شما 15 دقیقه وقت دارید!

ديروز بالاخره پس از 4 روز کار مداوم مجلس در دو نوبت صبح و عصر، نمايش راي اعتماد به وزيران پايان يافت. طبق قانون، چهار نفر از نمايندگان (دو نفر موافق و دو نفر مخالف) مي‌توانستند به ازاي هر وزير پيشتهادي، در مورد صلاحيت فردي و برنامه‌هاي وزرا صحبت كنند. در انتها نيز (پس از صحبت هر چهار نماينده يا انصراف همه يا برخي از آنها)، وزير پيشنهادي به دفاع از صلاحيت و برنامه‌هاي خود مي‌پرداخت. در قانون، زمان براي هر نماينده حداكثر 15 دقيقه و براي هر وزير حداكثر 30 دقيقه پيش‌بيني شده است.
مساله‌اي كه در اين 8 جلسه مجلس بسيار جلب توجه مي‌كرد اين بود كه گويا نمايندگان و وزراي پيشنهادي نذر كرده بودند كه در تمام وقت درنظر گرفته شده، در هر حال، حرف بزنند. بسيار ديده شد وزير يا نماينده، پس از اتمام بيان مطالب مورد نظر خود، هنوز اصطلاحا ول كن ميكروفن نبوده، مي‌خواهد وقت باقيمانده را هم به نحوي مصرف كند. جالب اين بود كه مدام از سوي هيئت رئيسه و خود نمايندگان تذكر داده مي‌شد كه بايد از اتلاف وقت جلوگيري شود و براي مثال اگر وزيري مخالف ندارد، موافق هم لطفا صحبت نكند تا كار بررسي كابينه، زودتر به اتمام رسد و خداي ناكرده كار مردم روي زمين نماند (!).
خيلي از وزرا و نمايندگان هم براي صرفه‌جويي در وقت (!)، سخنراني خود را اينگونه ترتيب داده بودند. پس از بسم الله و سلام مفصل به تمام انبيا و اولياي الهي و ديگر مقدسين و ملائك و پيامبر خاتم (بهمراه تمام القاب ممكن) و ائمه (بهمراه تمام القاب ممكن) خصوصا امام زمان (بهمراه تمام القاب ممكن) و شهدا و امام راحل عظيم الشان (بهمراه تمام القاب ممكن) و رهبر معظم انقلاب (بهمراه تمام القاب ممكن) و جانبازان و مجروحان و خادمان به انقلاب و سربازان گمنام امام زمان و...، نوبت به سلام به حضار و رئيس جمهور و كابينه و مردم و ... مي‌رسيد. البته نبايد لعنت فرستادن بر تمام نيروهاي شرور حال، گذشته و آينده دنيا و آخرت را فراموش نمود. بعد با كمي(!) تعريف و تمجيد از رئيس جمهور محترم و حسن انتخاب ايشان، در صورتي كه سخنران، نماينده مخالف با كابينه بود، شاهد رديف شدن دلايل متنوع ايشان در توجيه مخالفت خود و اينكه قصد بدي ندارد و مبادا رئيس جمهور محترم ناراحت شود و اين انتقادها در واقع نوعي تاييد است و غيره، بوديم. بعد‌ نوبت به بدنه اصلي سخنراني مي‌رسيد كه زمان آن به زحمت از يك دقيقه تجاوز مي‌كرد (در مورد اكثر قريب به اتفاق سخنرانها). جالب اينجا بود كه پس از اتمام مثلا بدنه اصلي صحبتها، سخنران محترم، قانع نشده و مدام با جملاتي تكراري و كليشه‌اي از قبيل: آيا واقعا مي‌خواهيد به ايشان راي دهيد؟ آيا فكر مي‌كنيد چنين شخصي بتواند چنين وزارتخانه‌اي را اداره كند؟ آيا بهتر از ايشان كسي براي اين پست نبود؟ و ... در مورد مخالفان و جملاتي چون: چرا به رئيس جمهور اعتماد نمي‌كنيد؟ اگر به اين وزير راي ندهيد در آخرت چه جوابي داريد؟ مگر از ايشان بهتر براي اين پست كسي وجود دارد؟ و ... براي موافقان و اين جملات: من نمي‌خواهم از خودم تعريف كنم! من در فلان جاها كار كردم كه همه مي‌دانيد(!)، من فلان برنامه‌ها را در جزوه‌اي كه در دست داريد نوشته‌ام كه الان برايتان از روي جزوه مي‌خوانم(!)، و ... در مورد وزراي پيشنهادي، برنامه سخنراني خود را ادامه مي‌دادند. حتي زمانيكه رئيس مجلس اخطار مي‌داد كه وقت رو به اتمام است باز هم كسي كوتاه نمي‌آمد و اكثرا با عبارت "فقط يك جمله ديگر!" دقايقي بيشتر را براي تلف نمودن مطالبه مي‌كردند. مثلا يكي از نمايندگان در مخالفت با يكي از وزراي پيشنهادي گفت: " من فقط به يك دليل با ايشان مخالفم و آنهم اين است كه ايشان تا بحال حتي يك روز هم در وزارت مربوطه نبوده است!" اين نماينده محترم كه فقط همين يك جمله را داشت كه بگويد، از تمام وقت ممكن براي تكرار همين يك جمله و ساير جملات كليشه‌اي سود جست و در آخر هم از هيئت رئيسه وقت اضافه درخواست كرد!!!!!
از نكات جالب ديگر، اعتراض مداوم و همه روزه بسياري از نمايندگاني بود كه نتوانسته بودند در ليست موافقان و مخالفان براي سخنراني نام نويسي كنند، در حاليكه برخي از نمايندگان علاوه بر اينكه بارها پشت تريبون آمدند، وقت خود را هم بصورت فله‌اي بين نمايندگان ديگر تقسيم مي‌كردند. براي مثال به ازاي هر وزير، نام نماينده‌اي به اسم مرحبا هم شنيده مي‌شد كه اكثرا زمانهاي خود را به ساير نماينگان مي‌داد. از اينكه احيانا در مورد وقت، خريد و فروش و يا بازار سياهي بوجود آمده بود يا نه، اطلاعي در دست نيست.
همچنين مي‌توان به وقت گرفتن برخي از نمايندگان براي اعتراض آئين نامه‌اي و بجاي آن اعلام "من هم مي‌خواستم حمايت كنم" اشاره كرد. رئيس مجلس هم (كه مانند مبصر كلاس مدام صحبت سخنران را قطع مي‌كرد و به نمايندگان بازيگوش Mr. Green

تذكر مي‌داد كه نظم را رعايت كنند و اينقدر دور رئيس جمهور و كابينه ايشان جمع نشوند!!!! Think

) با رندي پاسخ مي‌داد: "خيلي خب، رئيس جمهور فهميدند كه شما هم موافق كابينه هستيد، پس بفرمائيد بنشينيد! Twisted Evil

" گويا اينها، نمايندگان رئيس جمهور بودند و نه نمايندگان همه مردم. ديدن اين مسابقه خود شريني براي كابينه و خود مطرح سازي و مهم‌سازي در مجلس شوراي اسلامي، هر كسي را بياد مجالس پادشاهان و درباريان چاپلوس آنها مي‌انداخت كه جز تعريف و تمجيد، خاصيت ديگري نداشتند. واقعا هيچ كس متوجه دوربين صدا و سيما و پخش زنده نبود؟ شايد هم متوجه بودند اما اهميتي نمي‌دادند كه مردم در مورد آنها چه فكر كنند.
نمايندگاني در هر مساله، چماق اصول‌گرايي خود را بر سر مردم خسته از حرف و دروغ و ادعا و فساد مديران مي‌كوبند و حتي از نقد علمي و صحيح يك كابينه، بلكه از چند دقيقه سخنراني كمي مفيد به عنوان نماينده مردم هم عاجزند، بايد متوجه باشند كه در اصول اخلاقي كه خود داعيه عمل به آن را دارند، مدح و تملق و چاپلوسي جايي ندارد. اگر قرار است قوانين مملكت را اينها وضع كنند بايد فاتحه چشم‌انداز بيست ساله را كه چنين سنگ آنرا به سينه مي‌زنند و اين روزها مد شده هر مسئولي به هر بهانه‌اي داد سخن از آن دهد، خواند.

خيلي ممنون از توصيف کاملت. مخصوصا براي من که فرصت نداشتم اين برنامه ها رو ببينم Applause