داستانهای خیلی کوتاه

جوجه تيغي و کاکتوس

جوجه تيغي خيلي مهربان بود و دوستان زيادي داشت؛ اما هيچ وقت نميتوانست دوستانش را بغل کند. هروقت يکي از دوستانش را بغل ميکرد، دوستش جيغ ميکشيد و فرار ميکرد. اين جوري شد که بالاخره جوجه تيغي همه دوستانش را از دست داد. خيلي ناراحت شد. از جنگل بيرون آمد و رفت يک جاي دور؛ به يک بيابان. همانطور که ميرفت، وسط بيابان، چشمش به يک کاکتوس افتاد. خوشحال شد. رفت که او را بغل کند. کاکتوس تا فهميد فرياد زد: "من را بغل نکن؛ وگرنه..." اما ديگر دير شده بود. جوجه تيغي کاکتوس را بغل کرده بود.
حالا آن دو حسابي با يکديگر دوست هستند!

نوشته عباس قدير محسني

-------------------------------------------------------------------------------------
برای اولین بار در اینترنت!

قصه اي كه نوشتم
نوشته فريبا کلهر

دلم مي خواهد قصه پتويي را بنويسم كه اصلا گرما نداشت
اين پتو پشمي ضخيم و بزرگ باشد اما هيچ كس و هيچ چيز را گرم نكند
يعني نه تنها گرم نكند بلكه سرد هم بكند
طوري كه هر كس زير آن بخوابد راستي راستي از سرما يخ بزند
دلم مي خواهد قصه خانواده فقيري را بنويسم كه آن قدر فقير باشند كه نه زيرانداز داشته باشند و نه روانداز
غير از اينها در خرابه اي زندگي كنند كه در نداشته باشد
اما آنها هميشه شكرگزار باشند و چيز زيادي از خدا نخواهند
فقط اگر مي شد خانه مخروبه شان يك پرده داشته باشد كه مردم هي سرك نكشند و فضولي نكنند چقدر خوب مي شد
دلم مي خواهد قصه دوره گردي را بنويسم كه توي چرخ دستي اش پر از اسباب اثاثه كهنه است
دلم مي خواهد هوا سرد باشد و چرخ دستي باوجود آن همه خرت و پرتش از سرما بلرزد
دلم مي خواهد چرخ هاي چرخ دستي اين دوره گرد هرجا كه دلشان مي خواهد بروند
نه توي كوچه دست چپي بپيچد و نه توي خيابان دست راستي
دلم مي خواهد اين چرخ دستي مقابل فشار و قدرت دست هاي دوره گرد مقاومت كند و از راهي برود و از جايي سر در بياورد كه من مي خواهم
دلم مي خواهد قصه چرخ دستي دوره گردي را بنويسم كه رفت و رفت و رفت تا به خانه خرابه اي رسيد كه پرده نداشت و از ميان خرت و پرت ها پتويي را كه گرم نمي كرد به ساكنين خانه خرابه داد
دلم مي خواهد قصه چرخ دستي اي را بنويسم كه از سرماي پتو راحت شد

دلم مي خواهد قصه پتويي را بنويسم كه مثل پرده جلوي در خانه اي كه پرده نداشته آويخته شد

هرچند... فكر مي كنم قصه شان را نوشتم

سنگ هاي آرزو
فرهاد حسن زاده

قورباغه سه آرزو بيشتر نداشت: يك باد، دو باران، سه كرم هاي چاق و چله.
و بركه آرام در انتظار شنيدن آرزوها خميازه مي كشيد. قورباغه يك سنگ انداخت در خواب بركه.
"آرزو مي كنم باد بوزد شديد"
بادي وزيد شديد...
صداي ووره اش پيچيد در گوش هاي آب گرفته قورباغه.
قورباغه وحشت كرد و پشت بندش تعجب!
چه زود آرزوي اول برآورده شد.
قورباغه سنگ دوم را به آب انداخت "آرزو مي كنم باران ببارد مثل چي"
ناگهان آسمان باران باريد مثل چي! قورباغه ناباورانه پشتك زد و بادي به غبغب انداخت: "پس حقيقت دارد كه اين بركه معجزه مي كند"

قورباغه با سنگ سوم آرزوي سوم را بر زبان آورد:
"كرم هاي چاق وچله از سوراخ هايشان بخزند بيرون"

ناگهان قورباغه غيب شد Shocked

مار خوش خط و خالي در يك چشم برهم زدن قورباغه را بلعيد و رفت پي كارش! قورباغه خبر نداشت هر كس آرزويي دارد و ته بركه پر از سنگ است. سنگ هاي آرزو!

ميشه ادم از خودش هم داستان بزنه!؟ Mr. Green

armoazn نوشته بود:

ميشه ادم از خودش هم داستان بزنه!؟ Mr. Green

همون طور که تا حالا چند بار گفتم، تالار متعلق به خودتونه و براي ارسال موضوع احتياجي به اجازه گرفتن از هيچ کس نداريد. حداکثرش اينه که بعدا سانسور ميشيد! به طور کلي مطالبي که از خود کاربرها باشه ترجيح داره و ما با کمال ميل ميخونيم. داستان هايي که من تا حالا اينجا گذاشتم، خيلي ساده و کوتاه هستند (و احتمالا مخصوص گروه سني الف و ب). اگه فکر ميکنيد داستان شما متناسب با اينها هست، همين جا بنويسيد، اگه هم اينطور نيست، يک تاپيک جديد بسازيد چون مجانيه.

اتفاقا جالب بودند

توهم
دختر در مراسم عروسي دوستش شرکت کرد .هنگامي که بستني مي خورد متوجه نشد و ظرف بستني روي دامنش برگشت .و براي يک لحظه احساس کرد همه دارند با ترحم نگاهش مي کنند . سرخ شد بغض گلويش را گرفت . مادر عروس که انجا ايستاده بود گفت : هيچي نشد دخترم . پدر و مادرس هم او را دلداري دادند . دخترک شب خوابش نبرد . و روزهاي بعد انقدر به اين موضوع فکر کرد که از غصه مرد.
نوشته : احمد نصير

دريا
زماني که مردي را در سواحل دريا بي جان يافتند همه به دنبال هويت او مي گشتند اما هيچ چيز به همراه نداشت جز کاغذي سفيد که در دستش مچاله شده بود و روي ان نوشته شده بود : لطفا يک ليوان اب !!!
نوشته : سيد محمد رضا نواب

قانون شکني
دفعه اولي که با ماشينم دويست تا مي رفتم يادم هست . پسر انگار تو اسمان پرواز مي کردم . خب زده بودم به گارد ريل جاده لب پرتگاه.
نوشته : استنلي بوبين

شام
پري ظرف پنير را روي سفره گذاشت و با صداي بلند گفت : بيا از دهن مي افته . و بلند بلند خنديد . پدر دست هايش را خشک کرد نفس عميقي کشيد و کنار سفره نشست . ستاره دفتر و مداد را روي کيف گذاشت و به سفره خيره شد.
پري اين بار رو به ستاره گفت : مگه شام نمي خوري؟ بيا ديگه
ستاره ارام ارام کنار سفره رفت . دست انداخت گردن پدر و گفت : بابا مگه الان شب نيست پس چرا ما صبحانه مي خوريم؟

گربه باهوش

مادرزني دامادش را به شام دعوت کرد...
مرد ترسيد که پيرزن غذا را مسموم کرده باشد. وقتي پيرزن از اتاق بيرون رفت، مرد بشقاب غذايش را جلوي گربه پيرزن گرفت. گربه با اولين لقمه اي که خورد غش کرد. پس مرد فهميد که حدسش درست بوده و وقتي پيرزن برگشت او را بغل کرد و از پنجره آپارتمان به بيرون پرتاب کرد. چند لحظه بعد که صداي خورد شدن استخوان هاي پيرزن به گوش رسيد، گربه با خوشحالي از جايش بلند شد و به مرد گفت: متشکرم* Smile

نتيجه گيري اخلاقي: گربه حيوان باوفايي نيست!

* با الهام از طوطي Very Happy

کوچه:
روزی کوچه ای بود همگان بر رویش راه رفتندی او تف انداختی و لگد ... سال ها گذشت و کوچه خیابان شد و خیابان بزرگ راه و بزرگ راه ازاد راه .... شد کسی راه نمیرفت کسی لگد نمیزد ولی
تف همچنان تف بود و بس!!!
______________________________
نکته اش با تفکر بدست می اید! Cool

شليک

در کوچه ساکت و تاريک منتظر مادرم ايستاده بودم. باد سرد و ملايمي که از پشت سرم ميوزيد مرا ميلرزاند. ناگهان سايه اي بزرگ را روي ديوار ديدم... و صداي بنگ بنگ!
لحظه اي بعد درد خيلي شديدي احساس کردم و به روي زمين افتادم...
منتظر ماندم تا مثل هميشه بعد از ديدن اين صحنه، وحشت زده و عرق کرده بيدار شوم. اما... نشدم Sad

---------------------
توضيح: از اين به بعد داستانهاي خيلي کوتاه (يعني 200- کلمه اي) مخصوص تمام گروههاي سني - نه فقط الف و ب - را در اين تاپيک مينويسم. اميدوارم براي کساني که وقت کافي براي خوندن کتاب يا پستهاي طولاني رو ندارند مفيد باشه. عنوان تاپيک رو هم از "داستانهاي کوتاه" به "داستانهاي خيلي کوتاه" تغيير دادم چون يک تاپيک ديگه به اسم "داستان هاي کوتاه" داريم.

اين رايانه...
خيلي سالها پيش که به تدريج رايانه جاي همه کارها را مي گرفت شغلش را از دست داد . متخصص حروفچيني سربي بود و افتخارش اين که کتاب جنگ و صلح و رمان هاي معروفي را حروفچيني کرده است . براي امرار معاش دست به هر کاري مي زد و حالا با خودرويي فرسوده مسافر کشي مي کرد . صبح خيلي خوشحال به قصد فروش خودرو از خانه بيرون رفت تا بتواند هزينه ثبت نام تنها فرزندش را در مقطع کارشناسي ارشد رشته رايانه فراهم کند.
نوشته اکبر عليزاده اعتمادي

mhaji نوشته بود:

شليک
در کوچه ساکت و تاريک منتظر مادرم ايستاده بودم. باد سرد و ملايمي که از پشت سرم ميوزيد مرا ميلرزاند. ناگهان سايه اي بزرگ را روي ديوار ديدم... و صداي بنگ بنگ!
لحظه اي بعد درد خيلي شديدي احساس کردم و به روي زمين افتادم...
منتظر ماندم تا مثل هميشه بعد از ديدن اين صحنه، وحشت زده و عرق کرده بيدار شوم. اما... نشدم Sad

.