سیاهچاله ها

سياهچاله ها:بعضي افراد معتقدند زمان ومکان در سياهچاله ها معنايي ندارد و انسان ها ميتوانند با استفاده
از سياهچاله ها به مکان وزماني ديگر سفر کنند!
به مقاله زير توجه کنيد: (پيشنهاد ميکنم dc شويد و خواندن انرا شروع کنيد)
سیاهچاله‌ها اجرام فضایی دارای شعاع بسیار کم (در حدود یک دهم شعاع زمین) و جرم بسیار زیاد می باشند ( بیش از 1.4 برابر جرم خورشید). یکی از خصوصیات آن‌ها گرانش زیاد آن‌ها است که حتی نور را هم در خود جذب می کند.(این برداشت که نور جذب سیاه چاله ها میشود کاملا غلط است چون در نظریه نسبیت عام اینشتین گفته شده است که فضا-زمان به علت وجود ماده انحنا پیدا میکند که در سیاه جاله ها حتی انحنا باعث ناپیوستگی در فضا زمان میشود و چون نور در این فضا-زمان حرکت میکند به ناچار وارد سیاه چاله میشود) گفتنی است این سیاهچاله ها از فرو پاشی (Collapse) ستارهای نوترونی و پس از آنکه هسته اتمها در آن به قدری بزرگ شدند که نیروی گرانش دیگر نتواند انرژی لازم برای جوش هسته ای را در آنها تامین کند به وجود می آیند.

سیاهچاله‌ها جذاب ترین و اسرارآمیز ترین اشیاء فضایی هستند. مهم ترین یافته های اخترشناسی سالهای 1960 تپ‌اخترها و اخترنماها هستند. تپ اختر ها منابع رادیویی و (حداقل در یک مورد) منبع نوری تپنده منظم هستند. اختر نماها منابع نوری و رادیویی بسیار شدیدی هستند که ظاهراً از زمین فاصله زیادی دارند. کشف تپ اختر ها و اخترنماها بیشتر در نتیجه پیشترفتهای اخترشناسی رادیویی تحقق یافت که در سالهای 1970 منجر به جستجوی طبقه تازه ای از اشیای آسمانی شد که عجیب ترین پدیده های فیزیکی در جهانند.

این پدیده ها، سیاهچاله‌ نامیده می شوند. آنها را از این رو به این نام خوانده اند که بی نورند و چون یک جارو برقی اختری، ماده و انرژی را از فضا می مکند. اخترفیزیکدانان، سیاهچاله‌ها را که بسیار کوچکند، آخرین مرحله تاریخ رندگی ستارگان بسیار بزرگ می دانند. دانشمندان، سیاهچاله‌ها را که بر اثر نیروی گرانش خودشان فرومی‌پاشند، از نظریه نسبیت عمومی آلبرت اینشتین استنتاج کرده اند. نظریه اینشتین در نظریه جاذبه (گرانش) نیوتون کاملاً تجدید نظر کرده است. اگر یک سیاهچاله‌ در فضای خارجی کشف شود. این رویدادها برای فیزیک و اختر شناسی با اهمیت خواهد بود. فیزیک کلاسیک نمی تواند سیاهچاله‌ را تبیین کند. اگر یک سیاهچاله‌ وجود داشته باشد، نسبیت عمومی به طور واقعی مورد تایید قرار خواهند گرفت

تبديل ستارگان به سياهچاله
بر سر ستاره در حال مرگی که بیش از 1.4 برابر خورشید است چه می آید؟ حتی نیروی قوی نیز نمی تواند سرعت فرو پاشی درونی آن را متوقف سازد. و این ستاره کاملاً فرو می پاشد و از مرحله ستاره نوترونی فراتر رفته و حتی به یک شی کوچکتر و چگال تر یعنی سیاهچاله‌ تبدیل می شود. Shocked

فروپاشی کامل به معنای آن نیست که سیاهچاله‌ از روی صفحه جهان محو می شود. همان طور که بوسیله اینشتین توصیف شده است ساختار فضا- زمان فرو پاشی بی پایان را منتفی می کند و به جای آن یک انحنای غیر مادی، نامرئی و واقعی فضا را به وجود می آورد. یک سیاهچاله‌ را می توان به مرد نامرئی سنگین وزنی تشبیه کرد که روی یک نیمکت نشسته است. او دیده نمی شود ولی وزن او در نیمکت فرورفتگی ایجاد می کند.

سیاهچاله‌ برای فیزیکدانان نظری چیز تازه ای نیست. در سال 1939ج. اوپنهایمرو هارتلند و اس. اشنایدر برای نخستین بار سیاهچاله‌ها را به عنوان نتیجه ای از نسبیت عمومی پیشنهاد کردند ولی در آن زمان برای تشخیص آنها هیچ راه معلومی وجود ندارد. اما با پیشترفت اخیر اخترشناسی رادیویی و کشف علائم رادیویی توضیح ناپذیر از اعماق فضا، سیاهچاله‌ها به صورت موضوع بسیار مهم اختر شناسی درآمده اند. دانشمندان معتقدند که این اشیای نظری پدیده های با انرژی فوق العاده چون اختر نماها و تپ اختر ها می توانند نقشی داشته باشند. سیاهچاله‌ها و ستارگان نوترونی تنها اشیای شناخته شده در فیزیک هستند که برای انجام مشاهده های اخترشناختی روی چنان فرستنده های بسیار نیرومند تشعشع، به اندازه کافی فشرده و پر جرمند.

ويژگي سياهچاله ها:

فیزیکدانان به یاری تجهیزات کوچک، توصیف نسبتاً جامعی از سیاهچاله‌ها به دست داده اند. به باور دکتر جان ویلر و دکتر رئو روفینی از دانشگاه پرینستون سیاهچاله‌ها اندازه و شکلی به مفهوم قراردادی آن ندارند اما آنها در محدوده یک قطر 15 کیلومتری عمل می کنند. سیاهچاله‌ها جرمهای متفاوتی بین جرم خورشید و صد میلیون برابر جرم خورشید دارند. سیاهچاله‌ها مثل گرداب عمل می کنند. هر جرم با انرژی سرگردانی که به یک سیاهچاله‌ نزدیک شود (در داخل فاصله معینی که افق آن خوانده می شود) بطور مقاومت ناپدیری به درون گرداب، که همان سیاهچاله‌، است کشیده می شود. نیروهای کشندی شدید درون سیاهچاله‌ها ماده را در یک سمت می کشد و منبسط می کند و در سمت دیگر می فشرد و خرد می کند . تا آن که آن ماده به کلی تجزیه و جزء فضای خمیده و سیاهچاله‌ شود.

خواص دیگر سیاهچاله‌ها از این هم عجیب تر است. زمان و مکان خصوصیات خود را در درون ستاره کاملاً فرو پاشیده ردو بدل می کنند. هر شی در شرایط عادی اندازه خود را نگه می دارد ولی نمی تواند از عمر فیزیکی بگریزد. در درون سیاهچاله‌ بر اشیا عمری نمی گذرد، ولی مداوماً کوچکتر می شوند. مشاهده گران سیاهچاله‌ از فاصله مطمئن و ایمنی نمی توانند واقعاً آن را ببیند، زیرا نور مانند شکلهای دیگر انرژی، تحت تاثیر مکش سیاهچاله‌ است. همچنانکه نور به درون آن کشیده می شود، به طور بی پایانی به انتهای قرمز طیف رنگها تغییر مکان می دهد و سیاهچاله‌ را سیاه و بنابراین نامرئی می کند. اگر سیاهچاله‌ها اندکی مرئی بودند، مشاهده گران، این ستارگان را درست آن گونه که پیش از فروپاشی هزاران میلیون سال پیش رخ داده بود می دیدند. علت آن است که وقتی ستاره به سیاهچاله‌ تبدیل می شود، نسبت به ناظران خارج بی درنگ گذشت زمان در آن متوقف می شود. به عقیده دکتر ویلر و دکتر روفینی (علائم و اطلاعات مربوط به مرحله های بعدی فرو پاشی هرگز نمی گریزند، بلکه در فرو پاشی خود هندسه (زمانی و مکانی) درگیر می شوند.)

تعداد سياهچاله هاي دنيا:به عقیده ای.جی.دابلیو. کامرون از دانشگاه یشیوا ممکن است جهان پر از سیاهچاله‌ باشد. نظریه کیهان شناسی پیش بینی می کند که جهان شامل مقدار مشخصی ماده است. اما اخترشناسان از مشاهده هایشان استنباط کرده اند که تقریباً ماده به اندازه کافی وجود ندارد تا این پیش بینی ها را عملی سازد. ماده مشاهده شده به اندازه قابل ملاحظه ای کمتر از ماده پیش بینی شده است. دکتر کامرون بر آن است که ماده گمشده ممکن است به وسیله شمار زیادی سیاهچاله‌ بلعیده شده باشد.

تاریخ شیمیایی جهان نشان می دهد که نخستین ستارگانی که تشکیل شده اند بسیار بزرگ بوده اند و انتظار می رود به سیاهچاله‌ها تبدیل شوند. با قطعیت نمی توان گفت که همه ستارگان ناگزیر به سیاهچاله‌ها مبدل می شوند. دانشمندان نشان داده اند که ستارگان نا متقارن ستارگانی که تقارن کروی تقریباً کامل ندارند به این سرنوشت دچار می شوند. اما به عقیده وای. ب. زلدوویچ فیزیکدانان شوروی و گروه انگلیسی استون هاوکینگ، راجر بن روز و روبرت چراک، عدم تقارن شکلی کوچک، یک ستاره بزرگ را نجات نخواهند داد.

آشکارسازی سیاهچاله‌ها:
یک از راههای کشف سیاهچاله‌ها استفاده از امواج گرانشی است که هنگام فروپاشی گسیل می دارند. هر جرم اختری از حیث شکل نامتقارن تششع ممکن است یک منبع قابل اکتشاف مشخص به وجود آورد. جوزف وبر از دانشگاه مریلند، پیش کسوت رشته تشعشع گرانشی، رویدادهای زیادی را کشف کرده است که حاکی از ویرانی وسیع ماده در جهان، از راه فروپاشی گرانشی است. کارافزار او عبارت است از آنتن‌های آلومینیومی، ابزاری که بوسیله سیمهایی در داخل اتاقهای حفاظ داری آویزانند. این کار افزار او قادر به کشف سیاهچاله‌ است، اما متاسفانه این کار را نمی تواند به دقت انجام دهد

منبع:
جميز دي.مورگان
سياهچاله ها

جالبه بدونيد هنوز که هنوزه در ماهيت سياهچاله ها و اصل وجودي اونها شک هايي واره است اين را من زماني فهميدم که يکي از دوستان که دانشجوي فوق اختر فيزيک هستش اين موضوع را بيان کرد.
نکته ديگري که لازم است توجه شود اين است که سياهچاله ها هم تابش دارند زماني که من اين موضوع را دريافتم به نام اشعه خاصي برخوردم( يادم نيست) که از سياهچاله ها ساتع ميشد اما زماني که از دوستي پرسيدم که نام اشعه اي که سياهچاله ها تشعشع ميکردند چه بود با کمال تعجب اين جواب را شنيدم که سياهچاله ها تنها يک طيف خاص را تابش نميکنند و طيف هاي گسترده اي اعم از X و ... را تشعشع ميکنند.
بر طبق نظريه نسبيت فضا داراي خطوطي است که همه چيز حتي نور بر روي اين خطوط حرکت ميکنند. (پلاستيک چروک خورده اي را در نظر بگيريد که گلوله هايي بر آن ميلغزند) اما در مکان سياهچاله ها ظاهرا اين خطوط موازي ميشوند به گونه اي که هيچ چيز از جمله نور نميتواند از آن فرار کند
نکته اي که در اينجا شيرين و قابل توجه است اين است به اين اساس نبايد هيچ چيز از سياهچاله ها تشعشع شود در صورتي که يافته ها خلاف اين را ميگويد پس اون سال ها که من عاشق داستان هاي علمي تخيلي بودم و از اينجور داستان ها مينوشتم اين سوال برايم پيش آمد :" ضد جاذبه وجود دارد؟ "
راستي داستان هاي زيادي در رابطه با سياهچاله ها وجود دارد اگه شما هم به اين جور چيزها علاقه داريد بد نيست اون ها را بخونيد براي مثال کتاب دنياي عجيب ستارگان داستاني را نقل ميکنه که سفينه اي که در دام نيروي سياهچاله قرار گرفته با استفاده از نيرويي مثل نيروي گريز از مرکز ميتونه رهايي يابد نظر شما چيست ؟ اگر سياهچاله ها را مثل يک گرداب در فضا در نظر بگيريم اين امر غير ممکن نيست اما زماني که همه چيز بر اساس خطوطي منحني فضا حرکت کند اين حرکت نميتواند شکل گريز از مرکز به خود بگيرد
در کل سياهچاله ها هنوز که هنوزه هم موضوع داستان ها است و هم موضوع بسياري از تحقيقات . ضرر نميکنيد اگر شما نيز تاملي در آنها بکنيد

harvard نوشته بود:

جالبه بدونيد هنوز که هنوزه در ماهيت سياهچاله ها و اصل وجودي اونها شک هايي واره است اين را من زماني فهميدم که يکي از دوستان که دانشجوي فوق اختر فيزيک هستش اين موضوع را بيان کرد.
نکته ديگري که لازم است توجه شود اين است که سياهچاله ها هم تابش دارند زماني که من اين موضوع را دريافتم به نام اشعه خاصي برخوردم( يادم نيست) که از سياهچاله ها ساتع ميشد اما زماني که از دوستي پرسيدم که نام اشعه اي که سياهچاله ها تشعشع ميکردند چه بود با کمال تعجب اين جواب را شنيدم که سياهچاله ها تنها يک طيف خاص را تابش نميکنند و طيف هاي گسترده اي اعم از X و ... را تشعشع ميکنند....

18!

ايراد اول احتمالا تايپيه (هر چند "ه" و "د" اصلا نزديک هم نيستند!) ، اما خداوکيلي ايراد دوم خيلي تابلوئه! Pray