غزلهای صفر گرمی

همواره اعتقاد داشتم که هرچه قواعدِ بيان بيشتر باشند، دستِ احساس بسته تر است. و سرانجام به اين نتيجه رسيدم که براي بيان يک احساس، آنگونه که هست، ميتواني و گاهي لازم است که وزن، قافيه، دستور زبان، لغت و حتي معنا را فدا کني. و اگر باز هم نتوانستي آنگاه بايد خودت را فدا کني.
بگذار نوشته هاي اينجا هيچ قاعده اي نداشته باشند، مگر آنکه احساسي را - خواه زيبا باشد خواه زشت، شيرين يا غمناک يا هرچه - منتقل کنند! پس آنچه مينويسيم شايد شعر باشد يا نباشد، کاري نداريم. حالا بايد به اين نتيجه رسيده باشي که اينجا مشاعره نيست و محدوديتي نداري. آزادي که هرچه ميخواهي بگويي، با هر حرفي که دلت خواست شروع کني، و حتي تمامش نکني.

(1)

آزادي
مجسمه يا ميدان
مظهرش اين نيست!
آزادي اين است که دستوري نباشد در زبان
مثلا: من بنويسي و تو بخوانم
فقط تو!
که پنجاه و هشت روز است صدايت را هم نشنيده ام
از 13 / 6 / 84 Sad

لطفا اين متن را با شور وهيجان دوييواري بخونين!

ماشالو گفتمو هي ميدويدم
دويي را ديدمو بازهم دويدم....
کاکو رو ديديمو گفتم ماشالو
عباس کفتري !!!!
ماشالو
تو تاج سري
ماشالو
از همه سري
ماشالو
حالو دس!
هااااااااا ماشالو Dancing

دس دس دس
ماشالو ووووو
دس دس دددددددددددددس همگي رقص همگي رقص رقص رقص!

(2) تبعيض

کبوتر با کبوتر!
باز با باز!
پروانه با گل
گاهي هم با شمع

محبوب من!
الان دقيقاً سه روز است که عاشقت هستم
و اگر هوا مساعد باشد
تا سه روز ديگر هم خواهم بود!

(4)
بيا گويم برايت داستاني
به غير از اين مکان هيچ جا نيابي
شايدم باشي در اين باغ !
کدوم باغ؟!
همون که سبزه داره
کدوم سبز؟

براي کتاب فارسي، درسي نوشتم:

به اناري که دارم نگاه نکن
دارا نيستم
و به آبي که دادم
بابا نيستم

امن ترين پناهگاه را برای عشق خواستم
زير پوستم
جاودانه و حقيقی
اما خودش نخواست
فشردگی قلبم حتی بر دوش او هم سنگينی داشت
پوستم را شکافت و رفت
برای هميشه
حالا او نيست
اما من هستم
با زخمهايی به يادگار از او
و خلا ی که پر شدنی نيست

به چشمهايم نگاه نکن
چشم يا چشمه ؟!
نميدانم ايا نگاه نکنم يا ننوشم
نگاه نکردن بهتر از نوشيدن؟
مطمئنم

يک داستان خيلي کوتاه

غروب که روبه راه شد، سايه ام را برداشتم تا دست خالي برنگردم.
از کوي تو تا خانه من، چهار کورس راه بود!
و تنها يک پنجاه توماني پاره داشتم
- شايد به اندازه يک کورس -
اينگونه شد که همان جا - سر کوي تو - ماندم
و تا ابد گدايي کردم

مرگ....
مرگ
دیدمت اخر دیروز
ولی حیف که دیر شده بود
هر چه صدایت زدم به گوشت نرسید
اخر چرا کسی جواب مرا نمیدهد
ایا چون لال هستم؟
این چه گناهیست که حتی کسی جواب مرا نمیدهد؟
امروز دیدمت ولی با من حرف نزدی اخر تو را چه شده؟
یعنی چون کر هستم!
باید همه مرا جواب کنند؟!!!
دیروز, پری روز بود کنارت قدم میزدم ..ولی!
نه !باز هم نبودم
من خود نفهمیدم
ایا چون من مُردم؟... این گناه است!؟
گریه کنم ؟ گریه قشگه..
گریه مال دل نتگه!
اخر ندانستم
گدایم گدای یک جرعه اب گوارای جوب!
گدایم گدای یک ... خلت کثیف کف کوچه
گدایم گدای بوی لطیف و دل نواز.. اشغال
دریغ از هرکدام
اخر مرا چه شده کجایم کجا بودم و به کجا روانم .مانند اب جوب بیمارستان !
...
و بله تفسیر همه ما همین طور است
اسمانی
زمینی
گوارا
نجاتبخش
الوده
کثیف
و...
و باز هم اسمانی.

mhaji نوشته بود:

همواره اعتقاد داشتم که هرچه قواعدِ بيان بيشتر باشند، دستِ احساس بسته تر است. و سرانجام به اين نتيجه رسيدم که براي بيان يک احساس، آنگونه که هست، ميتواني و گاهي لازم است که وزن، قافيه، دستور زبان، لغت و حتي معنا را فدا کني. و اگر باز هم نتوانستي آنگاه بايد خودت را فدا کني.
بگذار نوشته هاي اينجا هيچ قاعده اي نداشته باشند، مگر آنکه احساسي را - خواه زيبا باشد خواه زشت، شيرين يا غمناک يا هرچه - منتقل کنند! پس آنچه مينويسيم شايد شعر باشد يا نباشد، کاري نداريم. حالا بايد به اين نتيجه رسيده باشي که اينجا مشاعره نيست و محدوديتي نداري. آزادي که هرچه ميخواهي بگويي، با هر حرفي که دلت خواست شروع کني، و حتي تمامش نکني.

ممکنه در مورد عنوان اين بحث توضيح بدي؟!! Think

اهورا نوشته بود:

...
ممکنه در مورد عنوان اين بحث توضيح بدي؟!! Think

نه! غزليات رو بخونيد. Very Happy

mhaji نوشته بود:

اهورا نوشته بود:

...
ممکنه در مورد عنوان اين بحث توضيح بدي؟!! Think

نه! غزليات رو بخونيد. Very Happy

اهورا جان
همون پيغامی که خودت از mhaji خوندی توضيح این قسمت هست
اینجا رهايی از قا عده و قانون و بند و تبصره است
اینجا حتی نوشته های بی پايان با جان و دل خونده ميشه
اینجا گوشهای شنوايی هست برای حرفهای نگفته
اینجا هر چی توی دلت هست ميتونی بنويسی و ديگران بخونن و مدل خودشون برداشت کنن
اینجا هيچ تاپيکی برات مشخص نکرده
زير پرچم رعايت اخلاق هر چه ميخواهد دل تنگت بگو

سلام دویی
میخواستیم عرض ادبی کنیم دویی
چاکریم مشتی صفا اووردی کل مرتضو
میگم خواسم بگم عینواللو کتک خورده احتمالا سرش پکیده!
ای میشه بیو بریم اونا که زدنش بتکونیم
باشه کل مرتضو
احد, ساروغ وقوچ علی میفرسم بات تو بتکوننشون
نه بوبو اونا یه صد نفری هسن!

روزی برای خودوم دویی بودم
اما گذشت
روزی برای خودم اقو بودم
اما گذشت
روزی سردم دار کوچه بودم
اما گذشت
روزی قداره کش بودم
اما گذشت
روزی ببر کش بودم
اما گذشت
روزها گذشتندو اما من نگذشتم.

پیام اخر:هیچکس تا اخر عمر دویی نمیمونه