط خطی و نيمه کاره که وقتی چند وقت ديگه سراغشون ميرم کلی باهاشون کيف ميکنم.
درست مثل الان, اصلا مطلب خاصی برای نوشتن نداشتم ولی دلم ميخواست بنويسم
شماها بخوابيد من براتون مينويسم Smile

I am up and have no feeling for working at all! Keep writing .. Wink

".. و سکوت سرشار از ناگفته هاست....

از حرکات ناکرده...شگفتي هاي بر زبان نيامده....

و اعتراف به عشق های نهان.

در اين سکوت حقيقت ما نهفته است .

حقيقت من و تو... "

-شاملو

و

.." پس اگر اين سکوت تکوين خوانا ترين ترانه من است،
تنها مرا زمزمه کن،
اي ساده،
اي صبور.."

(شاعرش رو نمي شناسم ولي آخرين بار در نامه يک دوست نوشته شده بود..)

منم همينطور اصلا حوصله کارکردن ندارم
هوا اينجا خيلی قشنگ, ابری و بدون بارون, دلم ميخواست يک لباس ورزشی تنم بود ميرفتم
راه ميرفتم, اصلا ميدونی چيه دلم ميخواست از قيد و بند هر چی هست رها بودم, کار ,مسئوليت,همه چيز
باز هم خوبه ميشه نوشت گرچه هنوز هم نتونستم اون حسی که در وجودم معنی کنم, شايدم
اصلا معنی نداشته باشه, ناشناخته باشه مثل خيلی چيزای ديگه
اصلا چرا ما آدمها برای همه چيز دنبال معنی ميگرديم
همينا خودش معنی ديگه," اينکه من امروز پر از خاليم و حوصله کار کردن هم ندارم" Think

حرف هايي براي نگفتن
ارزش هر شخص فقط به حرف هايي نيست که براي گفتن دارد.
ارزش واقعي هر شخص به حرف هايي است که براي نگفتن دارد.
Eh?

اين متن رو تو سايت شخصي يه نفر خوندم:

"آدمی بر کناره های ساحل دریای توفنده وجود قدم می زند؛ بی آن که بداند کجا نشان قدم تمام خواهد شد. نوشتن، راهی است برای ماندن، و گزارشی از آن که تا کجاها رفته ای...؛ پیش از آن که نشان پای تو به موجی محو شود."

منبع: khaki .ir

يک نفر مينويسه
و هزاران نفر ميخونن
يک نفر يک نقاشی ميکشه
صدها نفر ميبينن
ولی هر کسی اونجوری که دلش ميخواد برداشت ميکنه
کاش ميشد همه منظور و حس رو اونجوری ميفهميدن که بود
آدم وقتی نقاشی ميکنه يا مينويسه خيلی براش لذت داره که مفهوم رو رسونده باشه
يادم مياد يک دفعه ايران که بودم يک طرح برای نقاشيم انتخاب کرده بودم
مادری بود که يک بچه بغلش بود و توی اسکله کنار آب ايستاده بود
من با حس "انتظار" اين نقاشی رو شروع کردم
و وقتی که نمايشگاه گذاشته بوديم
برام خيلی لذت بخش بود که همه ميگفتند اين تابلو برامون تداعی "انتظار"

sedayedel نوشته بود:

...يادم مياد يک دفعه ايران که بودم يک طرح برای نقاشيم انتخاب کرده بودم
مادری بود که يک بچه بغلش بود و توی اسکله کنار آب ايستاده بود
من با حس "انتظار" اين نقاشی رو شروع کردم
و وقتی که نمايشگاه گذاشته بوديم
برام خيلی لذت بخش بود که همه ميگفتند اين تابلو برامون تداعی "انتظار"

بابا نقاش! Applause

چرا نقاشي هات رو به ما نشون نمي دي؟

نه با با اونوقت ميگن فتو شاپيه Razz

هميشه ميگفتی عاشق نوشته هاتم
چقدر بنويسم
اگر همه نوشته هام و جمع ميکردی
تا حالا يک کتاب شده بود
با کلی سياه قلم
حيف از اون همه وقت
از اون همه پاکی و سادگی
از اون غصه ای که از ته دل جوشيد و اشک شد و
رد پاش و روی نوشته ها گذاشت
و توی خود خواه عاشق اون رد پاها بودی
ولی هنوزم بازی کی برنده تره رو بازی ميکردی
هميشه با لجبازی تو بازی کی عاشق تره ميخواستی برنده باشی
باشه تو برنده بودی
هميشه
ولی اون روزی که گفتی
تو با خودت چه کردی
بعدش گريه کردی
ديدی که عملاً من برنده بودم
از اولش هم من برنده تر بودم
برای همين هم
خاتون قلبت موندم
حالا با يادم لجبازی کن
توی يادت برنده شو
توی اتوبان مخصوص خودمون دنبالم نگرد
ديگه اونجا نيستم
ديگه نميخندونمت
نگاهتم نميکنم که بگی چشمات رنگ کاکا ؤو
ديگه توی اتوبان مخصوص خودمون نيستم
من و خواستی ببينی برو توی يادت توی قلبت
خودت گفتی اونجا جاودانه خواهم ماند

____________________________
گاهی مغز من چه چيزايی ميگه ها Mr. Green

جلوه هايي از آرامش تو مي لغزد در دل کلمه ها و آرام آرام مرا به سمت خيالات مه گرفته ي جلبک مي برد...از سکوت مي ترسم جون خودم را ميبينم...پس به دامن کلمات مي آويزم و خواب دريا را نفس مي کشم...

ما عاشق پيشه هاي بي خيالي که ادعا مي کنيم غم همه ي دنيا رو تو دلمون داريم ولي به هيچ جاي ذهن و دلمون راه نمي ديم گوشه اي از اونو.
ما يک لحظه مي ميريم براي همديگه، لحظه بعد همديگه رو پاره پاره مي کنيم سر گذرا ترين چيزها. روبرو سينه چاک مي کنيم و اشک مي ريزيم و آه مي کشيم براي هم، پشت سر زير و بالاي همديگه رو هم مي آريم.
ادعامون گوش فلک رو کر مي کنه اما پاي عمل، پاي پايمردي، مرده ايم گوشه ي خونه، توي پستو، در اعماق قلبمون خوشحاليم که به من چه و به من چه و شکر که به خير گذشت (روزهاي موشک باران رو به ياد بياريد)
آهنگي قديمي ضبط شده در قبل از انقلاب شنيدم. مجري (فريدون فرخزاد) به دختر خانم خواننده (شهره) درسي داد که اگه شعورش اجازه مي داد بايد خيلي تاثير مي ذاشت در زندگيش.
ف- شما تا حالا عاشق شدين؟
ش- نه!
ف- پس اين همه شايعاتي که پشت سر ماست چيه؟
ش- پشت سر من که نيست.
ف- آها پس همه ش راجع به منه، يعني شما تا حالا عاشق نشدين؟
ش- نچ!
ف- مگه ميشه آدم عاشق نشه، هر آدم سالمي عاشق مي شه، بچه اي که در چهاده سالگي عاشق نشه مريضه. هر آدمي عاشق مي شه، اول عاشق مامان و باباش مي شه بعد عاشق دوستاي مامانش مي شه، بعد عاشق دختر همسايه ش ميشه... پس شما عاشق نيستين؟
ش- نه!
ف- حتما به دکتر مراجعه کنين... آخه اين که مي گم عشق، فقط اين نيس که يه دختر و پسري زير درخت همديگه رو بغل کنن و فلان و فلان، ما عشق به خدا داريم، عشق به مردم داريم..
ش- خب اين عشقا رو دارم..
ف- عجب شما عشق به مردم دارين؟
ش- بله!
ف- الان تو ويتنام چه خبره؟
ش- من نمي دونم!
ف- چطور نمي دونين اونجا دارن دسته دسته آدما رو مي کشن!
ش- خواهش مي کنم وارد سياست نشين.
ف بسيار خوب راجع به نون سنگک صحبت کنيم... اسم آهنگتون چيه؟
ش- ناجي!
ف- ناجي يعني چي؟
ش- نجات دهنده.
ف- چطور يه نفر که نميدونه تو دنيا چه خبره يه آهنگ خونده به نام ناجي؟
...
...
اين همه نوشتن از عشق و عاشقي و آه جگر سوز و واي يارم چه شد رو اگه از ما بگيرن چي برامون مي مونه؟
چي براي وجود داشتن داريم؟
اين چهار تا بيت و غزل حافظ رو اگه حفظ نباشيم يا اين ور و اونور کپي پيست نکنيم چه بايد بکنيم.
اشعار سهراب رو اگه حفظ نباشيم به معشوقمون چي بگيم؟ چطور خلا بينمون رو پر کنيم؟
رباعيات خيام رو اگه نداشته باشيم چطور خماري و مستيمونو توجيه کنيم؟

ما به خودمون هم داريم دروغ مي گيم.

از شانس من هيچ کس هم توی تالار نيست
هيچ کس بی خواب نشده
همتون خوابيد
اونهايی هم که ميتونن بيدار باشن يک جورايی از سرزمين جادويی دور افتادن Crying or Very sad

دلم ميخواد بنويسم
حوصلم سر رفته
دلتنگم
يادش به خير, اون موقع ها هر وقت حوصلم سر ميرفت دوست داشتم بازی کنم
تخته نرد, ورق بازی, مينچ, ايروپولی, آتاری, vocabulary بازی
حيم رو باز ميکردم, و شروع ميکردم به اينکه ببينم چند تا از لغتهای اون صفحه رو بلدم
اونهايی رو که بلد بودم high light ميکردم, روز هايی که بيشتر صفحه high light ميشد کيف ميکردم
ولی الان فرق ميکنه
دلم ميخواد با کلمه ها بازی کنم
دلم ميخواد با کلمه ها جمله هايی بسازم که دلتنگيم و بر طرف کنه
کلمه هايی که دلم و گشاد کنه
چاقو, دشنه, اره, تيشه, شيشه
نه
اينها دل و گشاد نميکنن, فقط زخمی ميکنن
اون موقع دل آدم ميشه تنگ و زخمی
بعدشم تنهايی ميون هزار تا آدم که مثلاً دور و برتن و بهت نزديکن, ميشه نمکی که سوزش هم به دردهات اضافه تر ميکنه
پس چی بگم
دوستی, همدلی, همفکری, همزبونی, محبت, تمنا, خواستن
آره, حالا بهتر شد
فاصله ها مهم نيست
انرژی ما به هم پيوند ميخوره, مثل دو قطب مخالف آهنربا
وقتی همدلی نباشه ,آدم بغل دستيت مثل قابلمه تفلون نچسب ميشه
اين شد بازی امروز
پيام من ميرسه
به اونی که خودش ميخواد پيام من بهش برسه

آرام باش
آرام صحبت كن
بچه گنجشكي در خواب است!...

رند نوشته بود:

".. و سکوت سرشار از ناگفته هاست....

از حرکات ناکرده...شگفتي هاي بر زبان نيامده....

و اعتراف به عشق های نهان.

در اين سکوت حقيقت ما نهفته است .

حقيقت من و تو... "

-شاملو

و

.." پس اگر اين سکوت تکوين خوانا ترين ترانه من است،
تنها مرا زمزمه کن،
اي ساده،
اي صبور.."

(شاعرش رو نمي شناسم ولي آخرين بار در نامه يک دوست نوشته شده بود..)

شرمنده فضولي ميکنم ولي اين شعر مال شاملو نيست ، مال يه شاعر آلمانيه که اسمش الان يادم نيست ...