دفتر خاطرات

دفتر خاطرات

من يه سررسيد سال 81 دارم که دقيقاً روز دوشنبه 8 مهر 81 اولين مطالبم رو که جزوه آزمايش 1 آزمايشگاه الکترونيک هست توش نوشتم. از اون به بعد تا آخر دوره تحصيلم در کارشناسي و حتي بعد از اون، يعني بيشتر از 3 سال، اين سررسيد خيلي جاها با من بوده و خيلي از فعاليتهاي من تو اين سررسيد ثبت شده. بعضي از جزوه هايي که سر کلاس بر مي داشتم، پيش نويس هايي که براي امتحان انجام مي دادم، يادداشتهاي شخصيم، اشعار و متنهايي که هر از گاهي به ذهنم مي رسيد و خيلي چيزهاي ديگه اين 3 سال تو اين سررسيد نوشته شده. نوشته هايي که خيلي هاشون حتي تو يادداشتهاي روزانه ام هم وجود نداره. اين سررسيد به ظاهر نامرتب يه جورايي شده دفتر خاطرات پراکنده من تو اين سه سال. فکر مي کنم خيلي از ما همچين دفترهاي خاطراتي داشته باشيم. هر از گاهي که نگاهم به صفحات اون و متنهاي در هم و بر هم و جور واجوري که به اشکال گوناگون همه جاي اون به چشم مي خوره ميفته، خاطرات اين 3 سال تو ذهنم تکرار ميشه ....

تو اين سررسيد، پيش نويس 13 صفحه اي "سفرنامه EurAsia ICT 2002" اولين مطلبي که تو دانشگاه رسماً با امضاي "غريب آشنا" نوشتم و شنبه 12 آبان 81 تو بُرد دانشجويي بخش، برد صفر و يک، نصب کردم، نوشته شده. اون موقع احسان مسئول بُرد بود و براي نصبش با احسان مشورت کردم. شايد اولين باري که با هم برخورد مستقيم داشتم، همون موقع بود. يادمه احسان که مطلب رو خونده بود بهم گفت" "تو وبلاگ نويسي؟"!!! من اون موقع حتي درست نمي دونستم وبلاگ يعني چي! اين سفرنامه اي که تو 9 صفحه A4 تو بُرد بخش نصب شد، مقدمه خيلي چيزها براي من شد. مقدمه دوستهاي جديد خيلي خوب، فعاليتهاي دانشجويي که بعدها در قالب گروه علمي انجام داديم، راه انداختن تالارهاي گفتمان و خيلي چيزهاي ديگه که همه شون برام خيلي ارزش دارن. چون سفرنامه رو دستي نوشته بودم، متن تايپ شده اش رو ندارم؛ اما اون 9 ورق کاغذ رو هنوز نگه داشتم.

غريب آشنا نوشته بود:

تو اين سررسيد، پيش نويس 13 صفحه اي "سفرنامه EurAsia ICT 2002" اولين مطلبي که تو دانشگاه رسماً با امضاي "غريب آشنا" نوشتم و شنبه 12 آبان 81 تو بُرد دانشجويي بخش، برد صفر و يک، نصب کردم، نوشته شده. اون موقع احسان مسئول بُرد بود و براي نصبش با احسان مشورت کردم. شايد اولين باري که با هم برخورد مستقيم داشتم، همون موقع بود. يادمه احسان که مطلب رو خونده بود بهم گفت" "تو وبلاگ نويسي؟"!!! من اون موقع حتي درست نمي دونستم وبلاگ يعني چي! اين سفرنامه اي که تو 9 صفحه A4 تو بُرد بخش نصب شد، مقدمه خيلي چيزها براي من شد. مقدمه دوستهاي جديد خيلي خوب، فعاليتهاي دانشجويي که بعدها در قالب گروه علمي انجام داديم، راه انداختن تالارهاي گفتمان و خيلي چيزهاي ديگه که همه شون برام خيلي ارزش دارن. چون سفرنامه رو دستي نوشته بودم، متن تايپ شده اش رو ندارم؛ اما اون 9 ورق کاغذ رو هنوز نگه داشتم.

خيلي برام جالب بود!

بعد از مدتها اتفاقي به اين موضوع برخورد کردم. اتفاقاً هنوز از اين دفتر استفاده مي کنم و همين ديشب چيزهاي مهمي توش نوشتم.

جاي جاي اين سررسيد، بنا به حال و هواي شخصيم، شعر و متن ادبي و غير ادبي نوشتم. مثلاً:

"از غم عشق در اين ميکده فرياد کشم
دادرس نيست که در هجر رخش داد کشم"

"تا ابد بوي محبت به مشامش نرسد
هر که خاک در ميخانه به رخساره نسفت"

اين جمله فکر کنم از دکتر شريعتي باشه:

"در اين جهان جنون آسا، جز عشق جنون آسا همه چيز ديوانگي است!"

"اين جبهه اسلام است، دل شور دگر دارد
حقا که بر اين محفل الله نظر دارد"

"علاج ضعف دل ما کرشمه ساقي است
بر آر سر که طبيب آمد و دوا آورد"

"قند آميخته با گل نه علاج دل ماست
بوسه اي چند برآميز به دشنامي چند"

"مژده اي دل که مسيحا نفسي مي آيد
که ز انفاس خوشش بوي کسي مي آيد"

و مطلع يه غزل بسيار زيبا از فروغي بسطامي:

"يک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
داد خود را زان مه بي داد گر خواهم گرفت"

نمي دونم قبلاً روي تالار گذاشته ام يا نه؛ در هر صورت دوباره اين شاهکار ادبي رو اينجا گذاشتم.

تو که باز داري تو خاطرات سير ميکني!!!

جالبه منم يه هفته قبل اتفاقي يکي از جزوه هاي سال آخرم رو (85) ورق ميزدم ، کلاس تاريخ اسلام و متون اسلامي و کاربرد کامبيوتر و ... ، يه دفه به قول امروزيا دچار نوستالجي شدم ، ديروز کجا بوديم ، امروز کجاييم و فردا...

ياد ايام جواني جگرم خون ميکرد
خوب شد پير شدم کم کم و نسيان آمد

اشکبوس نوشته بود:

تو که باز داري تو خاطرات سير ميکني!!!...

به نظر من بعضي خاطرات رو نه تنها نبايد فراموش کرد؛ بلکه بايد مدام تو ذهن تکرار بشن تا تجربيات حاصل از اونها تو ذهن آدم حکم بشه.

غريب آشنا نوشته بود:

من يه سررسيد سال 81 دارم که دقيقاً روز دوشنبه 8 مهر 81 اولين مطالبم رو که جزوه آزمايش 1 آزمايشگاه الکترونيک هست توش نوشتم. از اون به بعد تا آخر دوره تحصيلم در کارشناسي و حتي بعد از اون، يعني بيشتر از 3 سال، اين سررسيد خيلي جاها با من بوده و خيلي از فعاليتهاي من تو اين سررسيد ثبت شده. بعضي از جزوه هايي که سر کلاس بر مي داشتم، پيش نويس هايي که براي امتحان انجام مي دادم، يادداشتهاي شخصيم، اشعار و متنهايي که هر از گاهي به ذهنم مي رسيد و خيلي چيزهاي ديگه اين 3 سال تو اين سررسيد نوشته شده. نوشته هايي که خيلي هاشون حتي تو يادداشتهاي روزانه ام هم وجود نداره. اين سررسيد به ظاهر نامرتب يه جورايي شده دفتر خاطرات پراکنده من تو اين سه سال. فکر مي کنم خيلي از ما همچين دفترهاي خاطراتي داشته باشيم. هر از گاهي که نگاهم به صفحات اون و متنهاي در هم و بر هم و جور واجوري که به اشکال گوناگون همه جاي اون به چشم مي خوره ميفته، خاطرات اين 3 سال تو ذهنم تکرار ميشه ....

خيلي خوبه همان زماني که چيزي به ذهنمان مي‌رسد يا مي‌خواهيم کاري انجام مي‌دهيم اگر کمي هم مي‌دانيم درست است آن را انجام دهيم و به عقب نيندازيم خوشحالم که آن زمان نوشته‌هايت را با آدم خوبي در ميان گذاشته‌اي و کار خود را نشان داده‌اي و آن چه که خواسته‌اي گفته‌اي . يادآوري خاطرات کمک مي‌کنه بهتر خودمان را بشناسيم و بدانيم چگونه بوده‌ايم و چه افکاري داشته‌ايم. در يک مورد همانند کار شما را مي‌خواستم انجام بدهم ولي پس از کلي کلنجار رفتن آن را که فقط يک متن علمي و ترجمه شده بود کنار گذاشتم.
هر کاري و فکري زمان و مکان خودش را دارد و شايد ديگر هرگز چنين مکان و زماني فراهم نشود.

usofan نوشته بود:

...خيلي خوبه همان زماني که چيزي به ذهنمان مي‌رسد يا مي‌خواهيم کاري انجام مي‌دهيم اگر کمي هم مي‌دانيم درست است آن را انجام دهيم و به عقب نيندازيم...
هر کاري و فکري زمان و مکان خودش را دارد و شايد ديگر هرگز چنين مکان و زماني فراهم نشود.

دقيقاً. اين به نظر من يکي از مهمترين درسهاي زندگي هست که خيلي اوقات ازش غفلت مي کنيم.

نقل قول:

ديروز کجا بوديم ، امروز کجاييم و فردا...

واقعا درسته چه آرمانهايي که داشتم و به اونا نرسيدم . پزشکي کجا و نقاشي کجا . اما زندگي آدم مثل سيب ميمونه هزار تا چرخ مي خوره.قبلنا مي تونستم بگم فردا کجا ميرم يا چي کار مي کنم اما الان اصلا برام قابل پيش بيني نيست و برنامه هام دقيقه 90 شده. همين آشنا شدن با اينجا برام جالبه. کلا زندگيم يه جورايي جالب شده.خودم هم مثل يه سريال زندگيمو دنبال مي کنم.

تا اونجايي که يادم مياد هميشه خاطره نوشتم
هميشه هميشه
و تا اونجايي که يادم مياد هميشه پايان هرسال قبل از نوشتن خاطرات در سالنامه جديدم خاطرات سال قبل رو ريز ريز کردم و انداختم دور
کلا عاشق نوشتنم ولي از نگهداريشون ... Rolling Eyes

ناتوانم از اين کار ///
نميدونم چرا ؟؟؟ولي انگاري روي دل منن و يجورايي بارشون روي شونم حسابي سنگيني ميکنه Rolling Eyes

..خيلي هم دوست دارم که نگه دارم ولي وقتي نباشن آرامش بيشتري دارم ..

honey نوشته بود:

تا اونجايي که يادم مياد هميشه خاطره نوشتم
هميشه هميشه
و تا اونجايي که يادم مياد هميشه پايان هرسال قبل از نوشتن خاطرات در سالنامه جديدم خاطرات سال قبل رو ريز ريز کردم و انداختم دور
کلا عاشق نوشتنم ولي از نگهداريشون ... Rolling Eyes

ناتوانم از اين کار ///
نميدونم چرا ؟؟؟ولي انگاري روي دل منن و يجورايي بارشون روي شونم حسابي سنگيني ميکنه Rolling Eyes

..خيلي هم دوست دارم که نگه دارم ولي وقتي نباشن آرامش بيشتري دارم ..

one man show نوشته بود:

اين ها رو که ديگه نمي تونيد پاک کنيد؟؟

خاطرات هميشه خوب و شيرين نيست
گاهي خوبه و ياد آوريش به آدم اميد و آرامش ميده ..گاهي هم بدهستن و آدم رو آزار ميدن
کم پيدا ميشه کسي تمام خاطراتش شيرين باشه ..
و من طاقت خوندن خاطرات بد و اتفاقاتي که با .. قاطي شده و روي ورق نوشته شده ندارم
---
نميتونيد نداره دوست من... من هم خاطرات هم آدم هايي که اون خاطرات رو واسم ساختن ميتونم راحت از دفتر خاطراتم پاک که نه ريز ريز کنم و بندازم دور

honey نوشته بود:

تا اونجايي که يادم مياد هميشه خاطره نوشتم
هميشه هميشه
و تا اونجايي که يادم مياد هميشه پايان هرسال قبل از نوشتن خاطرات در سالنامه جديدم خاطرات سال قبل رو ريز ريز کردم و انداختم دور
کلا عاشق نوشتنم ولي از نگهداريشون ... Rolling Eyes

ناتوانم از اين کار ///
نميدونم چرا ؟؟؟ولي انگاري روي دل منن و يجورايي بارشون روي شونم حسابي سنگيني ميکنه Rolling Eyes

..خيلي هم دوست دارم که نگه دارم ولي وقتي نباشن آرامش بيشتري دارم ..

one man show نوشته بود:

اين ها رو که ديگه نمي تونيد پاک کنيد؟؟

خاطرات هميشه خوب و شيرين نيست
گاهي خوبه و ياد آوريش به آدم اميد و آرامش ميده ..گاهي هم بدهستن و آدم رو آزار ميدن
کم پيدا ميشه کسي تمام خاطراتش شيرين باشه ..
و من طاقت خوندن خاطرات بد و اتفاقاتي که با .. قاطي شده و روي ورق نوشته شده ندارم
---
نميتونيد نداره دوست من... من هم خاطرات هم آدم هايي که اون خاطرات رو واسم ساختن ميتونم راحت از دفتر خاطراتم پاک که نه ريز ريز کنم و بندازم دور

خوشا بحالت اي روستايي
چه شاد و خرم
چه با صفايي
در شهر ما نيست جز دود و ماشين
دلم گرفته از آن و از اين
اي کاش من هم پرنده بودم...

قسمت اول:
عصر پنج شنبه است! گرماي مرداد کلافم کرده! ساعت پنج بود که رسيدم مسجد! ديدم يه اتوبوس سپاه در مسجد پارک کرده! خيلي مشکوک مي زد!
بعد تلفن حاج مجيد که گفته بود آب دستته بذار زمين و بيا ! مي دونستم که اتفاق بدي قراره بيفته ! حداقل براي خودم!
هرچي گفتم حاجي چي شده ؟ مغر نيومد گفت به توچه !فقط پاشو بيا! گفته بودم : حاجي راستش رو بگو چه خوابي واسه ما ديدي؟ ببن من هنوز خيلي جوونم هزار تا آرزو دارم ! گفت به زبون خوش مي ياي يا بيام به زور ببرمت؟ ( حاجي يه لنکروز داشت! مي گفتن زير ترمزش تارعنکبوت بسته! هر وقت مي رفت پادگان دژبان طفل معصوم از چند کيومتري که جمال لنکروز حاجي رو روئيت مي کرد مي پريد دراي پادگان رو چارطاق وا مي کرد مبادا حاجي از روش رد بشه بياد تو)
گفتم : نه خودم ميام ! شما زحمت نکش! ولي نمي شه شما بزرگي کني بگي چه خبره؟ گفته بود : خيره!!!
ترسناک ترين کلمه اي که شما مي تونستي از دهان حاجي بشنوي همين بود!
در مسجد شروع کردم آيت الکرسي خوندن بعد هم بخودم فوت کردم ! رفتم تو ديدم عجب محشري بر پاست!

من عادت کردم و دوست دارم که همه ي نوشته هامو ( حتي جزوه ها ) رو با مداد بنويسم و مثل غرب آشنا هرچي نوشته و شعر جالب هم ميبينم تو جزوم ياد داشت ميکنم :

ريخت دندان و هواي مي و ميخانه بجاست
مهره برچيده شد و بازي طفلانه بجاست
دل سياه است اگر گشت بناگوش سفيد
پا اگر نيست به جا لزش مستانه به جاست
" صائب"

غريب آشنا نوشته بود:

اشکبوس نوشته بود:

تو که باز داري تو خاطرات سير ميکني!!!...

به نظر من بعضي خاطرات رو نه تنها نبايد فراموش کرد؛ بلکه بايد مدام تو ذهن تکرار بشن تا تجربيات حاصل از اونها تو ذهن آدم حکم بشه.

منم دقيقا با تو هم عقيده هستم و اون علامات تعجب براي اين بود که من دارم اين حرفو ميزنم !!!