یادش بخیر....

zohre khanoom نوشته بود:

...آخر من يه روز با صدائي که اونا ميشنيدن گفتم خوب نيست آدم تا دو تا دختر ديد لال موني بگيره اونا انگار منتظر اين حرف من باشن از اون روز به بعد با هم درباره’ درساشون حرف ميزدن
ما به اونا مي گفتيم سه کله پوک
يادش به خير اهيييييييييييييييييييييييييي Think

دختر بد! پسرهاي مردم رو از راه به در کردي؟! مي دوني الان ممکنه اون پسرها چه شرايطي داشته باشن؟ احتمالاً بعدش سيگاري شدن. بعد هم کلي دوست دختر پيدا کردن و کم کم رفتن سراغ اکس و پارتي و مواد مخدر و از اين جور چيزهاي بد. آخرش هم معتاد شدن و ايدز گرفتن و مردن! جنايت کار! قاتل! Shame on you

zohre khanoom نوشته بود:

ياد سوم راهنمائي به خير
فائزه دوستم از سر کوچه ميومد دنبال من که وسط کوچه بودم بعد با هم ميرفتيم دنبال پريسا که ته کوچه بود هفته هائي که صبحي بوديم سه تا پسر هم بودن که دبيرستاني بودن و هميشه صبح ها به هم ميرسيديم اونا تا به ما ميرسيدن ساکت ميشدن و هيچ حرفي نميزدن اما ما از اينکه چقدر خونديمو اين چيزا حرف ميزديم آخر من يه روز با صدائي که اونا ميشنيدن گفتم خوب نيست آدم تا دو تا دختر ديد لال موني بگيره اونا انگار منتظر اين حرف من باشن از اون روز به بعد با هم درباره’ درساشون حرف ميزدن
ما به اونا مي گفتيم سه کله پوک
يادش به خير اهيييييييييييييييييييييييييي Think

بیچاره شوهرت چی میکشه از دست تو Silenced

نه اونا هم مثل خودمون از اون بچه درس خونا بودن حالا ممکنه يکيشون مثل من مجبور بشه از درس کناره بگيره ولي اينا که گفتي نه الانم حتما زن گرفتن اما من.................. d'oh!

يادش به خير اون موقع که علاقه داشتيم و دنبال ميکرديم

يادش به خير سالهاي دبستان. ظهرهاي جمعه برنامه‌ي کودک و فيلم سينمايي. فيلم که نموم مي‌شد تازه شب شده بود و ما مونده بوديم با يه خروار مشق ننوشته و کار نکرده. تيتراژ فيلم که داشت تموم مي‌شد ما تو اين فکرا بوديم که حالا چيکار کنيم چيکار نکنيم که يهو برنامه‌ي "تفسير سياسي هفته" با اون مارش وحشتناکش شروع مي‌شد و لرزه به بند بند وجودمون مي‌انداخت.

يارو نوشته بود:

يادش به خير سالهاي دبستان. ظهرهاي جمعه برنامه‌ي کودک و فيلم سينمايي. فيلم که نموم مي‌شد تازه شب شده بود و ما مونده بوديم با يه خروار مشق ننوشته و کار نکرده. تيتراژ فيلم که داشت تموم مي‌شد ما تو اين فکرا بوديم که حالا چيکار کنيم چيکار نکنيم که يهو برنامه‌ي "تفسير سياسي هفته" با اون مارش وحشتناکش شروع مي‌شد و لرزه به بند بند وجودمون مي‌انداخت.

يادش بخير. مخصوصاً تو دوران مدرسه و باز هم مخصوصاً موقعي كه روز شنبه اش امتحان داشتيم! البته اين حس بد عصرهاي جمعه هيچ وقت دست بردار ما نيست. نمي دونم شما هم قبول دارين يا نه؛ اما حس عجيبيه.

غريب آشنا نوشته بود:

يارو نوشته بود:

يادش به خير سالهاي دبستان. ظهرهاي جمعه برنامه‌ي کودک و فيلم سينمايي. فيلم که نموم مي‌شد تازه شب شده بود و ما مونده بوديم با يه خروار مشق ننوشته و کار نکرده. تيتراژ فيلم که داشت تموم مي‌شد ما تو اين فکرا بوديم که حالا چيکار کنيم چيکار نکنيم که يهو برنامه‌ي "تفسير سياسي هفته" با اون مارش وحشتناکش شروع مي‌شد و لرزه به بند بند وجودمون مي‌انداخت.

يادش بخير. مخصوصاً تو دوران مدرسه و باز هم مخصوصاً موقعي كه روز شنبه اش امتحان داشتيم! البته اين حس بد عصرهاي جمعه هيچ وقت دست بردار ما نيست. نمي دونم شما هم قبول دارين يا نه؛ اما حس عجيبيه.

آره..درسته...
همون حسه نگراني و دلشوره اي که از شنبه ي فردا داري....
نمي دونم شايد اين خود جمعه ست که بي تابمون مي کنه....
ولي حسه عجيبيه که هميشه با ما مونده..چه اون موقع که بچه بوديم و دبستان مي رفتيم...و بعد ...حالايي که بزرگ شديم و نگرانيها و دلتنگيهامون هم بزرگتر و بيشتر....

آره!
واقعا حس عجیبیه!
تلوزیون عصرها برنامه ی "اتل متل توتوله" می ذاشت و من توی این فکر بودم که واقعا"گاو حسن چه جوره'"! همیشه این سوال واسم پیش می یومد که اگه "نه شیر داره نه پستون!" چه جوری "شیرشو بردن هندستون!"
یه گنجشکای قشنگی میومدن پشت پنجره می نشتن و نوای عشق سر می دادن.و جویبار اهنگ عشق را می سرود.و از آسمون باران عشق می بارید!
زمستونا وقتی من بیرون از خونه بودم برف می بارید یه حس عجیبی بهم دست می داد که خیلی قشنگ بود.دلم می خواست زود برم خونه کنار آتیش.که شعله های عشق ازش زبانه می کشید و دود عشق ازش بر می خواست.

===================================

بابا جون!
عزیزان من!
به جای این همه حس های عجیب و رنگارنگ و جور وا جور یه کم هم منطقی فکر کنید و حقیقتو ببینید!
توی کوچه و خیابون و مدرسه و دانشگاه و خوابگاه و خلا صه هر جا که میری دم از حس و عشق و آرزو و رمانتیک بودنه ....
من که دیگه خیلی جاها این حرفا رو که می شنوم یه حس عجیب و غریبی بهم دست میده Mr. Green

خلاصه اینکه زندگی فقط این حالات عاشقانه و این حس های عجیب و غریب نیست یه کم به فکر چیزای دیگه هم باشید!

sadegh نوشته بود:

بابا جون!
عزیزان من!
به جای این همه حس های عجیب و رنگارنگ و جور وا جور یه کم هم منطقی فکر کنید و حقیقتو ببینید!
توی کوچه و خیابون و مدرسه و دانشگاه و خوابگاه و خلا صه هر جا که میری دم از حس و عشق و آرزو و رمانتیک بودنه ....
من که دیگه خیلی جاها این حرفا رو که می شنوم یه حس عجیب و غریبی بهم دست میده Mr. Green

خلاصه اینکه زندگی فقط این حالات عاشقانه و این حس های عجیب و غریب نیست یه کم به فکر چیزای دیگه هم باشید!

ولي همين چيزا هست که روحيه مارو واسه ادامه دادن مي سازه ...حالا بد و خوبشو نمي دونم...ولي خيلي مهم ميتونه باشه...

مهربان... نوشته بود:

sadegh نوشته بود:

بابا جون!
عزیزان من!
به جای این همه حس های عجیب و رنگارنگ و جور وا جور یه کم هم منطقی فکر کنید و حقیقتو ببینید!
توی کوچه و خیابون و مدرسه و دانشگاه و خوابگاه و خلا صه هر جا که میری دم از حس و عشق و آرزو و رمانتیک بودنه ....
من که دیگه خیلی جاها این حرفا رو که می شنوم یه حس عجیب و غریبی بهم دست میده Mr. Green

خلاصه اینکه زندگی فقط این حالات عاشقانه و این حس های عجیب و غریب نیست یه کم به فکر چیزای دیگه هم باشید!

ولي همين چيزا هست که روحيه مارو واسه ادامه دادن مي سازه ...حالا بد و خوبشو نمي دونم...ولي خيلي مهم ميتونه باشه...

ولي قبول داشته باشين که ماها زيادي رمانتيکيم! Liar

sadegh نوشته بود:

به جای این همه حس های عجیب و رنگارنگ و جور وا جور یه کم هم منطقی فکر کنید و حقیقتو ببینید!

يادش به خير دوره‌ي مختصر منطق صوري. چه شکوهي داشت قياس منطقي! چه حالي کرديم با "مغالطه‌ي کنه و وجه"! چقدر "انتزاع عيني عطف به جوهر" جذاب بود...

يادش به خير کلاس رياضي 1. روش اشباع چقدر پرهيبت و شگفت‌انگيز بود. اصول موضوعه‌ي دستگاه اعداد حقيقي انگار چراغ‌قوه‌اي بود که در بيابون ظلمات جهل، راه ما رو به سوي وادي حقيقت روشن مي‌کرد. يک دنيا رمز و راز در دل اثبات آدل از همگرايي سري نهفته بود. بعد از خوندن روش انتگرال‌گيري لبگ احساس مي‌کردم يک بغض منطقي داره گلومو فشار مي‌ده. ...

(توضيح واضحات: عناوين ذکر شده در سطور فوق مستقيماً از کتاب‌هاي دم دست کپي-پيست شده‌اند و نگارنده به واسطه‌ي عدم اطلاع درباره‌ي ماهيت آنها هيچ‌گونه مسئوليتي را در قبال محتواي اين پست نمي‌پذيرد.)

اينکه ما ملت شديدا رمانتيکي هستيم حرفي توش نيست اما...

من هميشه عاشق 5 شنبه ها بودم اخه فرداش جمعه بود Rolling Eyes

اما هيچوقت اون درخت گردويي که توي حياط مدرسمون بود رو فراموش نمي کنم بيچاره مدير مدرسه يک سال طول کشيد که به من ياد بده از درخت نبايد بالا رفت Whistle

یادش بخیر...
سوم راهنمایی، 5/3 بودم.
هیچ چیز ما رو قد زنگهای بیکاری خوشحال نمیکرد، 90 دقیقه ای که فرصت داشتیم تا دلمون میخواست خیس بازی کنیم. با هر وسیله ای که می شد. دست آخر هم می رفتیم تو حیاط خلوت مدرسه و لباسهامون رو عوض میکردیم . مانتوهامون رو میذاشتیم خشک شه تو آفتاب و تا اون موقع به همدیگه می خندیدیم.
یادمه اواسط سال فهمیدن قضیه چیه. و ما چیکارا می کنیم دیگه هر وقت می رفتم دفتر بگم کلاسمون بیکاری داره اجازه نمیدادن بریم بیرون. ما هم اونقدر سر صدا می کردیم تا تسلیم میشدن به خاطر بقیه کلاسا! اما قبل از خروج ما از در سالن، آب شیرهای داخل حیاط رو قطع می کردن.
... یادش بخیر، ولی هیچوقت نفهمیدن سر دسته شون منم! نماینده و شاگرد اول کلاس همون بچه سربه‌زیره!!!

يارو نوشته بود:

...
(توضيح واضحات: عناوين ذکر شده در سطور فوق مستقيماً از کتاب‌هاي دم دست کپي-پيست شده‌اند و نگارنده به واسطه‌ي عدم اطلاع درباره‌ي ماهيت آنها هيچ‌گونه مسئوليتي را در قبال محتواي اين پست نمي‌پذيرد.)

خيلي باحال بود Laughing

قصه خدا روي زمين نوشته بود:

...
بيچاره مدير مدرسه يک سال طول کشيد که به من ياد بده از درخت نبايد بالا رفت Whistle

براي من باور کردنش خيلي سخته. چون يادمه سال سوم راهنمايي که بودم يه بار يکي از دوستام همين کارو کرد. يعني از درخت بالا رفت تا ميوه بچينه. اما مديرمون ديدش يا شايد کسي خبرش کرد و اومد دوست ما رو کشيد پايين و بعد با چوب اونقدر زدش اونقدر زدش... تا چوبه شکست. تازه مدرسه ما غير انتفاعي بود و مديرمون مرد با شخصيت و آرومي بود.

mhaji نوشته بود:

يارو نوشته بود:

...
(توضيح واضحات: عناوين ذکر شده در سطور فوق مستقيماً از کتاب‌هاي دم دست کپي-پيست شده‌اند و نگارنده به واسطه‌ي عدم اطلاع درباره‌ي ماهيت آنها هيچ‌گونه مسئوليتي را در قبال محتواي اين پست نمي‌پذيرد.)

خيلي باحال بود Laughing

قصه خدا روي زمين نوشته بود:

...
بيچاره مدير مدرسه يک سال طول کشيد که به من ياد بده از درخت نبايد بالا رفت Whistle

براي من باور کردنش خيلي سخته. چون يادمه سال سوم راهنمايي که بودم يه بار يکي از دوستام همين کارو کرد. يعني از درخت بالا رفت تا ميوه بچينه. اما مديرمون ديدش يا شايد کسي خبرش کرد و اومد دوست ما رو کشيد پايين و بعد با چوب اونقدر زدش اونقدر زدش... تا چوبه شکست. تازه مدرسه ما غير انتفاعي بود و مديرمون مرد با شخصيت و آرومي بود.

مدير مدرسه ما يه خانم محترم بود تنها خشونتي که داشت کم کردن نمره ي انضباط بود شايدم من زيادي خوش شانس بودم Think