دیدگاههای یک پژوهشگر فیزیک:اولویت‌های علمی کشور

دكتر سيد اكبر جعفري، استاديار فيزيك دانشگاه صنعتي اصفهان و پژوهشگر موسسه تحقيقات مواد دانشگاه توكيو در نوشتاري براي سرويس «پژوهشي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، كوشيده است از ديد يك فيزيكدان ماده چگال، اولويت‌هاي علمي كشور را بررسي كرده و به اين سوال پاسخ دهد كه در شرايط امروز بايد در چه زمينه‌اي از علوم در ايران سرمايه گذاري كرد.

Link: http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-681870&Lang=P

I agree with some of Dr. Jafari's observations but I strongly disagree with his view that we should heavily invest in nano technology and or similar fields at the fore front of science. A strategic investment, I beleive, should be in our economic system so that an engineering innovation can beome profitable. Spending millions of dollars on super computers to solve theoretical physics problems is not the right solution. If we make our economy "science friendly", then science will flourish by itself.

Forced improvement in one or two specific branches of science or engineering will not lead to an industrialized nation. The same way that having all these brilliant students winning International olympiads has nothing to do with our scientific abilities. You might be surprized to knw that in Canada or US nobody in the universities or high schoools knows about these olympiads!

نانو تکنولوژي يک علم نيست، بلکه يک رويکرد است. يعني در همه علوم قابل تسري است. رويکرد نانو يک رويکرد فراي رويکرد سنتي علم است. به نظر نميرسد که ما در علوم سنتي که زادگاه آن غرب است بتوانيم به نقطه قابل رفابتي برسيم. ولي در رويکرد نانو، با توجه به اينکه خيلي دولوپ نشده و ما فاصله اي با سطح بين اللملي آن نداريم ميتوانيم با يک سرمايه گذاري جهش کنيم. البته از اين نظر که بخش علمي کشور ما ظرفيت جذب اينچنين بودجه اي را دارد يا نه ميشود قدري تامل کرد.
نکته دوم اينکه علم بايد به حدي برسد که بتواند پول توليد کند. وگرنه اقتصاد براي آن علم پشيزي هم قائل نيست. من فکر ميکنم که علم وقتي ميتواند درآمدزاي واقعي باشد که صاحب آن، لايسنسور آن هم باشد. با در اين علوم امروزه ما به اين راحتي نميتوانيم لايسنسور شويم. مگر اينکه روي يک يا دو علم فوکوس کنيم. نظير کاري که کوبا روي بايوتکنولوژِي کرده و الان لايسنسور هم شده و کلي درآمد از اين رشته دارد.

Welcome to the forum Nerd! I look forward to hearing other forum members' opinion on this very important topic.

موضوع اينجاست که گاهی دامنه يک بحث اونقدر گسترده و اساسی که آدم ترجيح ميده اصلا شروع نکنه
اين موضو ع هم يکی از اونهاست به گفته Nerd نانو فقط مخصوص يک علم نيست بلکه
دامنه استفاده اون برای همه علوم گسترده است همينطور که شاهديم الان به بيش از
100 عنصر شيميايی در بدن پی برده اند که در 75 سال پيش اصلا اونها رو نميشناختند يا استفاده هايی که در علم طب, شيمی و......ميشه
ولی مهم اينه که با وجود اينکه حتی در کشور های پيش رفته بيش از چندين بيليون دلار خرج
Nano-Technology ميکنند هنوز خيلی از خود دانشمندان هيچ دليل مشخص و واضحی
برای تلاششون در پيش برد اين تکنولوژی پر خرج ندارن و هيچ مو سسه ای هم وجود نداره که
هدفی به اين تحقيقات بده ويا اثرات زيانبار بعدی يک سری از اين اکتشافات رو ابتداعا
مورد بر رسی قرار بده يا پيش بينی کنه. به نظر من Nano-Tech قبل از هر چيز نياز به سرپرستی داره و تا اونجايی که نياز فوری و مبرم حل يک مشکل اساسی رو دنبال نميکنه بدون هيچ دليل خواصی نبايد اينقدر هزينه سرف بشه
علم دارو سازی و شيمی به واسطه همين علم به اين همه فرمولهايی برای food supplemet ها و داروهايی پيدا کرد که امروز پس از چند دوره استفاده به اين نتيجه رسيد که مصرف يک تعداديش که برای اکو سيستم ضرر داره حتی از طريق Breast feeding و ژنتيک قابل انتقال, و اثرات زيانباری داره ولی اون روزی که کشف شدند بدون بر رسی اين ضرر ها تبديل به Industrial Revolution شدند و جيب يک سری از اين کمپانيهای هرمی multi level marketing رو پر کردند
و يک سری از دانشمندان و محققان تنها به صرف اينکه اين سايز يک دهم اتمی ميتونه انقلاب صنعتی آينده باشه يا موتوری برای راه اندازی اقتصاد خدشه دار شده دنيا بهش روی آوردن
و متاسفانه قبل از اينکه صورت مسيله رو حل کنن در آمد احتمالی از اون رو حساب ميکنن
حتی صرف نظر از اشکالات کلی کار مقايسه اين آقا بين تعداد محققان فقط يک مو سسه ژاپنی با کل ايران درست نيست چون متاسفانه در کشور ما عادت کار های عملی و تحقيقاتی
هنوز به درستی ايجاد نشده پس وقتی نظام آموزشی از بنياد ايراد داره نميشه توقع تعداد بيشتری
محقق رو داشته باشيم برای مثال در دوران دوازده ساله تحصيلات پايه ای ايران
چقدر کارهای عملی انجام ميشه که بچه ها بتونن لمس کنن و بفهمن به جای اينکه حفظ کنن
همه ماها تعداد دفعاتی که به آزمايشگاه رفتيم در طی اين 12 سال از تعداد انگشتان دستمون بيشتر نيست و وقتی که اينجا ميايم برای تحصيل ميبينيم در کارهای عملی و research ماها جون ميکنيم و لی برای اينها piece of cack و در عوض ماها در رياضيات و حفظيات قدر هستيم
و بد تر حتی در دانشگاه هامون يادم مياد يکی از دوستام که دانشجوی شيمی بود ميگفت
ما فقط برای هر آزمايش يک بار مواد در اختيارمون قرار ميگيره و اگر آزمايش رو اشتباه انجام بديم
بايد به قيمت آزاد پول مواد رو خودمون بپردازيم تا بتونيم دوباره آزمايش رو انجام بديم
مقصودم از بيان اين مثالها اين بود که در جامعه ای که عادت تحقيقات رو نداره سرف
هزينه های گزاف برای به قول اين آقا تحقيقات فيزيک که از الان سود نگرفته رو دارن ميشمرن
به قول اميد کار عاقلانه ای نيست

من هم موافقم كه ما هنوز ظرفيت كار علمي رو در كشورمون ايجاد نكرده ايم. به عبارت ديگه مشكل فقط به ساپورت مالي محدود نميشه. براي مثال در سالهاي گذشته بودجه هاي زيادي براي تحقيقات در ضمينه نانو در كشور تصويب شده و با اين حال تنها مقداري از اين پولها توانايي هزينه كردنشون بوده. اين هزينه هم در حد كارهايي مثل اجاره دفتر و حقوق كارمندان اداري و اينجور چيزها بوده! همين رويه در باب خيلي بودجه هاي تحقيقاتي سازمانها و شركت هاي ديگه هم صدق ميكنه. مثلا شركت هاي نفتي در ايران موظفند سالانه 1% از سود خالصشون رو براي تحقيقات اختصاص بدن،‌ ولي عملا هيچ كدوم نميتونن اين بودجه رو درست صرف كنن. براي نمونه اين رقم براي شركت ملي گاز حدود 100 ميليون دلار بوده!!! و با اين حال هنوز دنبال لايسنسور ميگرده كه براش يك واحد تبديل گاز به مايع درست كنه...
ولي بالاخره بايد از يك جايي شروع كرد. و اين كه ما هرچند با مشكلات مختلفي در زمينه علوم مواجه هستيم، ولي اگر هر كدام تلاش خودمون رو به بهترين وجه بكنيم،‌ انتگرالش رو همه ما و مجموع عمر ما چيز قابل توجهي خواهد شد. همينكه ما بفهميم مشكل دقيقا چيه، بعد خيلي راحت تر ميتونيم حلش كنيم.

Sedayedel has valid points which Nerd points out in his second post too. So, as we seem to agree, making a huge leap in one field (such as nano tech) even if it is possible, is not a solution. The better way -and the very hard challenge- is to build social and ecoinomical infra structures that support a well-rounded improvement in our use and development of technology.

I streesed once before in the forum that TECHNOLOGY is totaly different than THEORETICAL KNOWLEGE and SCIENCE. Our society is still far from a technology-concious socity and cannot digest a high tech economy. Also, a high-tech economy is NOT NECESSARY to have a rich and modern society. Contries like UAE, Switzerland and Canada are examples of this. While Switzerland is an advanced country, it's main source of income is banking industry not high tech. A major source of income for Canada is natural resources (agriculture, lumber, meat etc) not high-tech.

Another issue is "emplyment". we need to emply our youth. This can be done only in an all-round aconomy which has all levels of jobs (both simple and very technical). Advancing in nuclear physics or nano tech doesn't help here Confused