غزلهای صفر گرمی

باد يا ابر مشکل اينجاست
دعوا ي ايندوست
باران يا خورشيد
همان باد يا ابر را محتاج است
البته خورشيد خود کفاست
هواشناسي بيچاره شده
در به در اواره شده
منت خداي عزوجل
همچنان حکمت او باقيست
و ما ميرويم
مثل گذشتگان
Crying or Very sad

روزها رفتند برما چون فشنگ
گربه ي همسايه ي ما شد پلنگ Shocked

هفته ها گشتيم بيخود دور خود
گر نباشي اي گلابي ميشويم همچون نخود----armoazn

شب صبحو صبح شب باز شد
دیوانه گی ما حد اکثر باز شد
برفتیم کوی برزن مثل گلابی
اتاق از بوی ما مثل سیرابی
ناگهان دنیا روی ما تیره شد
چشمانمان هم چه بسا خیره شد
دیوونه خونه !!؟زنگش خورده بود
ممد شنگوله!!؟
احتمالا لغطها خورده بود
اين بار دوش پرستار بودم
بسار هم شکل میمون بودم
باز چشم کردم بازِ باز
خود دیدمم روی تختم, دراز

سرنوشت

از همان روز اول نميرفت
آبمان توي يک جو
پايمان توي يک کفش
و حتي مدادمان توي يک مدادتراش.
بيشتر از همه از اين شعرها بدت مي آمد
وقتي مي نوشتم، مي دويدي تا آخر خط
و دور مي شدي تا تهِ صفحه
و اين کار، هميشگي شد: مي نوشتم، مي دويدي، مي نوشتم، مي دويدي ...
آخرش هم تو پوکي استخوان گرفتي
و من پوکي مغز!

هزار

هزار رنج نبرده
هزار فتح نکرده
هزار عهد نبسته
هزار کوه نــکــنده
هزار قاف نـــــرفته
هزار شير نکــشته
هزار شهر نگــشته
هزار شوخ نـشسته
هزار فحش نـــــــداده
و هزار زهر نـــخورده را
ميماندي تا مي بردم، ميکردم، مي بستم، ميکندم، ميرفتم، ميکشتم، ميگشتم، ميشستم، ميدادم و مي خوردم
تا مي مردم!

اين غزل، واقعا يک شاهکار عددي بود Embarassed

مي توني به عنوان يك كار جديد
روش Paper بدي Mr. Green

(خانه)
در دور دست ها
خانه ای پیدا ست
سرای من انجاست
فکر من انجاست
پول من اینجا
جیب من تنها
اجارها بالا
فکری باید کرد
بچه ها گشنه
اسب ما تشنه
زود باید که تاخت
دور دست ها نزدیک
اسب ما تشنه
بچه ها گشنه
فکری باید کرد
چاره چیست !
مبارزه نیست؟
بله !
باید شتافت
باید که تاخت.....---armoazn

چون ميرفت بي جامه
تا در روزنامه، چکامه بنويسد
و براي شاهنامه، ادامه بنويسد
روزي آمدند و دست بسته بردندش
بز کوهي ام را ميگويم... Crying or Very sad

فردايش روزنامه ها نوشتند يک جرم ديگر هم داشت
از خارهاي صحرا، يکي را لگدکوب کرده بود

تفکر
من ماندمو این کت پاره و یک تکه نان خشک
البته چیزی نیز در جیب داشتم حدودا 25 یا بیشتر تومان
مانده بودم در راه تاریک ودور.
سگی رد شد گرسنه و درمانده از گذشته ها
احتمالا مادر هم بود
دلم برایش سوخت
نان را جلویش پراتیدم
سگ نگاهم کرد دو گازیدم
ناگهان سگ امد به حرف که ای نادان!
نان را روی زمین میاندازی و بیخبر؟
ازاینکه با این نان گران میتوان شکم چه انسانهای گرسنه ای را سیر کرد
یا به ان فکر کرده ای که با چه زحمتی ساخته و پرداخته میکنه
و بله حالا سیاووش اکبر پور پاس میده عنایتی و بله میزنه تو گل خودی!!
فکر کرده ای؟

البته اين شعر نه غزل هست و نه صفر گرمي!
ولي براي اينکه من هم توي اين موضوع، پست داشته باشم، کفايت ميکنه!

گفتم تو شيرين مني‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو فرهادي مگر؟
‌ ‌ ‌گفتم خرابت ميشوم‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ گفتي تو آبادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم ندادي دل به من‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو جان دادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم ز كويت ميروم‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو آزادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم فراموشم نكن‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو در يادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم خموشم سالها‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو فريادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم كه بر بادم مده‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي نه بر بادي مگر؟
‌
Smile

عزلهاي صفر گرمي
"عزل" يعني چي؟ Whistle

احسان نوشته بود:

عزلهاي صفر گرمي
"عزل" يعني چي؟ Whistle

نقطه "غ" به مرور زمان کم رنگ و کم رنگتر شد تا اينکه امروز شما متوجه شدي پاک شده. باز پر رنگش کردم. از تذکرت خيلي ممنون.

mhaji نوشته بود:

هزار

هزار رنج نبرده
هزار فتح نکرده
هزار عهد نبسته
هزار کوه نــکــنده
هزار قاف نـــــرفته
هزار شير نکــشته
هزار شهر نگــشته
هزار شوخ نـشسته
هزار فحش نـــــــداده
و هزار زهر نـــخورده را
ميماندي تا مي بردم، ميکردم، مي بستم، ميکندم، ميرفتم، ميکشتم، ميگشتم، ميشستم، ميدادم و مي خوردم
تا مي مردم!

اين غزل، واقعا يک شاهکار عددي بود Embarassed

البته ميتوان اين نکته رو هم اضافه نمود :
هزار راه نرفته >>تلميح از برنامه ان Mr. Green

احسان نوشته بود:

البته اين شعر نه غزل هست و نه صفر گرمي!
ولي براي اينکه من هم توي اين موضوع، پست داشته باشم، کفايت ميکنه!

گفتم تو شيرين مني‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو فرهادي مگر؟
‌ ‌ ‌گفتم خرابت ميشوم‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ گفتي تو آبادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم ندادي دل به من‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو جان دادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم ز كويت ميروم‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو آزادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم فراموشم نكن‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو در يادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم خموشم سالها‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي تو فريادي مگر؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌گفتم كه بر بادم مده‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ گفتي نه بر بادي مگر؟
‌
Smile

بابا ايول شاعر Dancing

سنگ و گربه
دی بر میگشتم من زکار
گربه ای دیدمش من در کنار
تخته سنگي بود در جیب
در اوردم و کوبیدم بر سرش
ناگهان رو کردو به من گفت:چرا سنگ میزنی تو ای دوست ؟
گفتم غم تو دارم گفتی که من ندارم
گفتم که یار من شو گفتی کرفس ندارم
میگذرد روزگارم
با خوشی و بی پولی سر مستم
اما چه دردی که نیست
کمال همنشینی درمن اثرکرد
پولا ی جیبم من را هم دودر کرد
و بعد هم رفتم
اما اخر نفهمیدم که چرا سنگ را بر سر گربه کوبیدم؟ d'oh!

نکته: ( سخن چین بدبخت هیزم کش است)