داستانهای خیلی کوتاه

عشق

کارن به اتاق خواب رفت و پيتر را که روي تخت دراز کشيده بود در آغوش کشيد و آرام در گوشش گفت: "دوستت دارم" Embarassed

اما پيتر جواب نداد. اصلا هيچ عکس العملي نشان نداد. کارن شانه هاي پيتر را تکان داد و با نااميدي پرسید: "پيتر منو دوست داري؟" اما پيتر باز هم جواب نداد و فقط به کارن خيره شده بود...
کارن که ميدانست جوابي نخواهد شنيد بلند شد و خرس کوچکش، پيتر، را کنار بقيه عروسکها در طاقچه گذاشت و خوابيد Neutral

جیغ:

صدای جیغ شدیدی میامد ...تمام کوچه تاریک بود زمستان سردی بود و اخرین برگ هم افتاد و دوباره شروع شد او امد تمام محل را ترس فرا گرفت در تمام کوچه ها صدای جیغ مرگباری به گوش میرسید
کسی بیرون نمیامد و فقط یک چراغ در کوچه ی مرحوم سنگدل روشن بود وتمام کوچه ها خاموش بودند من عرق میریختم و میدویدم ناگهان صدای جیغ قطع شد .... بله مش مرتضی بقال سکته کرد و مرد و اسیه خانم راحت شد...
____________________________

بيداري شبانه

ساعت 3 شب بود که صداي تلفن پسري را از خواب بيدار کرد. پشت خط مادرش بود. پسر با عصبانيت گفت: "چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار کردي؟" مادر گفت: "25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار کردي. فقط خواستم بگويم تولدت مبارک." پسر از اين که دل مادرش را شکسته بود تا صبح حوابش نبرد. صبح سراغ مادرش رفت. وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت؛ ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود.

اصغر دردمندي از سلماس
روزنامه جام جم

غريب آشنا نوشته بود:

بيداري شبانه
ساعت 3 شب بود که صداي تلفن پسري را از خواب بيدار کرد. پشت خط مادرش بود. پسر با عصبانيت گفت: "چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار کردي؟" مادر گفت: "25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار کردي. فقط خواستم بگويم تولدت مبارک." پسر از اين که دل مادرش را شکسته بود تا صبح حوابش نبرد. صبح سراغ مادرش رفت. وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت؛ ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود.

... پليس يک نوار کاستِ شکسته و تکه هاي پاره شده اي از نوار آنرا و نيز تکه هاي خرد شده ي يک ليوان بلور را در سطل آشغال پيدا کرد. اثر انگشتهاي روي نوار با آثار روي ضبط صوت و گوش تلفن منطبق بود. پزشک قانوني هم گزارش مسموميت با مرگ موش را تاييد کرد ... دو هفته بعد، نامزد پسر در دادگاه اشک مي ريخت و گفت : باور کنيد من به خاطر عشقم به پسره اين کار رو کردم. مادرش هميشه با ازدواج ما مخالفت مي کرد. رو به پسر کرد و گفت : درسته که من صدام رو با کمک کامپيوتر تغيير دادم ولي مطمئن باش هرگز صداي عشقم رو تغيير نميدم...

ما چقدر فقیر هستیم

روزی یک مرد ثروتمند،پسر بچه ی کوچکش را به یک دِه برد تا به او نشان دهد مردمی که در آنجا زندگی می کنند،چقدر فقیر هستند. آن دو یک شبانه روز در خانه ی محقر یک روستایی مهمان بودند؛
در راه بازگشت و در پایان سفر ،مرد از پسرش پرسید Sad

(نظرت در مورد مسافرتمان چه بود؟))؛
پسر پاسخ پاسخ داد Sad

(عالی بود پدر!))؛
پدر پرسید Sad

(آیا به زندگی آنها توجه کردی ؟))؛
پسر پاسخ داد Sad

(بله پدر!))؛
و پدر پرسید Sad

(چه چیزی از این سفر یاد گرفتی؟))؛
پسر کمی اندیشید و بعد به آرامی گفت Sad

(فهمیدم که ما در خانه یک سگ داریم و
آنها چهار تا. ما در حیاطمان یک فواره داریم و آنها رودخانه ای دارند که نهایت ندارد
ما در حیاطمان، فانوسهای تزیینی داریم و آنها ستارگان را دارند. حیاط ما به دیوارهایش محدود می شود،
اما باغ آنها بی انتهاست!))؛
با شنیدن حرفای پسر ،زبان مرد بند آمده بود.پسر بچه اضافه کرد: ((متشکرم پدر، تو به من نشان که ما چقدر فقیر هستیم!))... ؛

فرشته و شاعر
شاعر وفرشته ای باهم دوست شدند فرشته پری به شاعر دادو شاعرشعری به فرشته .
شاعر پر فرشته را لای دفترش گذاشت وشعرهایش بوی اسمان گرفت وفرشته شعر شاعر را زمزمه کردودهانش مزه عشق گرفت.
خدا گفت:دیگر تمام شد.دیگر زندگی برای هردوتان دشوار می شود.زیرا شاعری که بوی اسمان را بشنود
زمین برایش کوچک است وفرشته ای که مزه عشق را بچشد اسمان برایش تنگ.
پر فرشته دست شاعر را گرفت تا راههای اسمان را نشانش بدهد و شاعر بال فرشته را گرفت تا کوچه پس کوچه ای زمین را نشانش بدهد شب که هر دو به خانه برگشتند
روی بال فرشته قدری خاک بود و روی شانه های شاعر چند تا پر

mhaji نوشته بود:

عشق

کارن به اتاق خواب رفت و پيتر را که روي تخت دراز کشيده بود در آغوش کشيد و آرام در گوشش گفت: "دوستت دارم" Embarassed

اما پيتر جواب نداد. اصلا هيچ عکس العملي نشان نداد. کارن شانه هاي پيتر را تکان داد و با نااميدي پرسید: "پيتر منو دوست داري؟" اما پيتر باز هم جواب نداد و فقط به کارن خيره شده بود...
کارن که ميدانست جوابي نخواهد شنيد بلند شد و خرس کوچکش، پيتر، را کنار بقيه عروسکها در طاقچه گذاشت و خوابيد Neutral

اين داستان منو ياد کتاب "داستان خرس هاي پاندا" مي اندازه,خيلي قشنگ بود...
Applause

خيلي ممنون رايکا. اين هم داستان کوتاهي که قول داده بودم:

تاکسي

زير تابش بيرحمانه خورشيد از گرما بيحال شده بود اما احساس رضايت و غرور ميکرد و به سرنوشتي خوب مي انديشيد، به خانه اش، به پسر بچه اش که تا دو ماه ديگر به دبستان ميرفت و به همسرش که حتما مثل هر روز منتظرش بود تا ناهار را با هم بخورند. اسکناس دويست توماني در دستش عرق کرده بود. ساعت از يک گذشت... با کرايه اي که ميگفت کسي نميبردش. اما ميدانست اگر منتظر بماند نتيجه ميدهد. اين کار هر روزش بود. و سرانجام يک تاکسي خالي پيدا شد و به ناچار سوارش کرد. دويست توماني را همان اول به راننده داد چون نميخواست مرطوب تر شود و راننده يک صد توماني پسش داد. و بعد با خوشحالي دوباره در خيالاتش غوطه ور شد. راننده هم در افکار خودش بود. و حرفي رد و بدل نشد تا به مقصد رسيدند. مرد يادش نبود که يکبار کرايه داده است و وقتي پياده شد صد توماني را به راننده داد. همان صد توماني اي که از راننده گرفته بود. راننده هم که چيزي يادش نبود طبق عادت پول را گرفت و گاز داد و رفت. چند لحظه بعد، مرد وقتي داشت از پل رد ميشد متوجه اشتباهش شد... اشک در چشمانش حلقه زد. بغض گلويش را گرفت و معناي پوچ بودن زندگي را بيش از هر وقت ديگر فهميد و ديگر درنگ نکرد و خودش را در آغوش زاينده رود* انداخت...

------------
* هرچند که ايده اصلي اين داستان در شيراز شکل گرفت Very Happy

یکباره صدایی به گوش رسید همه جا تاریک شد من دویدیم ولی کسی محکم ضربه ای به سر من زد دیگر جایی را نمیدیدم همهمه ای پیچیده بود صداهایی مبهم ... ایا اینجا اخر خط بود من مرده بودم چند دقیقه گذشت و دقیقه ها و ساعت ها روزها ..روزهایی که روز بود و شب هایی که تیره تر از شب
ناگاه من زنده شدم ...........دوباره برق امد Mr. Green

داستاني که برادرم ميگويد:
چوپان دروغگو - نسخه سورئال

صبحهاي زود، سحر، که هوا تاريک و روشن هست، صداي زنگوله بره ها در کوچه هاي ده، پشت سر چوپان...

يک شب به فکرش زد که مردم را سرکار بگذارد.
وقتي خوابيد، فرشته ها را ديد که آمدند و گفتند: "نه نبايد... Shame on you

"
شبهاي بعد در خوابش ميشنيد: "حالا يه خورده اش اشکالي نداره!"

امروز مصمم است: "مردم را سرکار ميگذارم"
نزديک ظهر:
مردم هرکدام به سويي ميدوند. بي دليل. بعضي ها به صورت تصادفي به سمت تپه مي آيند. از جمعيت ده کم شده. چون خيلي ها فرار کرده اند. جالبه نه؟ Confused

چند ماه بعد، و پس از تجربه اي ديگر، از جمعيت ده باز هم کم ميشود.
مردم کم کم متوجه ميشوند و به بچه هايشان ميگويند حرف چوپان را گوش نکنيد. سالها ميگذرد و ده تبديل به شهري بزرگ ميشود و ديگر کسي گله اي ندارد...

ترس

ريش تراش از شدت خشم
مي غريد,
روي صورت
پايين و بالا مي رفت.
دور خودش مي چرخيد.
و هر بار که از کنار سبيل
مي گذشت,
از ترس سيخ مي شد!....

شوهر

ها مش قلي خو اي چنه اي چه زندگيَ مو شو تو صو اشو داريم مو ديگه ازي زندگي خسه شودوم شوهر میخوم . ميخوم بروم شهر بشوم زن اق بابک ! Dancing

مش قلي: اوي خفه خون پيشوني سفيد بابک ديگه کِنِه؟ بابک مرد زنديگيمو خو مو تو خو نميديدومش تو کوچه ديدومش ..
يَي اوتوري داره خيلي گُته ..جوي 10 تو گو توش ميشه ! مش قلي: خو حالو بايد صو بدي فک کونوم بينوم که چه... 10 ثانيه بعد ...خو دخوم تو ديگهَ وقت شوهر کردنته نميخوام ترشيده بشي برو تلگرا بزن بوگو بياد مراسم بيگيريم.........
_____________________________________

داستان خيلي قشنگي بود armoazn Applause

مخصوصا جايي که احساسات ساده، پاک و صميمي اون دختر رو با لهجه غليظ دهاتي بيان کرده بودي. اوج ديالوگ جايي هست که دختر ميگه "خو مو تو خو نميديدومش" (خب من توي خواب هم نميديدمش) دو تا پيشنهاد هم براي بهتر شدن کارت دارم:
1. در ديالوگها از کلمه "ايسو" و "کُر" هم استفاده کن Mr. Green

مثلا ميتونستي بگي: بابک کُر کازارعلي.
2. داستانهاي اين سبکي رو به فارسي هم ترجمه کن و در کنار متن اصلي قرار بده تا مخاطب بيشتري داشته باشه Anxious

armoazn نوشته بود: