هنوز بم را فراموش نکرده ایم

به همين سرعت 2 سال گذشت مثل يک چشم به هم زدن..ولي نه براي دختر بچه5ساله اي که تمام هستي خود را از دست دادشايد براي او تا امروز 2 قرن هم بيشتر طول کشيده....
آيا هنوز هم به فکر بم هستيم؟؟؟ Silenced

سال روز اين حادثه وحشتناک را به تمام حادثه ديدگان تسليت ميگوييم.

بم پس از دو سال!

چند وقت پيش شبكه 3 يك گزارش مستند از بم نشون داد كه توسط
صدا و سيماي كرمان تهيه شده بود. در اين گزارش با وضع نابسامان مردم بم
نشون داده مي شد. اكثر زنها براي امرار معاش نان مي پختند. وقتي كه با يكي از زنان چادر نشين مصاحبه مي كرد، زن بمي گفت: براي چي ما رو نشون مي دين؟ اين جوري آبروي ما پيش فاميلهامون ميره. با اين فيلمها مشكلات ما حل نمي شه. مرد مصاحبه كننده هر چه سعي كرد كه اونو قانع كنه نتونست. بعد عذر خواهي كرد و رفت.
Brick wall

فلفلو نوشته بود:

چند وقت پيش شبكه 3 يك گزارش مستند از بم نشون داد كه توسط
صدا و سيماي كرمان تهيه شده بود. در اين گزارش با وضع نابسامان مردم بم
نشون داده مي شد. اكثر زنها براي امرار معاش نان مي پختند. وقتي كه با يكي از زنان چادر نشين مصاحبه مي كرد، زن بمي گفت: براي چي ما رو نشون مي دين؟ اين جوري آبروي ما پيش فاميلهامون ميره. با اين فيلمها مشكلات ما حل نمي شه. مرد مصاحبه كننده هر چه سعي كرد كه اونو قانع كنه نتونست. بعد عذر خواهي كرد و رفت.
Brick wall

توي يکي از کتابهاي کوئيلو - نويسنده مشهور برزيلي - چيزي نوشته بود که تلخ و در ابتدا اغراق آميز به نظرم رسيد ولي هميشه يادم موند و بعدا خودم هم تجربه اش کردم. کوئيلو ميگه مردم از ديدن بدبختي بقيه خوشحال ميشند! بيشتر وقتها ممکنه خودشون هم متوجه نشند، اما عميقا احساس خوشحالي ميکنند چرا که ميبينند خودشون خوشبختند (يا لااقل به اون بدبختي نيستند) اين دليلي هست که اخبار و گزارش هاي مربوط به جنگ، خونريزي، فساد، فحشا، اعتياد و بدبختي هميشه در صدر قرار داره و در واقع به خورد مخاطب داده ميشه. و اين همون دليلي هست که از اين همه فيلم ايراني، فقط اونهايي در جشنواره هاي خارجي جايزه ميگيرن که با دروغ ترين شکل ممکن بيچارگي ما رو به تصوير ميکشه . مثلا يکي از اين فيلمها اين جوري بود که يک خواهر و برادر خيلي فقير بودند که فقط يک جفت کفش داشتند Crying or Very sad

و هر دو مدرسه ميرفتند. اما خوشبختانه شيفتشون فرق داشت Applause

برادره شيفت صبح بود و ظهر که مدرسه اش تعطيل ميشد، مثل سگ پا سوخته ميدويد تا کفش رو به موقع به خواهرش برسونه و ... آخرش هم فکر کنم دونده شد و يک جفت کفش برد! Applause

همه ما يه مدت جو گير شديم و بعد همه چيز يادمون رفت. انگار هيچ اتفاقي نيفتاده. اين ويژگي انسان فراموش کاره. بايد يه جوري روحمون رو که به خواب رفته بيدار کنيم.