افسردگى

از موجبات افسردگى، ناكامى است و ما سال هاى سال است كه گرفتار ناكامى هاى متعدد و پى درپى هستيم. بد روزگار حكم برآن داشته كه هرگز كام ما روا نشود ناكام از عشق، ناكام از درس و مدرسه، ناكام از روزگار و ناكام از برد و باخت هاى متداول. ناكامى هاى مستمر، از ما موجوداتى افسرده و بى رمق ساخته كه حتى پيروزى هاى مقطعى، نجاتمان نمى دهد. به دور و برمان نگاه كنيد، در خواهيد يافت كه چه آنها كه برده اند و چه آنها كه باخته اند، هر دو به يك ميزان افسرده و بى حال و بى رمقند. انرژى اگر هست و اتفاقى اگر مى افتد، از شدت عصبانيتى است كه از دل افسردگى سر بيرون مى آورد.
ما موجوداتى خوشحال نيستيم و بابت چيز هاى كوچك خوشحال كننده اى كه همه مردم دنيا را سر ذوق مى آورد، دل شاد نمى شويم. افسردگى ما منحصر به روابط اجتماعى نيست و در چهار ديوارى خانه مان نيز محصور نشده است. اين افسردگى به همه وجوه زندگى و كار ما سرايت كرده و خوب يا بد بر روابط و مناسبات سياسى نيز سايه افكنده است. مردان سياسى، چه آنها كه برده اند و چه آنها كه باخته اند، گرفتار حدى از افسردگى هستند كه انرژى هاى ضرورى و لازم براى فعاليت هاى جدى از آنها گرفته شده است.
ناكامى مردم اين سرزمين سابقه اى ديرين دارد و ريشه افسردگى عمومى نيز در همين سابقه دويده است. البته عرصه هايى مثل سياست و اقتصاد حدى از انرژى و شوق حيات را طلب مى كنند كه راه را براى ورود خيل عظيم افسردگان ناكام به اين عرصه ها مى بندند، اما ظاهراً يك جاى كار اشكالى پيدا كرده و اتفاقى افتاده كه بدون انرژى و شوق حيات هم مى شود كار سياسى كرد و وارد عرصه هاى اقتصادى شد. سينماى افسرده را مى شود تحمل كرد. شعر هاى از سر افسردگى را مى شود شنيد و لذت برد. قصه هاى ناكامى را مى شود خواند و همذات پندارى كرد. با شهروندان افسرده مى شود سر كرد. روزنامه نگاران بى رمق افسرده را نيز مى شود تحمل كرد اما با سياستمداران افسرده چه كنيم؟ با افسرده دل هاى عصبانى كه عرصه هاى سياست را به تصرف درآورده اند بدون آنكه انرژى لازم را داشته باشند، با ناكامانى كه بر اقتصاد سايه انداخته اند بى آنكه شوق حيات داشته باشند چه كنيم؟

Source: Shargh Newspaper

Is this really true? If yes, then my general image of Iran is not too far from reality Crying or Very sad

فکر کنم درست باشه.
عادت داريم که بسياري از مسايل اجتماعي رو به مشکلات زندگي، فشارهاي رواني بيروني و غيره ربط بديم. اما شخصا معتقدم که ريشه مشکلات اجتماعي خيلي پايه اي تره و به مسايل بسيار ساده تري بر مي گرده.
اگه اينو قبول داشته باشيم که تفکر هر انساني در نهايت مربوط تراکنش سلول هاي عصبيش ميشه، اونوقت ميشه اينو قبول کرد که حتي مثلا بر هم خوردن تعادل الکتروليتي بدن هم ميتونه روي تفکرها و بينش ها اثر گذار باشه.
نمي خوام بگم که چون بعضي چيزا رو ميخوريم يا بعضي چيزا رو نمي خوريم، افسرده هستيم، اما هميشه ميشه به مسايل جور ديگه هم نگاه کرد... Wink

سيب نوشته بود:

...
نمي خوام بگم که چون بعضي چيزا رو ميخوريم يا بعضي چيزا رو نمي خوريم، افسرده هستيم

منظورت مسکراته Shocked

تا جايي که من ميدونم استعمال اين جور چيزا به 80 ضربه شلاق منجر ميشه d'oh!

نقل قول:

استعمال

???!!

anyway, Being depressed has many factors but as the person above said it is also very dependent on eating and drinking habits. For instance, I myself feel pretty miserable in the morning but feel good after drinking a cup of coffee.

Drinking alchoholic drinks is also another way of getting cheered up but I only agree with it as a social habit. That is, it's cool to get together with friends (a mix of fun men Razz

and attractive women Razz

, other combinations suck) once in a week and have fun in a bar but if one starts drinking on his own or every day then this beacome a serious problem and causes even more depression Sad

Regretably, i know several people who are in the second category Crying or Very sad

mhaji نوشته بود:

سيب نوشته بود:

...
نمي خوام بگم که چون بعضي چيزا رو ميخوريم يا بعضي چيزا رو نمي خوريم، افسرده هستيم

منظورت مسکراته Shocked

تا جايي که من ميدونم استعمال اين جور چيزا به 80 ضربه شلاق منجر ميشه d'oh!

يه ضرب المثل محلي داريم که ميگه: "هر چي لر ميگه، از دل پر ميگه"

به هر حال براي من که ترجيح ميدم بدون بيحسي دندونم رو پر کنم واز بيهوشي نفرت دارم، مستي اصلاً چيز جذابي نيست!
هميشه هوشياري ولو با غم رو به شادي ناشي از غفلت ترجيح ميدم.

اکتيو نوشته بود:

...
يه ضرب المثل محلي داريم که ميگه: "هر چي لر ميگه، از دل پر ميگه"
...

پس ميگي بايد کمتر از 80 تا بخوره؟ Twisted Evil

The exact number of lashes is actually 77.2. It was rounded when traslating arabic to Farsi to 80. This exact number can be verified based on the new improved value of PI which was calculated by an unknown Iranian genous recently Wink

mhaji نوشته بود:

سيب نوشته بود:

...
نمي خوام بگم که چون بعضي چيزا رو ميخوريم يا بعضي چيزا رو نمي خوريم، افسرده هستيم

منظورت مسکراته Shocked

تا جايي که من ميدونم استعمال اين جور چيزا به 80 ضربه شلاق منجر ميشه d'oh!

منظور من شراب خوردن نبود. چيزي که ميخواستم بگم خيلي ساده تر از اين حرف هاست. منظور زندگي روزمره بود. نه پارتي و از اين جور حرفا. منظور اينه که ما تعادل رو زندگيمون به هم زديم. مگه پدارن ما که از ما کمتر افسرده بودن، شراب مي خوردن؟ مگه همه آدما توي کشوراي ديگه شادن؟
Rolling Eyes

سيب نوشته بود:

منظور من شراب خوردن نبود. چيزي که ميخواستم بگم خيلي ساده تر از اين حرف هاست. منظور زندگي روزمره بود. نه پارتي و از اين جور حرفا. منظور اينه که ما تعادل رو زندگيمون به هم زديم. مگه پدارن ما که از ما کمتر افسرده بودن، شراب مي خوردن؟ مگه همه آدما توي کشوراي ديگه شادن؟
Rolling Eyes

خب اگه اينجوريه ميشه 40 تا

نقل قول:

منظور زندگي روزمره بود. نه پارتي و از اين جور حرفا. منظور اينه که ما تعادل رو زندگيمون به هم زديم. مگه پدارن ما که از ما کمتر افسرده بودن، شراب مي خوردن؟ مگه همه آدما توي کشوراي ديگه شادن؟

This is true. Being a happy is a totaly different thing than partying or drinking. Clearly, not everybody is happy in other countries but the fact remains that we Iranians are very unhappy people when compared to, say, people in Canada. The reason is we complain too much, work too little, are too nosy (i.e. want to interfere in eachothers lives), lie all the time and are much less rational. We have a very weired mix of religion, nationalism and narcisism in our brains. Sad